Deel 1 van 35 
Ben Berdini,  geboren als Ben Tertoole in Rotterdam op 9 april 1936 was een psychologisch raadsel.
Hij richte in de jaren zestig zijn artiestengroep De Berdini's op samen met zijn partner Frits de Vries. Begonnen als variété artiesten met voornamelijk shows voor kinderen kwamen zij steeds vaker in het circus terecht alwaar ik hen in 1980 leerde kennen.

Als jochie van veertien was ik nog kletsnat achter mijn oren en geloofde nog in sprookjes.
Dit sprookje gaat over wat ik noem Nederlands grootste B artiesten, zoals vele artiesten die de top nooit bereikten maar wel van grote betekenis waren voor het Nederlandse amusement.

Ben Berdini is een persoon die mijlenver afweek van de norm en verdient het om niet vergeten te worden.
Met name Ben speelt in dit schriftelijke toneelstuk de hoofdrol net als in zijn eigen groep en later zijn eigen circus Aladdin.
Ben was een uiterst dominante man die we het best kunnen vergelijken met Jekyll and Hyde vanwege de stemmingswisselingen die van uur tot uur konden veranderen.
Daarmee maakte hij helaas veel stuk in zijn leven en soms zelfs zo vernietigend dat er van een behoorlijke deceptie sprake is.

Naast de vele successen waren er helaas ook vele teleurstellende momenten in zijn leven waar hij waarschijnlijk zelf ook geen vat op had
We gaan de man achter de clown zien  zonder een blad voor de mond te nemen.
Een verhaal die zomaar verfilmd zou kunnen worden vanwege zijn uitzonderlijke karakter.

Dit alles neemt niet weg dat zijn prestaties niet vergeten moeten worden want hoewel hij kampte met een bijzondere persoonlijkheid was hij een redelijk goed Nederlands circusartiest als we alle minnen en plussen bij elkaar optellen. Hij gaf jonge mensen de kans het vak in te gaan en met zijn circus Aladdin vermaakten De Berdini's duizenden en duizenden mensen zo niet honderdduizenden.
Mijn verhaal loopt van 1980 tot begin jaren 90 , de tijd dat ik hem actief meemaakte.
Ik was met grote regelmaat in zijn circus aanwezig  als gastartiest en er ontstond een vriendschap met heel veel prikkeldraad.
Ik doorzag zijn psyche en nu, 35 jaar later, is het tijd om het samen te vatten in een bijzonder en soms pikant verhaal met alle ups en downs.
Het zou te beperkt zijn om het alleen over Ben te hebben dus eigenlijk gaat het over mijn tijd waarin ik hem meemaakte met alles daaromheen in alle geuren en kleuren.
Deel 2 van 35

Op een dag kwam hij de oude, door een busmaatschappij afgedankte en fel rood geschilderde artiestenbus in, het was nog bij circus Renz.
Hij vertelde dat hij prachtige glitterkostuums had laten maken door een bevriende kostuumontwerper in Las Vegas en deze zouden spoedig in Nederland aankomen.

Deze kostuums waren bedoeld voor de grote illusieshow,  één van de acts van het wereldberoemde gezelschap De Berdini's , bekend van Haarlem tot Hillegom.
Janneke Hoogendam, de moeder van zijn twee kinderen die er overigens toen nog niet waren, en parttime vrouw, opperde om de première welke traditiegetrouw in Amstelveen was als avondvoorstelling te doen, terwijl eerder besloten was alleen nog matinee voorstellingen te doen.

Ben begint te brullen als een leeuw en met zijn vuisten op tafel te slaan. Ik doe geen avondshows schreeuwde hij dertig keer en dusdanig hard dat het waarschijnlijk in de naastgelegen flatgebouwen was te horen.
Het is 1982,  het laatste jaar dat ze bij Arnold van der Vegt Renz gearrangeerd waren.

Ik was vijftien en zat er daar in die kantinewagen bij en wist me geen houding te geven.
Ben spuugde tien kleuren speeksel en ik had nog nooit eerder zo'n driftbui gezien.
Mijn vader kon ook wel eens uit zijn slof schieten maar dit was ongekende tirannie.

De kleine sterke man bleek niet altijd een clown te zijn. Iedereen in de bus werd stil en Janneke zei: oké dan doen we gewoon helemaal geen première, het had me gewoon leuk geleken.
De stemming bleef grillig en Ben schepte voor iedereen een bord andijvie met gehaktbal op, want koken deed hij ook a zevenguldenvijftig per maaltijd.
De Berdini's runde bijna alles bij Renz toentertijd.
De show voor zestig procent, de kassa, de artiestenbus etcetera.

En dan te bedenken dat er haast elke dag of twee dagen in een andere plaats gespeeld werd.
Nu niet meer voor te stellen.
De bestelde kostuums uit Las Vegas waren overigens afdankertjes van circus Bassie en Adriaan uit 1980 die daar als finale kostuums waren gebruikt.
Het circus van Joop van den Ende had deze voor elke artiest op maat laten maken gezien zijn ervaring met de revue.
Later bleken er nog enkele in een vrachtwagen van Renz te hangen omdat Renz voor van den Ende hand en spandiensten voor het circus van de twee televisie clowns had verricht waaronder het transport
deel 3 van 35
Godverdomme,  wat is dat voor herrie vraagt iedereen zich af.
Midden in de nacht om half drie gaan de lichten aan in de woonwagens en caravans rondom circus Aladdin.
Ben Berdini speelt  'Oh mein papa" op zijn saxofoon en huilt tranen met tuiten. Uiteraard heeft hij eerst de ramen open gezet om de aandacht te trekken van de rest van het circus.
Ben is verdrietig en dat moet iedereen weten.
Carlo Lanza snelt naar de woonwagen van Ben en vraagt wat er loos is.
Carlo is de hondstrouwe medewerker die jarenlang met zijn familie een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan het succes van het circus.
Ben schreeuwt dat hij er een einde aan gaat maken want iedereen is tegen hem.
Wat is precies gebeurd is weet niemand en is ook nooit duidelijk geworden. Carlo praat een tijdje met Ben en de overige mensen staan buiten nieuwsgierig te wachten.
Ben neemt nog een biertje.
En nog één en nog één.
Carlo komt buiten en adviseert iedereen terug te gaan naar de wagen en te gaan slapen.
Een uur later is het weer zover en Carlo zegt dat het nu echt moet stoppen omdat de volgende dag niet alleen gespeeld moet worden maar ook afgebouwd.
De ramen sluiten en Ben valt in slaap op de bank van zijn grote rode houten woonwagen, voorheen een schaftwagen van één of ander bouwbedrijf. Gelukkig kan iedereen nog een paar uur slapen want het is zondag en de voorstelling begint pas om twee uur.
De volgende dag is de sfeer grimmig en Ben hult zich op zijn zo herkenbare wijze in raadsels.
Volgens Frits, Ben's jarenlange partner gebeurt dit vaker en ligt er niet van wakker.
Zoals hij nergens wakker van lag.
Dat moest ook eigenlijk wel als je het vijfentwintig jaar wil volhouden met het grootste volwassenen kind welke ik ooit heb gekend. Frits was zijn artistieke metgezel en voorheen zijn levenspartner.
Maar Ben had aan één mens niet genoeg.
Het liefste eigende hij iedereen die hij liefhad aan zichzelf toe.
Ja, hij had een groot hart.
Een hart van goud maar regelmatig kleurde dat hart pikzwart en was er geen land met hem te bezeilen.
Hoe je ook op hem insprak,  zijn oren zogen dicht en hij deed wat hij deed.
Ik ben Ben en ik ben wie ik ben zei hij dan maar beschadigde met deze eigenwaarde wel veel mensen om zich heen.
Deel 4 van 35

Om alles goed te begrijpen gaan we terug naar de zestiger jaren.
Ben is een geboren Rotterdammer en zijn ouders hadden een bekende speelgoedwinkel aldaar.
Een goedlopende zaak dus hij groeide op in redelijke welvaart.
Vader en moeder Tertoole deden ook in antiek en het huis stond er vol mee.

Maar hij was een moeilijk kind en later een lastige puber.
Hij kampte met zijn identiteit en wist al op jonge leeftijd dat hij zowel meisjes als jongens leuk vond.
Toentertijd best een dingetje en zeker iets om voor je te houden.
Vandaag de dag wordt hier openlijk over gesproken en is er haast geen schaamte meer op dat gebied.

Ben wilde artiest worden want voelde er niets voor om speelgoed handelaar te worden of om met oude linnenkasten te sjouwen.
Korte tijd trad hij solo op als clown maar al snel vond hij in Frits de Vries de juiste partner zowel op artistiek als persoonlijk vlak.
Ze deden kindershows in- en rond Rotterdam en lieten hun eerste artiestenfoto drukken.
Op de achterzijde stond de voor die tijd bekende slogan:
De Berdini's gevraagd, feest geslaagd.

Ze bedachten meer acts naast de clownerie.
Begin jaren zeventig ontstond De great Frederico.
Frits als jongleur en Ben werd sterke man als El Hector.

Hoewel hij biseksueel was woog de weegschaal meer naar mannen en El Hector was zijn manier om het stigma te doorbreken.
Hij homoseksueel?  Nee joh, je bent gestoord. Die sterke man  ?
Naarmate de jaren verstreken interesseerde het niemand meer en Ben liep er overal mee te koop.
Wat dat betreft waren de jaren zeventig een openbaring en bovendien was dit menselijke trekje niet onbekend in de artiestenwereld.

Ze kregen een mooi contract in Ierland bij circus Duffy en bouwde hun repertoire uit tot maarliefst vijf acts.
De Berdinis met een illusieshow,  The great Frederico, El Hector,  bordjes draaien als De Euromasters en Bennie Freddie en Company als muzikale clowns.
Na enkele jaren Ierland kwamen zij terug naar Nederland om te gaan werken bij circus Mariska van Rob Ritman.

Nog weer wat jaren later waren zij maarliefst vijf jaar verbonden aan circus Renz van Arnold van der Vegt en daarna begonnen zij hun eigen circus Aladdin.
Een logische stap omdat hun repertoire genoeg was voor een volle eigen voorstelling.
Met wat jonge talenten erbij gingen ze voornamelijk langs Limburgse dorpjes met hun "koopwaar" 

Dat piepkleine circusje wat pittoresk rondtoerde met rode houten wagentjes en een paar tractoren.
Uniek in Nederland en zeer succesvol

Wordt vervolgd
 Deel 5

Aladdin,  het circus met sfeer er in, ik zing de lucht uit mijn longen tijdens de opening van het programma.
Het is 1988 en ik ben regelmatig in het circus te vinden maar geen officiële medewerker, immers ik toer al enkele jaren met mijn eigen kindershow Lachfestijn door het land en begin al een behoorlijk volle agenda te krijgen.

Ben is inmiddels een goede vriend geworden en ik kan het prima vinden met het hele Aladdin gezelschap.
Ik stap regelmatig in de auto en ben vaak te vinden in- en rondom het pittoreske circus.
Ik heb een beetje verkering met Mirella Lanza, de dochter van Carlo Lanza, dus genoeg redenen om vaak te komen.
Ik denk dat deze periode,  waar ik dus een beetje deel van uitmaakte, de succesvolste was in het bestaan van dit kleine maar fijne circus.

Niet door mij haha, maar door de samenstelling van het gezelschap op dat moment.
Carlo was een onmisbare factor en zo trouw als een Hagenees maar kan zijn.
Zijn toenmalige vrouw Hilda deed de paardjes als Miss Adlih en zeker niet onverdienstelijk.
Ze had een leuke uitstraling in de piste maar daarbuiten was het niet mijn type.
Echt een scala aan van de vrouwelijke opmerkingen waar een beetje kerel niets mee kan.
Ben heeft natuurlijk de naam Miss Adlih bedankt.
Met het omdraaien van haar voornaam kwam hij weer eens uiterst origineel uit de hoek.
Ben was goed im het bedenken van artiestennamen.
Hetzij zelf bedankt, hetzij gejat.

Jongleur Jan werd Gentleman Jack, genoemd naar de legendarische zakkenroller.
Patrick, de zoon van Hilda was een aardige knul en deed de cassettebandjes op tijd afspelen terwijl hij achter de drums zat.
Na elke voorstelling moest hij er dertig weer terugspoelen en precies op tijd zetten.
Dochter Mirjam hing in de lucht aan de trapeze.
En dan was er de beginnende artiest Bart Juwett en uiteraard Frits de Vries.
Nieuwkomer Mies was een oude jeugdvriendin van Ben en was plotseling komen aanwaaien nadat ze elkaar in geen jaren meer hadden gezien.

Dan was er natuurlijk Jan Plug als clown Frenky en hij maar denken: hoe verzint Ben zo'n leuke naam.
Er waren wel 3 of 4 frenky's aan vooraf gegaan.
Op het laatst wist ik niet of hij nou Jan heette, Jack of Frenky.
Mooi hoe hij later uitgroeide tot een volwaardige succesvolle clown in grote circussen als Fliegenpilz en Herman Renz.
Dat was de tijd dat er bijna een einde kwam aan de carrière van Ben als El Hector,  de man die een paard optilde.

Ben was inmiddels dik in de vijftig en dan gaat zoiets op den duur niet meer.
Persoonlijk vond ik El Hector het beste wat hij deed.
Voor deze act verdient hij niets anders dan lof .
Later heb ik het nooit een ander zien doen.

Wordt vervolgd 

deel 6 van 35

Deel 7 van 35