14 november 
Samenstelling Elsbeth Dubois de Roo 

René Froger: de man die altijd doorging, maar nu door zijn eigen lichaam wordt afgeremd


Een leven op het podium, een lichaam dat niet meer meewerkt en een ziekte die zich niet laat regisseren.
Voor René Froger is zingen nooit zomaar een beroep geweest.
Het is zijn leven.
Al tientallen jaren staat hij op de Nederlandse podia, bouwde hij een indrukwekkende carrière op en groeide hij uit tot een van de bekendste volkszangers van Nederland.

Maar achter de vertrouwde glimlach, de herkenbare stem en de uitbundige optredens speelt zich inmiddels een heel ander verhaal af. Een verhaal waarin niet het applaus, de muziek of het publiek centraal staan, maar een ziekte die steeds nadrukkelijker haar tol eist.
In september 2026 maakte René Froger bekend dat bij hem de auto-immuunziekte myositis is vastgesteld. Meer specifiek gaat het om polymyositis, een aandoening waarbij het afweersysteem zich tegen de eigen spieren keert.
Hierdoor ontstaan ontstekingen in het spierweefsel en kunnen ernstige lichamelijke klachten optreden.

Bijna twee jaar klachten
De gezondheidsproblemen zijn niet van gisteren.
René kampte naar eigen zeggen al bijna twee jaar met lichamelijke klachten.
In die periode heeft hij verschillende behandelingen ondergaan en medicijnen gebruikt in de hoop de ziekte onder controle te krijgen.

Aanvankelijk bleef hij proberen zijn werkzaamheden voort te zetten.
Dat is ergens ook begrijpelijk.
Wie René een beetje kent, weet dat stilzitten niet bepaald zijn grootste talent is.

Optreden, zingen en het contact met zijn publiek vormen een belangrijk onderdeel van zijn bestaan.
Het is niet alleen zijn werk, maar ook een groot deel van zijn identiteit.

Toch werd steeds duidelijker dat zijn lichaam andere plannen had.

De behandelingen brachten niet het gewenste resultaat en de klachten bleven hem parten spelen. Uiteindelijk moest hij erkennen dat doorgaan op dezelfde manier niet langer verantwoord was.

Wat is polymyositis?
Polymyositis is een relatief zeldzame auto-immuunziekte.
Bij deze aandoening valt het afweersysteem per ongeluk het eigen spierweefsel aan.

Dat veroorzaakt ontstekingen en kan leiden tot spierzwakte, vermoeidheid en problemen met bewegen.
Vooral de spieren rondom de heupen, schouders en bovenarmen kunnen worden getroffen.

Voor iemand die beroepsmatig afhankelijk is van zijn lichamelijke conditie, kan dat bijzonder ingrijpend zijn.
Een optreden vraagt immers meer dan alleen een goede stem.
Urenlang staan, bewegen, contact maken met het publiek en de energie opbrengen om een zaal mee te krijgen: het zijn vanzelfsprekende onderdelen van het artiestenbestaan.

Maar wanneer zelfs gewone dagelijkse handelingen moeilijk worden, verandert de wereld behoorlijk.

René heeft inmiddels verteld dat er momenten zijn waarop hij zijn eigen lichaam niet meer kan vertrouwen. De ene dag gaat het redelijk, terwijl het op een andere dag aanzienlijk minder gaat.
Zijn vrouw Natasja heeft eveneens verteld hoe confronterend de situatie soms is.
Er waren momenten waarop René hulp nodig had bij het wassen en aankleden.

Dat zijn situaties die voor iemand die jarenlang gewend is geweest zelfstandig en vol energie door het leven te gaan, bijzonder moeilijk moeten zijn.

Om de ziekte onder controle te krijgen, heeft René verschillende behandeltrajecten doorlopen.
Inmiddels ondergaat hij ook intensieve infuusbehandelingen. Daarvoor moet hij vijf dagen achter elkaar naar het ziekenhuis.
Bij deze behandeling wordt gebruikgemaakt van immunoglobulinen, antistoffen die uit bloedplasma van donoren worden gewonnen en die het ontregelde afweersysteem kunnen beïnvloeden.

Het is een intensief traject waarvan vooraf niet met zekerheid te zeggen is hoe goed het zal aanslaan.
Ook de medicatie heeft niet altijd het gewenste effect gehad.
Sterker nog, de afgelopen dagen kwam opnieuw naar buiten dat René niet goed reageerde op nieuwe medicatie.
Na een infuus moest hij daarom met spoed door zijn arts in het ziekenhuis worden gezien.

Het laat zien dat de zoektocht naar een passende behandeling nog altijd gaande is.

Voor René en zijn omgeving betekent dat leven met onzekerheid.
Er wordt behandeld, geprobeerd en bijgestuurd, maar een duidelijk eindpunt is voorlopig niet in zicht.

Een pijnlijke beslissing: stoppen met optreden
In september kwam het nieuws dat René voorlopig een stap terug moest doen.

Zijn geplande jubileumshow in Rotterdam Ahoy, waarmee hij zijn 65e verjaardag op bijzondere wijze wilde vieren, werd geannuleerd.
Dat moet een bijzonder pijnlijke beslissing zijn geweest.
Ahoy is voor een artiest als René geen willekeurige evenementenhal. Het is een locatie waar grote carrièremomenten worden beleefd en waar hij jarenlang voor duizenden mensen heeft opgetreden.
Juist daar had hij zijn jubileum willen vieren.

Maar René realiseerde zich dat hij het publiek niet kon geven wat het van hem mocht verwachten.
Hij wilde niet op het podium staan om vervolgens te moeten constateren dat zijn lichaam hem in de steek liet. Zijn publiek verdient een optreden waarin hij zichzelf kan zijn.
Ook over zijn mogelijke deelname aan de volgende editie van Toppers in Concert bestaat onzekerheid. Hoewel hij nauw bij De Toppers betrokken blijft, is het nog maar de vraag in welke vorm hij eventueel aanwezig kan zijn.
Ook voor Natasja is het zwaar
Een ziekte treft niet alleen degene die ermee wordt geconfronteerd. Ook de directe omgeving krijgt ermee te maken.

Natasja Froger heeft laten merken hoe moeilijk het is om haar man op deze manier te zien.
De man die jarenlang gewend was om door te gaan, moet nu leren luisteren naar de grenzen die zijn lichaam aangeeft.

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Voor René betekent het dat hij een belangrijk gedeelte van zijn dagelijkse leven moet loslaten.
Geen vanzelfsprekende optredens, geen volle agenda en geen zekerheid dat hij op een bepaalde datum weer volledig inzetbaar zal zijn.

De rol van zijn gezin wordt daardoor nog belangrijker.
René heeft zelf aangegeven dat hij meer tijd wil besteden aan Natasja, zijn kinderen en zijn kleinkinderen.

De gewone dingen krijgen daarmee een andere betekenis.

Geen afscheid van de muziek
Ondanks alle tegenslagen heeft René duidelijk gemaakt dat hij zijn carrière niet definitief beëindigt.
Hij wil geen valse verwachtingen wekken en kan niet voorspellen wanneer hij eventueel weer op het podium zal staan.
Dat is een realistische houding.
Bij een ziekte als polymyositis laat herstel zich nu eenmaal niet plannen. De ene behandeling kan beter aanslaan dan de andere en de lichamelijke gevolgen kunnen sterk wisselen.
René blijft echter positief over de mogelijkheden die de toekomst misschien nog biedt.

Zijn liefde voor muziek en zijn publiek is niet verdwenen.
Alleen moet hij voorlopig accepteren dat zijn gezondheid het tempo bepaalt.

Een andere werkelijkheid voor een podiumbeest
Het verhaal van René Froger is in zekere zin ook het verhaal van iemand die jarenlang gewend is geweest de regie over zijn eigen leven te voeren.
Hij bepaalde wanneer hij optrad, waar hij zong en hoe hij zijn publiek wilde vermaken.
Nu is die regie grotendeels uit handen genomen.
Dat moet wennen zijn voor iemand die zijn hele volwassen leven in de schijnwerpers heeft gestaan.
Het is bovendien een herinnering aan iets wat in de wereld van entertainment nogal eens wordt vergeten: achter de artiestennaam, de glitter en de grote shows staat uiteindelijk gewoon een mens.

Een mens die ouder wordt, lichamelijke beperkingen kan krijgen en soms gedwongen wordt keuzes te maken die hij liever niet had gemaakt.
Voorlopig is het belangrijkste dat René de ruimte krijgt om zich op zijn behandeling en herstel te richten.
Of hij ooit weer op de oude vertrouwde manier voor duizenden mensen zal staan, is op dit moment niet te voorspellen.
Maar misschien is dat ook niet de belangrijkste vraag.
Voorlopig hoeft René Froger helemaal niets te bewijzen.
Niet aan zijn publiek, niet aan de muziekwereld en zeker niet aan zichzelf.

Hij heeft zijn sporen ruimschoots verdiend.
En als er één applaus op zijn plaats is, dan is het misschien wel het applaus voor de man achter de artiest.
De man die nu een heel andere strijd moet leveren dan die waaraan hij zijn leven lang gewend is geweest.