Deel 1

Ben Berdini,  geboren als Ben Tertoole in Rotterdam op 9 april 1936 was een psychologisch raadsel.
Hij richte in de jaren zestig zijn artiestengroep De Berdini's op samen met zijn partner Frits de Vries. Begonnen als variété artiesten met voornamelijk shows voor kinderen kwamen zij steeds vaker in het circus terecht alwaar ik hen in 1980 leerde kennen.

Als jochie van veertien was ik nog kletsnat achter mijn oren en geloofde nog in sprookjes.
Dit sprookje gaat over wat ik noem Nederlands grootste B artiesten, zoals vele artiesten die de top nooit bereikten maar wel van grote betekenis waren voor het Nederlandse amusement.

Ben Berdini is een persoon die mijlenver afweek van de norm en verdient het om niet vergeten te worden.
Met name Ben speelt in dit schriftelijke toneelstuk de hoofdrol net als in zijn eigen groep en later zijn eigen circus Aladdin.
Ben was een uiterst dominante man die we het best kunnen vergelijken met Jekyll and Hyde vanwege de stemmingswisselingen die van uur tot uur konden veranderen.
Daarmee maakte hij helaas veel stuk in zijn leven en soms zelfs zo vernietigend dat er van een behoorlijke deceptie sprake is.

Naast de vele successen waren er helaas ook vele teleurstellende momenten in zijn leven waar hij waarschijnlijk zelf ook geen vat op had
We gaan de man achter de clown zien  zonder een blad voor de mond te nemen.
Een verhaal die zomaar verfilmd zou kunnen worden vanwege zijn uitzonderlijke karakter.

Dit alles neemt niet weg dat zijn prestaties niet vergeten moeten worden want hoewel hij kampte met een bijzondere persoonlijkheid was hij een redelijk goed Nederlands circusartiest als we alle minnen en plussen bij elkaar optellen. Hij gaf jonge mensen de kans het vak in te gaan en met zijn circus Aladdin vermaakten De Berdini's duizenden en duizenden mensen zo niet honderdduizenden.
Mijn verhaal loopt van 1980 tot begin jaren 90 , de tijd dat ik hem actief meemaakte.
Ik was met grote regelmaat in zijn circus aanwezig  als gastartiest en er ontstond een vriendschap met heel veel prikkeldraad.
Ik doorzag zijn psyche en nu, 35 jaar later, is het tijd om het samen te vatten in een bijzonder en soms pikant verhaal met alle ups en downs.
Het zou te beperkt zijn om het alleen over Ben te hebben dus eigenlijk gaat het over mijn tijd waarin ik hem meemaakte met alles daaromheen in alle geuren en kleuren.
Deel 2

Op een dag kwam hij de oude, door een busmaatschappij afgedankte en fel rood geschilderde artiestenbus in, het was nog bij circus Renz.
Hij vertelde dat hij prachtige glitterkostuums had laten maken door een bevriende kostuumontwerper in Las Vegas en deze zouden spoedig in Nederland aankomen.

Deze kostuums waren bedoeld voor de grote illusieshow,  één van de acts van het wereldberoemde gezelschap De Berdini's , bekend van Haarlem tot Hillegom.
Janneke Hoogendam, de moeder van zijn twee kinderen die er overigens toen nog niet waren, en parttime vrouw, opperde om de première welke traditiegetrouw in Amstelveen was als avondvoorstelling te doen, terwijl eerder besloten was alleen nog matinee voorstellingen te doen.

Ben begint te brullen als een leeuw en met zijn vuisten op tafel te slaan. Ik doe geen avondshows schreeuwde hij dertig keer en dusdanig hard dat het waarschijnlijk in de naastgelegen flatgebouwen was te horen.
Het is 1982,  het laatste jaar dat ze bij Arnold van der Vegt Renz gearrangeerd waren.

Ik was vijftien en zat er daar in die kantinewagen bij en wist me geen houding te geven.
Ben spuugde tien kleuren speeksel en ik had nog nooit eerder zo'n driftbui gezien.
Mijn vader kon ook wel eens uit zijn slof schieten maar dit was ongekende tirannie.

De kleine sterke man bleek niet altijd een clown te zijn. Iedereen in de bus werd stil en Janneke zei: oké dan doen we gewoon helemaal geen première, het had me gewoon leuk geleken.
De stemming bleef grillig en Ben schepte voor iedereen een bord andijvie met gehaktbal op, want koken deed hij ook a zevenguldenvijftig per maaltijd.
De Berdini's runde bijna alles bij Renz toentertijd.
De show voor zestig procent, de kassa, de artiestenbus etcetera.

En dan te bedenken dat er haast elke dag of twee dagen in een andere plaats gespeeld werd.
Nu niet meer voor te stellen.
De bestelde kostuums uit Las Vegas waren overigens afdankertjes van circus Bassie en Adriaan uit 1980 die daar als finale kostuums waren gebruikt.
Het circus van Joop van den Ende had deze voor elke artiest op maat laten maken gezien zijn ervaring met de revue.
Later bleken er nog enkele in een vrachtwagen van Renz te hangen omdat Renz voor van den Ende hand en spandiensten voor het circus van de twee televisie clowns had verricht waaronder het transport
Deel 3 

Godverdomme,  wat is dat voor herrie vraagt iedereen zich af.
Midden in de nacht om half drie gaan de lichten aan in de woonwagens en caravans rondom circus Aladdin.
Ben Berdini speelt  'Oh mein papa" op zijn saxofoon en huilt tranen met tuiten.
Uiteraard heeft hij eerst de ramen open gezet om de aandacht te trekken van de rest van het circus.
Ben is verdrietig en dat moet iedereen weten.
Carlo Lanza snelt naar de woonwagen van Ben en vraagt wat er loos is.
Carlo is de hondstrouwe medewerker die jarenlang met zijn familie een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan het succes van het circus.
Ben schreeuwt dat hij er een einde aan gaat maken want iedereen is tegen hem.
Wat is precies gebeurd is weet niemand en is ook nooit duidelijk geworden.
Carlo praat een tijdje met Ben en de overige mensen staan buiten nieuwsgierig te wachten.
Ben neemt nog een biertje.
En nog één en nog één.
Carlo komt buiten en adviseert iedereen terug te gaan naar de wagen en te gaan slapen.
Een uur later is het weer zover en Carlo zegt dat het nu echt moet stoppen omdat de volgende dag niet alleen gespeeld moet worden maar ook afgebouwd.
De ramen sluiten en Ben valt in slaap op de bank van zijn grote rode houten woonwagen, voorheen een schaftwagen van één of ander bouwbedrijf.
Gelukkig kan iedereen nog een paar uur slapen want het is zondag en de voorstelling begint pas om twee uur.
De volgende dag is de sfeer grimmig en Ben hult zich op zijn zo herkenbare wijze in raadsels.
Volgens Frits, Ben's jarenlange partner gebeurt dit vaker en ligt er niet van wakker.
Zoals hij nergens wakker van lag.
Dat moest ook eigenlijk wel als je het vijfentwintig jaar wil volhouden met het grootste volwassenen kind welke ik ooit heb gekend.
Frits was zijn artistieke metgezel en voorheen zijn levenspartner.
Maar Ben had aan één mens niet genoeg.
Het liefste eigende hij iedereen die hij liefhad aan zichzelf toe.
Ja, hij had een groot hart.
Een hart van goud maar regelmatig kleurde dat hart pikzwart en was er geen land met hem te bezeilen.
Hoe je ook op hem insprak,  zijn oren zogen dicht en hij deed wat hij deed.
Ik ben Ben en ik ben wie ik ben zei hij dan maar beschadigde met deze eigenwaarde wel veel mensen om zich heen.
Deel 4 

Om alles goed te begrijpen gaan we terug naar de zestiger jaren.
Ben is een geboren Rotterdammer en zijn ouders hadden een bekende speelgoedwinkel aldaar.
Een goedlopende zaak dus hij groeide op in redelijke welvaart.
Vader en moeder Tertoole deden ook in antiek en het huis stond er vol mee.

Maar hij was een moeilijk kind en later een lastige puber.
Hij kampte met zijn identiteit en wist al op jonge leeftijd dat hij zowel meisjes als jongens leuk vond.
Toentertijd best een dingetje en zeker iets om voor je te houden.
Vandaag de dag wordt hier openlijk over gesproken en is er haast geen schaamte meer op dat gebied.

Ben wilde artiest worden want voelde er niets voor om speelgoed handelaar te worden of om met oude linnenkasten te sjouwen.
Korte tijd trad hij solo op als clown maar al snel vond hij in Frits de Vries de juiste partner zowel op artistiek als persoonlijk vlak.
Ze deden kindershows in- en rond Rotterdam en lieten hun eerste artiestenfoto drukken.
Op de achterzijde stond de voor die tijd bekende slogan:
De Berdini's gevraagd, feest geslaagd.

Ze bedachten meer acts naast de clownerie.
Begin jaren zeventig ontstond De great Frederico.
Frits als jongleur en Ben werd sterke man als El Hector.

Hoewel hij biseksueel was woog de weegschaal meer naar mannen en El Hector was zijn manier om het stigma te doorbreken.
Hij homoseksueel?  Nee joh, je bent gestoord. Die sterke man  ?
Naarmate de jaren verstreken interesseerde het niemand meer en Ben liep er overal mee te koop.
Wat dat betreft waren de jaren zeventig een openbaring en bovendien was dit menselijke trekje niet onbekend in de artiestenwereld.

Ze kregen een mooi contract in Ierland bij circus Duffy en bouwde hun repertoire uit tot maarliefst vijf acts.
De Berdinis met een illusieshow,  The great Frederico, El Hector,  bordjes draaien als De Euromasters en Bennie Freddie en Company als muzikale clowns.
Na enkele jaren Ierland kwamen zij terug naar Nederland om te gaan werken bij circus Mariska van Rob Ritman.

Nog weer wat jaren later waren zij maarliefst vijf jaar verbonden aan circus Renz van Arnold van der Vegt en daarna begonnen zij hun eigen circus Aladdin.
Een logische stap omdat hun repertoire genoeg was voor een volle eigen voorstelling.
Met wat jonge talenten erbij gingen ze voornamelijk langs Limburgse dorpjes met hun "koopwaar" 

Dat piepkleine circusje wat pittoresk rondtoerde met rode houten wagentjes en een paar tractoren.
Uniek in Nederland en zeer succesvol
 Deel 5

Aladdin,  het circus met sfeer er in, ik zing de lucht uit mijn longen tijdens de opening van het programma.
Het is 1988 en ik ben regelmatig in het circus te vinden maar geen officiële medewerker, immers ik toer al enkele jaren met mijn eigen kindershow Lachfestijn door het land en begin al een behoorlijk volle agenda te krijgen.

Ben is inmiddels een goede vriend geworden en ik kan het prima vinden met het hele Aladdin gezelschap.
Ik stap regelmatig in de auto en ben vaak te vinden in- en rondom het pittoreske circus.
Ik heb een beetje verkering met Mirella Lanza, de dochter van Carlo Lanza, dus genoeg redenen om vaak te komen.
Ik denk dat deze periode,  waar ik dus een beetje deel van uitmaakte, de succesvolste was in het bestaan van dit kleine maar fijne circus.

Niet door mij haha, maar door de samenstelling van het gezelschap op dat moment.
Carlo was een onmisbare factor en zo trouw als een Hagenees maar kan zijn.
Zijn toenmalige vrouw Hilda deed de paardjes als Miss Adlih en zeker niet onverdienstelijk.
Ze had een leuke uitstraling in de piste maar daarbuiten was het niet mijn type.
Echt een scala aan van de vrouwelijke opmerkingen waar een beetje kerel niets mee kan.
Ben heeft natuurlijk de naam Miss Adlih bedankt.
Met het omdraaien van haar voornaam kwam hij weer eens uiterst origineel uit de hoek.
Ben was goed im het bedenken van artiestennamen.
Hetzij zelf bedankt, hetzij gejat.

Jongleur Jan werd Gentleman Jack, genoemd naar de legendarische zakkenroller.
Patrick, de zoon van Hilda was een aardige knul en deed de cassettebandjes op tijd afspelen terwijl hij achter de drums zat.
Na elke voorstelling moest hij er dertig weer terugspoelen en precies op tijd zetten.
Dochter Mirjam hing in de lucht aan de trapeze.
En dan was er de beginnende artiest Bart Juwett en uiteraard Frits de Vries.
Nieuwkomer Mies was een oude jeugdvriendin van Ben en was plotseling komen aanwaaien nadat ze elkaar in geen jaren meer hadden gezien.

Dan was er natuurlijk Jan Plug als clown Frenky en hij maar denken: hoe verzint Ben zo'n leuke naam.
Er waren wel 3 of 4 frenky's aan vooraf gegaan.
Op het laatst wist ik niet of hij nou Jan heette, Jack of Frenky.
Mooi hoe hij later uitgroeide tot een volwaardige succesvolle clown in grote circussen als Fliegenpilz en Herman Renz.
Dat was de tijd dat er bijna een einde kwam aan de carrière van Ben als El Hector,  de man die een paard optilde.

Ben was inmiddels dik in de vijftig en dan gaat zoiets op den duur niet meer.
Persoonlijk vond ik El Hector het beste wat hij deed.
Voor deze act verdient hij niets anders dan lof .
Later heb ik het nooit een ander zien doen.
Deel 8

Het zou te beperkt zijn om het alleen over Ben te hebben, dat zou hij wel willen.
Het gaat ook over circus Aladdin en dan natuurlijk over hoe ik het meemaakte.

Ben had hele eigenaardige wijsheden die niet altijd klopten maar soms ook wel.
Ik kan rustig stellen dat ik veel aan hem heb gehad als het gaat om vrij denken en doen.

Maar ook hele gewone dingen.
Hij leerde mij een stokbroodje kruidenboter smeren want thuis kwam ik niet verder dan een loempia. Hij leerde mij veel Nederlandse woorden die ik niet kende en hij leerde mij krachtsport.
Op het laatst drukte ik mij tweehonderd keer op.

Bart, Mirjam, Mirella en ik waren een soort vier eenheid.
We deden veel samen en gingen ook regelmatig op pad.
Zo ook af en toe lekker wat eten in de snackbar.
Jan was deze keer ook mee.

We deden een wedstrijd wie de meeste frikandellen op kon. 
Ik geloof dat Jan had gewonnen met elf stuks.
Mirella vond ze niet te vreten en pleurde ze op zijn Haags gezegd achter de toonbank.
We renden weg en lachten ons vierkant in het rond.
Ja, we waren niet alleen jong en schattig maar soms ook onuitstaanbaar.

Ik moest altijd verschrikkelijk lachen als Tony Wilson op bezoek kwam.
Tony was graag in het circus als ik er ook was.
Niet dat ik iets met hem had haha, dat zou hij wel willen.

Tony was destijds een veelgevraagd artiest met een enorme ambitie.
Hij werkte zich het rambam al was het maar om niet thuis bij zijn vrouw te hoeven zitten.
Als je zijn vrouw kent weet je wat ik bedoel.

Als Tony in de tent zat zei Ben altijd vol trots tijdens de show het volgende:
Meisjes en jongens, dames en heren, we hebben een bijzonder persoon in het publiek zitten.
Misschien heeft u hem al herkent namelijk Tony Wilson uit de André van Duin show.

Tony ging dan staan en de mensen gingen klappen.
Tony was één keer te zien geweest in een tv show van Andre en mocht als ober drie woordjes zeggen 'smaakt de soep'.
Lachen toch.

Weer wat geleerd.
Publiek klapt om alles hoewel ik ook mensen vaak hoorde zeggen; nooit gezien die vent.

Deel 9

De vragen die ik in dit verhaal wil stellen, zijn de volgende:
Was Ben een goed of een slecht mens?
Was hij een goed of een slecht artiest?
Was hij een normaal mens of een idioot?

Die vragen zijn niet zo simpel te beantwoorden, althans niet voor mij. En dan te bedenken dat ik niet alles heb geschreven om enkele mensen te beschermen.
Dus zo eerlijk is dit verhaal ook weer niet.
Hoewel, wat je verzwijgt, is geen leugen.

Eén ding is zeker: hij was een uniek persoon, waarvan er tegenwoordig nog maar weinigen zijn.
Een uitgestorven ras, laat ik maar zeggen.

Heden ten dage is het allemaal eenheidsworst wat de pot schaft. Iedereen lijkt in de pas te lopen om maar niet ge-out te worden.
We zijn verworden tot angsthazen en schijtebroeken.

Weinigen durven te zeggen wat ze denken en te doen wat ze eigenlijk willen doen.
Nooit eerder is er een tijd geweest waarin de gordijntjes zo gesloten waren.
We leven in een enorme angstcultuur waarin weinig ruimte is voor vrij denken.
Bang om veroordeeld te worden.

Ben trok zich van niemand iets aan en leefde zijn leven op zijn eigen wijze.
Wij noemen hem dan een narcist en als dat woord uitgevonden zou zijn voor iemand, zou dat best Ben kunnen zijn.

Harold Pinter heeft een beroemd toneelstuk geschreven met de titel 'De egoïst' en Ben zou zeer geschikt zijn voor de hoofdrol.
Toch leefde hij zijn leven zoals hij dat zelf goeddunkte.

Ik denk dat hijzelf dacht dat hij een geweldig mens was, maar dat is natuurlijk bij elke narcist het geval. Maar eerlijkheidshalve gebiedt het mij te zeggen dat ikzelf ook een narcist ben, maar ik weet het en dat scheelt enorm.
Als ik mijn leven een cijfer zou mogen geven op de schaal van één tot tien, zou ik niet verder komen dan een zeven.
Ik had uitschieters naar boven, maar zeker ook naar beneden.
Misschien ben ik wel zo eerlijk om dat toe te geven, zoals velen dat niet kunnen.
We zien alleen de mooie kant van onszelf.

Als ik Ben een cijfer zou mogen geven, was het een acht. Ik schat hem dus hoger in dan mezelf.
Hij had een negen kunnen hebben, maar daarvoor mankeerde er te veel aan hem.
Tienen worden niet uitgedeeld, althans niet door mij.

Deel 10

Iedereen ging met scheppen de sneeuw te lijf en op een gegeven moment klaagde Jan dat hij koude handen had en dat zijn handen helemaal bevroren waren.
Ben warmde met zijn handen de handjes van Jan helemaal op en zei: 'Ga jij maar lekker de caravan in, bij de verwarming.'
Waarop Bart zei: 'Ik heb ook koude handen.'

'Je moet niet zo zeiken, jij,' brieste Ben.
Niks geen opwarmen en niks geen verwarming.

Bart is enkele jaren gebleven en wij raakten goed bevriend.
Hij ging met mij mee naar mijn shows en op een gegeven moment hielp ik hem bij het maken van zijn eigen kindershow.
De naam 'Dolle Pret met Bart Juwett' komt van mij.
Hij verliet Circus Aladdin en zat vele malen in de pop van Loeki de Leeuw, waarmee ik op dat moment tourde.
Ik denk dat hij goed geluisterd heeft, want veel van mijn grappen hoorde ik later bij hem terug.
Net zoals ik grappen jatte van Peter Grooney, de man van wie ik het vak leerde.

Een goede show is net als je karakter: je karakter is vaak een beetje van pa, een beetje van ma en de rest van jezelf.
Bij een show werkt het net zo: inspiratie opdoen bij anderen en die vervolgens polijsten met je eigen fantasie.
Bart is succesvol geworden en ik ben blij dat ik daar in het begin een bijdrage aan heb mogen leveren. Maar ook Circus Aladdin heeft daaraan bijgedragen, want daar is uiteindelijk zijn carrière begonnen.

Ben heeft veel jonge mensen de kans gegeven om te starten.
Een pikant detail is natuurlijk dat hijzelf daar het meest van profiteerde, want hij beloofde koeien met gouden hoorns en dan wilden die jonkies wel.
Van die beloften kwam bijna nooit iets terecht, maar na twee jaar had hij alweer nieuwe slachtoffers, die er vervolgens opnieuw twee jaar over deden om dat eindelijk door te hebben.
Verwijt ik dat Ben? Welnee, want hoe je het ook bekijkt, ze deden wel hun best.
Deel 11

Ben was bourgondisch.
Hij waste zijn haar nooit met shampoo en als hij het kamde, zat het nog steeds niet.
Al die chemische troep, zei hij dan. Ja, wat dat betreft was hij zijn tijd ver vooruit.

Hij had geen stromend water in zijn woonwagen, maar een jerrycan.
En laten we over het toilet maar zwijgen.

Hij ging er prat op dat hij de Nederlandse taal zo goed beheerste en verbeterde anderen graag.
Zo heb ik afgeleerd om te zeggen: 'Ik denk bij me eigen.' Het is: 'Ik denk bij mezelf', en meer van dat soort dingen.

Hij was een soort authentieke zigeuner die als burger geboren was, maar meer zigeuner was dan de echte zigeuners, die naarmate de tijd vorderde steeds luxer gingen leven.
Hij drukte de persberichten op de achterkant van gebruikte affiches.
Dan dacht de krant dat we arm waren en plaatste ze een groot bericht. Grinnikte hij hardop.
Ben waste zijn broek eens per week in een teil en hing hem voor de woonwagen.
Als hij dan ook zijn haren met water had gewassen, wisten we dat hij weer fris in de piste stond.

Die piste was zijn leven.
Hij had ongelooflijk veel plezier in het optreden en Circus Aladdin was het eerste circus waarbij de artiesten na afloop bij de uitgang stonden om iedereen gedag te zeggen.

Aladdin was in die tijd het succesvolle kleine circus in Nederland, met heel veel uitkopen.
Een uitkoop is een gekochte voorstelling door bijvoorbeeld een bedrijf of een winkelcentrum.
In 1988 waren dat er wel vijftig.
Zo ook bij Ikea in Duiven, ter gelegenheid van weet ik veel wat.

De voorstellingen duurden steeds een uur en dat drie keer per dag, een paar dagen lang.
Dat was beregezellig, want we mochten kosteloos eten in het Ikea-restaurant.

Ben had zijn oog laten vallen op een leuke jongeman in dat restaurant.
De Zweedse balletjes liet hij liggen, maar hij was meer geïnteresseerd in degene die ze opwarmde.

Ikea kwam daarachter en liet Ben weten daar niet van gediend te zijn. Hoe dom kun je zijn om als oudere man te gaan flirten met jongemannen bij een klant die weleens een grote klant kan worden?

Ben had totaal geen zelfbeheersing.
Ben heeft veel jonge mensen de kans gegeven om te starten.
Pikant detail is natuurlijk dat hijzelf daar het meest van profiteerde, want hij beloofde koeien met gouden hoorns en dan wilden die jonkies wel.
Van die beloften kwam bijna nooit iets terecht, maar na twee jaar had hij alweer nieuwe slachtoffers, die er vervolgens opnieuw twee jaar over deden om dat eindelijk door te hebben.
Deel 12

Het circus stond in Gouda.
Deze stad was in die dagen een van de steden in Nederland waar een behoorlijke omvolking plaatsvond. Ja, ik weet het, dit woord mag niet gebruikt worden, maar dat kan mij, op zijn Hollands gezegd, geen reet schelen.

De sfeer rondom het circus was niet bepaald gezellig.
Er hing een grote groep probleemjongeren rond de tent, met name jongeren met een donkere huidskleur.

De tent werd op dinsdag opgebouwd en in de eerste nacht werden er kleine vernielingen aangericht aan de grote kassatrailer.
Na inspectie bleek dat de geluidsinstallatie uit de tent gestolen was.

Ben was des duivels, maar hoe los je zoiets op?
Ben was niet iemand die de politie zou bellen en daarom werd besloten dat er elke nacht gewaakt moest worden.
En zo geschiedde.

Ik meen dat het donderdag was.
Ferry werd buiten de hekken met een mes bedreigd.
Ben werd gealarmeerd en kwam erbij.

Hij gaf de dader een behoorlijke klap en vertrok vervolgens naar zijn wagen.

Nog geen halfuur later stonden er misschien wel twintig jongeren voor de tent om verhaal te halen.
Ben kwam opnieuw zijn wagen uit en zocht de sterkste uit de rebellerende groep.
Ik heb nog nooit iemand zo'n pak slaag zien krijgen.
Het bleef de rest van de week uitermate rustig en de groep was vertrokken.

Ben leerde ons dat je altijd de sterkste eruit moet pakken.
Helaas kwam op zaterdag toch de politie langs.
De jongen had aangifte gedaan.

Maar Ben kon lullen als geen ander en het einde van het liedje was dat de agenten 's middags gezellig met hun gezin in het circus zaten.
Ik denk dat ook zij wel wisten wat voor soort het was en blij waren dat er eens iemand iets deed.
Zij mogen het niet.
Deel 13


In 1988 had Ben de Rosnikovs ingehuurd.
Elk jaar moet er toch iets nieuws te zien zijn in de voorstelling.
Deze twee getalenteerde luchtacrobaten uit ik meen Eindhoven hoorden er nu niet bepaald bij.

Het waren twee jonge mensen meer van het 'new art'-circusniveau.
Maar goed, het waren best aardige lui.

Ik geloof dat hij Rene heette en haar naam ben ik echt vergeten.
Pin me niet vast op zijn naam want ik ben te lui om helemaal uit te zoeken of Rene klopt maar we noemen hem dus gemakshalve Rene.

Rene en ik konden het niet zo goed met elkaar vinden omdat hij niet begreep dat ik niet hielp bij de op- en afbouw.
Meneer begreep niet dat ik helemaal niet in dienst was maar gewoon als vriend kwam.
Dat ik, als ik er was, een prachtig openingslied zong was al mooi genoeg.
Maar hij vond het helemaal niks en liet dat ook regelmatig blijken.

Op een gegeven moment was ik het zat en had met hem een weddenschap afgesproken.
Ik zei dat ik geheel alleen, op de masten na, het hele circus kon opbouwen.
Hij wilde wedden om honderd gulden, ik om vijfhonderd.
Hij zal gedacht hebben dat ik blufte en deed mee.

Ik heb er een hele maandag en dinsdag over gedaan maar deed het. Inclusief alles.
De tent, de tribune en de verdere inrichting.
Vanaf die dag heeft hij mij nooit meer scheef aangekeken en hij bleek een eerlijke verliezer.
Hij gaf mij die vijfhonderd.
Ik heb toen iedereen uitgenodigd en we zijn Chinees gaan eten.
Ik geloof met een groep van dertien of veertien.

Kijk, dat zijn hele mooie herinneringen die het de moeite waard maken om de Aladdin story te bewaren voor het nageslacht.
Helaas zijn beide kinderen van Ben voor hun veertigste al overleden, het nageslacht is dus begraven.
Je hebt voorlopig geen bijlagen meer. 
Deel 14 
Hans Klok, mijn goochelvriend van destijds kwam naar mij toe en vroeg of hij in het weekend zo nu en dan kon optreden in het circus.
Hij was nog niet zo'n superster als nu, maar was al aardig op weg.
Hij wilde graag zijn nieuwe illusieshow uitproberen.

Ik ging in overleg met Ben, die dit uiteraard geweldig vond.
Hans was al diverse malen op televisie geweest en Ben was enthousiast.

Hans kwam, maar Ben had een slechte dag.
Ga maar omkleden in die vrachtwagen en Hans gehoorzaamde als een braaf hondje.

De vrachtwagen stond vol met oude troep waartussen hij dus zichzelf stond op te maken.
Ik zei tegen Ben dat hij dat niet kon maken, maar Ben was onbereikbaar als hij een kwaaie bui had.
Het optreden werd een succes, zoals Hans in latere dagen altijd succes had.
Na afloop gunde Ben hem nauwelijks een blik.
Ik denk dat hij stinkend jaloers was op zo'n fris, jong en blond talent.

Ik sprak Hans een paar dagen later en ook hem was de stemming van Ben uiteraard opgevallen.
Aanvankelijk was zijn plan om dit vaker te doen, maar hij liet dit varen.
Nooit geen circus meer voor mij.
Grappig dat hij vijfendertig jaar later toch weer in zee ging, met dit keer René Duursma.
Deze kermisman ging ook circus exploiteren en vond in Hans een grote publiekstrekker.

Helaas is ook deze laatste niet goed omgesprongen met zijn artiesten en medewerkers en Hans trok de stekker eruit.

Gek toch, dat grote verschil tussen circus- en theatermensen.
In het buitenland is er veel meer respect voor circusartiesten dan in Nederland.
Je vangt meer vliegen met stroop dan met stront, zeg ik altijd maar