Ga direct naar de hoofdinhoud
Circusenmagic.com
Home
Kort nieuws
Warm aanbevolen uitjes
Binnenland
Buitenland
Roddeltrommel van Sanne
Columns
Recensies circus
Recensies theater
Film recensies
Ben Berdini, de man die een paard optilde
Eerdere delen
Foto's van toen
Ome Toni, wekelijkse strip
De Bassie en Adriaan story
Interviews
Mart Hoogkamer
Willy Soeurt
Bertje Doperwtje
Jarno Kikkert
Peter Douglas
Ben Cramer
Pascal de Boer
Anthonie Teutenberg
Alfons Borm
Frits Lambrechts
Markus van Duivenvoorden
In de spotlights
Hans Klok
Robert Sand
Soy Kroon
Clown Rocky
Thomas Julian
Dossier
De zaak Gerard Depardieu
Hoe ziek is René Froger
Hoe nu verder met De Toppers
Onvrijwillig vertrek Stefan de Walle
Contact
15 november
Door Arie Jager
Onze Jordaan – Een musical die recht het hart raakt
Een ode aan Amsterdam, zijn mensen, zijn muziek en een stukje geschiedenis dat nooit verloren mag gaan.
Sommige musicals vermaken je een avond, andere weten je diep te raken en blijven nog lang in je gedachten hangen.
Onze Jordaan
behoort absoluut tot die laatste categorie.
Het is een warme, ontroerende en tegelijkertijd bijzonder levendige voorstelling waarin de ziel van het oude Amsterdam tot leven wordt gebracht.
Een musical vol herkenning, humor, verdriet, nostalgie en vooral heel veel muziek.
Geschreven en geregisseerd door Diederik Ebbinge neemt
Onze Jordaan
het publiek mee naar een Amsterdam dat voor velen misschien niet meer bestaat, maar dat in de herinneringen van duizenden mensen nog springlevend is.
Een verhaal over mensen, liefde en verbondenheid
Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Amsterdamse Jordaan en bestrijkt een periode van tientallen jaren.
We volgen het leven van Greet Bos, wier leven een dramatische wending neemt wanneer haar man Jopie aan het einde van de Tweede Wereldoorlog om het leven komt.
Ze blijft achter met haar kinderen en moet haar leven opnieuw vormgeven.
Terwijl Greet probeert haar gezin bij elkaar te houden, verandert ook haar geliefde Jordaan langzaam maar zeker.
De vertrouwde buurt, de kleine winkeltjes, de cafés en de hechte gemeenschap verdwijnen stukje bij beetje.
Oude bewoners trekken weg naar andere plaatsen en nieuwe bewoners nemen hun plek in.
Wat overblijft, is de herinnering aan een tijd waarin mensen elkaar kenden, voor elkaar klaarstonden en lief en leed met elkaar deelden.
Juist daarin schuilt de kracht van deze musical.
Het gaat niet alleen over Amsterdam, maar over iets wat iedereen kan herkennen: het gevoel ergens thuis te horen en het verdriet wanneer die vertrouwde wereld langzaam verdwijnt.
De voorstelling laat prachtig zien hoe belangrijk een buurt, familie en vriendschap kunnen zijn.
Het is een verhaal over vasthouden en loslaten, over verlies en opnieuw beginnen, maar ook over de kracht van herinneringen.
Een indrukwekkende cast
Een verhaal als dit staat of valt met de mensen die het op het toneel tot leven brengen.
En dat is bij
Onze Jordaan
bijzonder goed verzorgd.
De rol van Greet vormt het emotionele middelpunt van de voorstelling.
Het personage maakt verschillende levensfasen door en draagt een groot deel van het verhaal.
Haar karakter is herkenbaar, eigenwijs, soms heerlijk mopperig, maar bovenal menselijk.
De combinatie van Amsterdamse humor en oprechte kwetsbaarheid maakt Greet tot een personage waarmee je gemakkelijk meeleeft.
De cast weet de verschillende karakters op een natuurlijke manier neer te zetten.
Er wordt overtuigend gespeeld, met gevoel voor timing en oog voor de onderlinge verhoudingen.
De personages voelen niet aan als toneelpersonages, maar als mensen die je zomaar in een Amsterdams café zou kunnen tegenkomen.
Ook de familieverhoudingen komen overtuigend over. Liefde, irritaties, onbegrip en verzoening wisselen elkaar af.
Soms zorgt dat voor een grote lach in de zaal, op andere momenten wordt het juist muisstil.
Het samenspel tussen de acteurs verdient dan ook veel waardering.
Wat zou de Jordaan zijn zonder muziek?
De muzikale invulling is misschien wel een van de grootste troeven van deze productie.
De liederen van Johnny Jordaan, Tante Leen en Willy Alberti vormen een onmisbaar onderdeel van het verhaal.
Nummers als
Bij ons in de Jordaan
,
Pikketanusie
en
Glimlach van een Kind
brengen onmiddellijk een bijzondere sfeer teweeg.
Het zijn liedjes die bij veel mensen herinneringen oproepen.
Aan vroeger, aan ouders en grootouders, aan gezellige avonden, aan de radio en aan een Amsterdam dat inmiddels grotendeels is veranderd.
Maar de muziek is meer dan alleen een verzameling bekende meezingers.
De liederen krijgen binnen het verhaal een nieuwe betekenis.
Ze ondersteunen de emoties en versterken het gevoel van saamhorigheid.
Bijzonder is ook de combinatie met klassieke operamuziek.
De belcantostijl, die zo kenmerkend is voor de muzikale traditie van de Jordaan, geeft de voorstelling een eigen geluid.
De zangprestaties zijn indrukwekkend en het muzikale geheel zorgt voor een prachtige afwisseling tussen uitbundigheid en ontroering.
Er zijn momenten waarop je bijna vanzelf wilt meezingen, maar ook momenten waarop een lied juist binnenkomt omdat de tekst en de situatie op het toneel zoveel betekenis krijgen.
De muziek vormt daarmee niet alleen de omlijsting van het verhaal, maar is er onlosmakelijk mee verbonden.
Ook visueel heeft
Onze Jordaan
veel te bieden.
Het decor brengt de sfeer van de Amsterdamse volksbuurt op een herkenbare manier naar het theater.
De verschillende locaties, waaronder de huiskamer en het buurtcafé, zorgen ervoor dat het publiek zich gemakkelijk in de wereld van de hoofdpersonen kan verplaatsen.
De veranderingen in tijd en omgeving worden op een prettige manier zichtbaar gemaakt.
De kostuums en de aankleding sluiten aan bij de verschillende periodes en dragen bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.
Het café verdient daarbij een bijzondere vermelding.
Het is de plek waar mensen samenkomen, waar verhalen worden verteld, waar wordt gelachen en waar natuurlijk muziek wordt gemaakt.
Eigenlijk is dat café het kloppende hart van de hele voorstelling.
Het symboliseert precies wat de Jordaan zo bijzonder maakte: samenhorigheid.
De muzikanten zijn bovendien onderdeel van het toneelbeeld, waardoor de muziek op een natuurlijke manier in de voorstelling wordt verweven.
Humor en ontroering gaan hand in hand
Een van de mooiste eigenschappen van
Onze Jordaan
is de balans tussen humor en emotie.
De Amsterdamse directheid, de typische uitspraken en de herkenbare volksmentaliteit zorgen regelmatig voor heerlijke lachmomenten.
Er wordt niet om de hete brij heen gedraaid en de humor is soms lekker scherp.
Maar achter die vrolijkheid zit ook verdriet.
Het verlies van dierbaren, het veranderen van de vertrouwde omgeving en het besef dat de tijd niet terug te draaien is, geven de voorstelling een melancholische ondertoon.
Juist doordat de musical niet voortdurend zwaar op de hand is, komen de emotionele momenten extra sterk binnen.
Je kunt het ene moment nog zitten lachen om een typisch Amsterdamse opmerking en even later geraakt worden door een lied of een scène waarin duidelijk wordt hoeveel er in een mensenleven kan veranderen.
Dat is knap theater.
Een verhaal dat verder gaat dan Amsterdam
Hoewel de Jordaan het decor en het onderwerp vormt, is
Onze Jordaan
zeker geen musical die alleen voor Amsterdammers interessant is.
Natuurlijk zullen mensen met Amsterdamse roots veel herkennen. Voor hen kan de voorstelling een feest van herinneringen zijn.
Maar ook bezoekers die nooit in de Jordaan hebben gewoond, zullen zich kunnen herkennen in de universele thema's.
Iedereen kent immers het gevoel van vroeger, van een plek waar je je thuis voelde en van mensen die een belangrijke rol in je leven hebben gespeeld.
De musical stelt bovendien een interessante vraag: wanneer is een buurt nog dezelfde buurt?
Een wijk kan worden opgeknapt, gemoderniseerd en populairder worden, maar daarmee hoeft niet automatisch ook het oorspronkelijke karakter behouden te blijven.
Dat maakt
Onze Jordaan
niet alleen nostalgisch, maar ook actueel.
Eindoordeel: een musical met een groot hart
Onze Jordaan
is een bijzonder geslaagde Nederlandse musical die veel meer biedt dan een avondje nostalgisch genieten van bekende Amsterdamse liedjes.
Het is een liefdevol portret van gewone mensen, van een bijzondere volksbuurt en van een cultuur die door de jaren heen steeds verder is veranderd.
De combinatie van een aangrijpend levensverhaal, sterke acteerprestaties, prachtige zang, herkenbare muziek en een sfeervolle enscenering maakt deze productie tot een voorstelling die je niet zomaar vergeet.
Misschien is niet ieder onderdeel even sterk en had het verhaal op sommige momenten nog iets meer ruimte mogen krijgen, maar dat doet weinig af aan de warmte en de oprechte uitstraling van het geheel.
De grootste verdienste is dat de musical erin slaagt om het publiek mee te nemen in een wereld waarin saamhorigheid, familie, vriendschap en muziek nog vanzelfsprekend met elkaar verbonden lijken.
En uiteindelijk gaat
Onze Jordaan
niet alleen over een stukje Amsterdamse geschiedenis.
Het gaat over mensen, over herinneringen en over de vraag wat een thuis nu eigenlijk is.
Het antwoord wordt tijdens deze voorstelling steeds duidelijker: een thuis zit niet alleen in de straten en de huizen, maar vooral in de mensen die er deel van uitmaken.
Onze Jordaan is een warme, muzikale en ontroerende ode aan Amsterdam.
Een voorstelling met een lach en een traan, die je hart weet te raken en je nog lang na afloop bijblijft.
Een musical om van te genieten, om bij stil te staan en vooral om te koesteren.
Een absolute aanrader voor liefhebbers van Nederlands muziektheater én voor iedereen die een warm hart heeft voor Amsterdam.
7 november
Door Sanne Blom
Titanique de musical
Iedereen die
Titanic
heeft gezien, weet hoe het afloopt met Jack, Rose en het schip.
In
Titanique
krijgt die vertrouwde geschiedenis een onverwachte verteller. Céline Dion beweert dat ze zelf aan boord was en neemt het publiek mee in haar versie van de gebeurtenissen. Daarin komt haar eigen repertoire wel héél goed van pas.
De Nederlandse productie, die in september 2026 in Breda in première ging, maakt van die ene absurde vondst een uitbundige musical waarin een dramatische ballad en een ordinaire grap moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan.
Renée van Wegberg zet een Céline neer die ervan overtuigd is dat ieder gesprek beter wordt zodra het over haar gaat.
Ze speelt die zelfverzekerdheid met zoveel overtuiging dat een blik of een korte pauze soms grappiger is dan de tekst die erop volgt.
Ook in de manier waarop ze beweegt, zit die komische precisie.
Ze kan alle aandacht naar zich toe trekken met een groot gebaar en die vervolgens vasthouden door even helemaal stil te staan.
Zodra ze zingt, krijgt de imitatie iets eigens.
Van Wegberg neemt de melodieën en de emoties in de liedjes serieus.
Juist daardoor werkt de grap dat deze Céline voor ieder denkbaar moment op de Titanic een toepasselijk nummer van zichzelf paraat heeft.
Calvin Kromheer en Dana van der Geer spelen Jack en Rose, wier grote liefde in deze versie voortdurend plaats moet maken voor de invallen van hun verteller. De herkenbaarheid van het filmkoppel geeft de spelers ruimte om de romantiek flink aan te dikken.
Ook de bijrollen krijgen alle gelegenheid om uit te pakken.
Robbert van den Bergh maakt van Roses moeder Ruth een uitgesproken komische verschijning, terwijl Cathalijne de Sonnaville als Molly Brown vooral vocaal indruk maakt.
Met zoveel grote persoonlijkheden op het toneel is het soms dringen om de aandacht.
Op de beste momenten wordt dat gedrang zelf onderdeel van het plezier.
De Nederlandse vertaling van Jeremy Baker helpt de voorstelling aan een eigen stem.
De dialogen zitten vol toespelingen op Nederlandse taal en cultuur, waardoor de humor klinkt alsof die voor deze cast en dit publiek is geschreven.
De beste grappen spelen met de verwachting dat een beroemde filmscène precies zo zal verlopen als je je herinnert. Andere mikken op een snelle lach met seksuele toespelingen of een flinke dosis grofheid.
Omdat de voorstelling zo veel grappen achter elkaar afvuurt, krijgt een goede vondst soms amper de tijd om te landen. Een gemiste grap is snel vergeten, maar na verloop van tijd beginnen zelfs de geslaagde grappen op elkaar te lijken.
Dat valt vooral op in de tweede helft.
Naarmate de ijsberg dichterbij komt, zou de spanning kunnen toenemen.
De voorstelling blijft echter grotendeels op hetzelfde komische tempo varen.
Het liefdesverhaal krijgt weinig ruimte om zich te ontwikkelen, waardoor het lot van Jack en Rose minder gewicht heeft dan de muziek soms suggereert.
Een paar rustigere scènes hadden de personages meer ruimte gegeven en de volgende uitbarsting van onzin des te grappiger kunnen maken.
De liveband en de zangers brengen die afwisseling op hun beste momenten wél. De nummers van Dion hebben genoeg melodrama om als grap te werken en genoeg zeggingskracht om een scène even stil te zetten.
Dat dubbele effect geeft
Titanique
zijn karakter.
De musical maakt liefdevol misbruik van alles wat
Titanic
zo herkenbaar maakt, van de grootse romantiek tot het lied dat haast iedereen met de film associeert. Als de grappen zich opstapelen, verliest de voorstelling soms vaart.
Maar zodra Van Wegberg een ballad inzet en de cast haar vocaal partij geeft, krijgt deze merkwaardige overtocht weer alle aandacht.
5 november
Door Arie Jager
Kika Schippers
In
Praktische bezwaren
richt Kiki Schippers haar blik op de wereld buiten zichzelf.
Politiek, feminisme, vrijheid en macht vormen de ingrediënten van een voorstelling waarin grote idealen botsen met de weerbarstige werkelijkheid.
Dat levert scherpe momenten en indrukwekkende liedjes op, maar ook een programma dat soms te veel tegelijk wil vertellen.
Schippers opent met een imitatie van Marjolein Faber en zoekt vervolgens de politieke actualiteit op.
Haar humor en ontspannen podiumhouding maken zware onderwerpen toegankelijk.
Die tegenstelling raakt aan de kwetsbaarheid van de voorstelling: herkenning levert nog niet vanzelf een verrassend inzicht op.
Gaandeweg verbreedt Schippers haar onderwerp.
Via literatuur en persoonlijke bespiegelingen onderzoekt ze hoe mensen omgaan met macht en vrijheid. Haar associaties bieden ruimte voor humor, maar maken de opbouw ook los. Gedachten worden aangestipt en vervolgens alweer verlaten.
Daardoor blijft soms onduidelijk hoe de verschillende onderdelen samenhangen.
Gewaardeerd wordt de afwisseling tussen politiek en poëzie, maar signaleert eveneens dat de bestemming van haar betoog niet altijd helder is.
Zodra Schippers zingt, krijgt de voorstelling meer richting.
Haar expressieve stem geeft abstracte onderwerpen een menselijke lading. Vooral het lied over de brieven van de Russische oppositieleider Aleksej Navalny aan zijn geliefde maakt indruk. Daar komen liefde, kwetsbaarheid en onderdrukking bij elkaar in een concreet verhaal.
De muziek geeft zo emotionele kracht aan de vragen die in de gesproken passages soms blijven zweven.
Praktische bezwaren
laat een bevlogen artiest zien die grotere maatschappelijke onderwerpen durft aan te pakken.
Die ambitie verdient waardering, al had een duidelijkere lijn haar ideeën meer gewicht gegeven.
De voorstelling overtuigt daardoor vooral in afzonderlijke momenten.
Wat het langst blijft hangen, zijn de liedjes: daarin krijgen haar twijfels en idealen de scherpte die het geheel soms mist.
2 november
Door Elsbeth Dubois de Roo
Juf Braaksel de Musical: een schoolavontuur vol geheimen
Een school hoort een plek te zijn waar kinderen zich prettig voelen, maar met Juf Braaksel aan het hoofd is dat niet vanzelfsprekend.
In
Juf Braaksel de Musical
, gebaseerd op de boeken van Carry Slee, komen een herkenbare schoolomgeving en een geheimzinnig avontuur samen.
De voorstelling is bedoeld voor kinderen vanaf zes jaar en duurt ongeveer 75 minuten zonder pauze.
Het verhaal volgt Lotte, Thijs, Lukas en Milou uit groep 7.
Zij krijgen het vermoeden dat er iets niet klopt aan hun strenge schoolhoofd en besluiten uit te zoeken wat er aan de hand is.
Daarbij hebben ze ook de hulp van het publiek nodig.
Die betrokkenheid is een aantrekkelijk uitgangspunt: kinderen in de zaal krijgen zo een rol in het avontuur.
Wat mij aanspreekt aan het verhaal, is dat de kinderen zelf initiatief nemen.
Ze wachten niet tot een volwassene alles voor hen oplost, maar proberen samen antwoorden te vinden.
Dat maakt hen interessante hoofdpersonen.
Bovendien biedt hun strijd tegen een streng schoolhoofd ruimte voor zowel spannende als grappige situaties.
De titelrol wordt gespeeld door
Sander van Voorst tot Voorst
.
Suzanna Pleiter
vertolkt de rol van Juf Evi en
Lucas van den Elshout
speelt de vader van Thijs.
Verder staat
Lian Duinkerken
als Ali op het toneel.
Ook
Maxime Appeldoorn
en een kindercast maken deel uit van de voorstelling.
De combinatie van volwassen acteurs en jonge spelers past bij een verhaal waarin de wereld van kinderen centraal staat.
Achter de schermen werken verschillende makers aan de musical.
Nick Fleuren
verzorgt de regie en
Mark Haayema
schreef het script.
Hij bewerkte daarmee de wereld uit de boeken van Carry Slee voor het toneel. Dat vraagt om keuzes: een musical moet het verhaal niet alleen met woorden vertellen, maar ook via spel, beweging en muziek.
De muziek is geschreven door
Fons Merkies en Laurens Goedhart
.
Frank Beurskens
is verantwoordelijk voor de choreografie.
De combinatie van humor, muziek en een mysterie lijkt mij de grootste aantrekkingskracht van deze musical. Een school is voor jonge bezoekers herkenbaar, terwijl de geheimen rond Juf Braaksel het alledaagse doorbreken.
Ook vind ik het een sterk idee dat de kinderen samenwerken: hun vriendschap geeft het avontuur meer betekenis dan alleen het verslaan van een vervelende schooldirecteur.
Een mogelijk zwakker punt is dat een uitgesproken gemene tegenstander gemakkelijk voorspelbaar kan worden. Voor mij zou de voorstelling daarom vooral moeten overtuigen door verrassende ontwikkelingen en personages die meer zijn dan alleen goed of slecht.
Juf Braaksel de Musical
heeft een aansprekend uitgangspunt voor een familievoorstelling: kinderen die samen een geheim proberen te ontrafelen en zich niet zomaar laten tegenhouden. Vooral de combinatie van een kindercast, bekende personages en publieksdeelname maakt deze toneelbewerking interessant voor jonge liefhebbers van de boeken van Carry Slee.
31 oktober
Door Arie Jager
Pieter Verelst met Altijd aan
Pieter Verelst maakt van zijn onrust meeslepend cabaret
Hoe breng je een hoofd tot rust waarin voortdurend nieuwe gedachten opduiken?
In
ALTIJD AAN
maakt Pieter Verelst die onrust tot de motor van zijn voorstelling. Met muziek, absurde invallen, goochelkunst en fysieke humor trekt hij het publiek zijn belevingswereld binnen. Zijn veelzijdigheid krijgt daarbij een duidelijke functie: de overvloed aan ideeën laat voelen wat het betekent om voortdurend ‘aan’ te staan.
De rode draad is een bezoek aan de psychiater, op aandringen van zijn vriendin.
Alleen blijkt de weg daarheen bezaaid met afleidingen.
Verelst neemt telkens een nieuwe afslag, maar houdt ondertussen de opbouw stevig in handen.
Dat maakt de voorstelling knap: hoe ver hij ook afdwaalt, de samenhang blijft overeind.
Ook zijn aanstekelijke plezier en contact met de zaal dragen daaraan bij.
De toeschouwers worden actief betrokken bij een wereld waarin elke gedachte een nieuw avontuur kan worden.
Het tempo vraagt wel iets van het publiek.
De opeenvolging van grappen, bewegingen en verrassingen kan behoorlijk overweldigend zijn.
Juist daarom zijn de momenten waarop Verelst vertraagt zo waardevol.
Achter de uitbundigheid verschijnt iemand die merkt hoeveel energie hij van zijn omgeving vraagt en die tegelijk graag geaccepteerd wil worden.
Die persoonlijke inzet geeft de voorstelling warmte en maakt de humor betekenisvoller.
Vooral aan de piano ontstaat ruimte voor een andere kant van Verelst.
Daar krijgt de rusteloosheid een kwetsbare ondertoon en wordt voelbaar hoe onzeker iemand kan zijn die voor anderen zo nadrukkelijk aanwezig is.
De voorstelling stelt daarmee ook een bredere vraag: hoeveel ruimte gunnen we mensen die afwijken van wat als normaal geldt?
ALTIJD AAN
overtuigt door de combinatie van uitbundig vakmanschap en persoonlijke openheid.
Verelst weet zijn tomeloze energie vorm te geven en op beslissende momenten ruimte te maken voor ontroering.
Het resultaat is inventief, intens en bijzonder geestig cabaret, met een warm pleidooi voor anders mogen zijn.
29 oktober
Door Sanne Blom
Musical Next to normal
Een familiedrama dat onder de huid kruipt
Hoe houd je een gezin bij elkaar als ieder gezinslid een andere werkelijkheid ervaart?
Die vraag vormt het hart van de Nederlandse productie van
Next to Normal
.
Onder regie van Anouk Beugels brengt NANOEK een musical waarin psychische kwetsbaarheid, liefde en verlies onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. De voorstelling laat zien hoeveel ruimte het genre biedt voor een intiem en confronterend verhaal.Centraal staat.
Diana Goodman, een moeder met een bipolaire stoornis.
Haar echtgenoot Dan probeert het gezinsleven overeind te houden, terwijl dochter Natalie worstelt met haar eigen behoeften en de aandacht die haar moeder opeist.
Het sterke aan dit verhaal is dat de gevolgen voor het hele gezin zichtbaar worden.
Liefde biedt houvast, maar kan ook samengaan met ontkenning en verstikkende bezorgdheid.Willemijn Verkaik vormt als Diana het emotionele middelpunt.
Haar krachtige zang krijgt betekenis door de kwetsbaarheid waarmee zij de rol invult.
Juist de afwisseling tussen uitbundigheid en ingetogen spel maakt Diana tot een mens van vlees en bloed.
Edwin Jonker geeft Dan warmte en tragiek: zijn pogingen om alles goed te doen maken voelbaar hoe machteloos een betrokken partner kan zijn.
Michael Muyderman maakt daarnaast indruk als Gabe, een rol waarin zijn stem en raadselachtige uitstraling elkaar versterken.
De sobere vormgeving richt de aandacht op de onderlinge verhoudingen.
De poprockmuziek geeft ondertussen energie aan de onrust en emoties van de personages.
Ook humor krijgt ruimte.
Die luchtigheid maakt de pijnlijke momenten des te scherper en voorkomt dat de voorstelling voortdurend op dezelfde emotionele toon blijft hangen.
De heftige thematiek vraagt veel van het publiek.
Toch ligt daarin ook de aantrekkingskracht van deze productie:
Next to Normal
neemt verdriet serieus en laat ruimte voor tegenstrijdige gevoelens.
Met een sterke cast en een heldere regie groeit een ontwricht gezinsleven uit tot indringend muziektheater.
Een voorstelling die de vraag wat ‘normaal’ eigenlijk betekent nog lang laat doorwerken.
24 oktober
Door Sanne Blom
Musical Cabaret : dansen terwijl de wereld kantelt
Het feest gaat door, ook wanneer er steeds minder te vieren valt.
Dat is de beklemmende gedachte achter
Cabaret
in DeLaMar.
In de regie van Daria Bukvić botsen de uitbundigheid van het Berlijnse nachtleven en de opkomst van het nazisme steeds harder op elkaar.
De verleiding van de Kit Kat Club blijft voelbaar, maar krijgt gaandeweg een wrange bijsmaak.
Het verhaal begint aan het einde van 1929.
De Amerikaanse schrijver Clifford Bradshaw, gespeeld door Freek Bartels, arriveert in Berlijn en ontmoet nachtclubzangeres Sally Bowles.
Om hen heen lijkt ruimte voor ieder verlangen en elke identiteit.
Toch blijkt die vrijheid afhankelijk van een wereld die snel verandert.
Chantal Janzen geeft Sally een levenslust die ook iets wanhopigs heeft. Haar drankgebruik, liefdesleven en optimisme vormen een manier om onzekerheid buiten de deur te houden. Daardoor krijgt haar vasthouden aan het nachtclubbestaan een tragische lading: hoe langer zij het feest probeert te rekken, hoe duidelijker de dreiging wordt.
Bukvić laat die spanning doorwerken in de hele voorstelling.
Het decor van Dennis Vanderbroeck verschuift van verleidelijk rood naar een steeds donkerder toneelbeeld.
De choreografie van Daan Wijnands en het sterke ensemble geven de clubnummers hun energie en precisie. Binnen dat geheel valt dance captain Cody Lauren Schuitemaker op door haar scherpe uitvoering.
De emotionele kern ligt bij de romance tussen pensionhoudster Fräulein Schneider en de Joodse fruithandelaar Herr Schultz.
Sylvia Poorta en Hajo Bruins maken hun toenadering klein en menselijk.
Juist daardoor komt de politieke werkelijkheid die zich tussen hen dringt hard aan.
Poorta geeft Schneider zowel zachtheid als een scherp besef van haar kwetsbare positie.
Liefde betekent voor haar plotseling ook gevaar.
Bruins’ Schultz blijft vertrouwen op het land waarvan hij zich vanzelfsprekend onderdeel voelt.
Hun verschillende reacties op dezelfde dreiging maken zichtbaar hoe vervolging al levens ontwricht voordat het geweld zijn volle omvang bereikt.
Milan Sekeris beweegt als Emcee tussen vermaak en onbehagen.
Zijn ceremoniemeester trekt de aandacht, bespeelt de zaal en geeft de club een ongrijpbaar karakter.
De geruststelling die zijn humor soms biedt, houdt nooit lang stand.
Bij hem liggen uitnodiging en intimidatie ongemakkelijk dicht bij elkaar.
Daarmee raakt deze
Cabaret
aan een vraag die verder reikt dan het historische verhaal: wanneer herken je dat de ruimte om jezelf te zijn kleiner wordt?
En wat doe je vervolgens?
De voorstelling laat zien hoe gemakkelijk mensen zich aanpassen, blijven hopen of hun toevlucht zoeken in afleiding.
De kracht van deze productie zit in de mensen die zulke keuzes moeten maken. Hun verlangens zijn herkenbaar: liefde vinden, ergens bij horen, het leven een beetje draaglijk houden.
Tegen die achtergrond wordt de groeiende uitsluiting des te schrijnender.
Cabaret
biedt volop muzikaal en theatraal spektakel, maar laat het publiek met onrust achter.
Wat blijft hangen, is het besef hoeveel er kan veranderen terwijl iedereen probeert door te leven.
20 oktober
Door Arie Jager
Kaaskop en van Vleuten met Breekbare Mensen
Kaaskop
– Van Vleuten houdt Nederland een spiegel voor
Er zijn artiesten die het publiek aan het lachen proberen te maken, er zijn artiesten die hun publiek aan het denken willen zetten, en er zijn er die beide ambities met elkaar weten te verenigen. Juist in dat laatste schuilt de charme van theatermaker Diederik van Vleuten, die met zijn voorstellingen laat zien dat achter ogenschijnlijk alledaagse onderwerpen vaak een wereld aan verhalen, herinneringen en beschouwingen schuilgaat.
Met
Kaaskop
roept de titel onmiddellijk associaties op met onze Nederlandse identiteit.
Want wat is dat eigenlijk, een kaaskop? Zijn we een volk dat zichzelf graag nuchter, tolerant en bescheiden noemt, of zijn dat vooral eigenschappen die we onszelf met enige regelmaat toedichten, zonder ons al te nadrukkelijk af te vragen of ze wel helemaal met de werkelijkheid overeenstemmen?
Het is een onderwerp dat zich uitstekend leent voor het theater.
Breekbare Mensen
:
Kaaskop en Van Vleuten brengen het Nederlandse lied tot leven
Een muzikale ontmoeting waarin nostalgie, humor en muzikaal vakmanschap elkaar vinden.
Met
Breekbare Mensen
slaan Kaaskop en Diederik van Vleuten een brug tussen het Nederlandse muzikale erfgoed en het theater van vandaag.
Geen doorsnee cabaretvoorstelling en evenmin een traditioneel concert, maar een muzikale reis waarin liedjes, persoonlijke verhalen en historische herinneringen met elkaar worden verweven.
De voorstelling ging op 11 oktober 2026 in première in De Kleine Komedie in Amsterdam.
Muziek met een verhaal
De basis van deze samenwerking ligt in de jaren negentig, toen Diederik van Vleuten en drummer Lucas van Merwijk elkaar ontmoetten in het radioprogramma
Podium
.
Jaren later kwam het muzikale gezelschap opnieuw bij elkaar, mede dankzij een initiatief van Herman Finkers om een album te maken voor de ongeneeslijk zieke liedjesschrijver Jeroen van Merwijk.
Onder de naam Kaaskop ontwikkelden gitarist Ed Verhoeff, bassist Boudewijn Lucas en drummer Lucas van Merwijk een eigenzinnige benadering van het Nederlandse muzikale erfgoed.
Met de toevoeging van Van Vleuten krijgt dat muzikale universum er een extra dimensie bij: die van de verteller, die met zijn teksten, anekdotes en muzikale invallen een persoonlijke laag aan de voorstelling toevoegt.
En juist daar ligt een interessante mogelijkheid.
Een bekend Nederlands liedje is immers veel meer dan een verzameling melodieën en woorden.
Het kan herinneringen oproepen aan vervlogen tijden, aan mensen die we hebben gekend en aan gebeurtenissen die ons leven kleur hebben gegeven.
Soms zit er achter een ogenschijnlijk luchtig liedje bovendien een verhaal dat bij nader inzien een stuk minder lichtvoetig blijkt te zijn.
Vakmanschap zonder muzikale dikdoenerij
Met muzikanten als Verhoeff, Lucas en Van Merwijk beschikt deze productie over een stevige muzikale basis.
Het zijn musici die hun sporen in de jazz- en improvisatiemuziek hebben verdiend. Dat biedt ruimte om bekende muzikale tradities vanuit een ander perspectief te benaderen.
De uitdaging ligt daarbij niet zozeer in het overtreffen van het origineel, maar in het vinden van een nieuwe interpretatie die recht doet aan de oorspronkelijke muziek en tegelijkertijd iets eigens toevoegt.
Ook de combinatie met Van Vleuten is veelbelovend.
Zijn rol als verteller kan ervoor zorgen dat de muziek niet op zichzelf staat, maar onderdeel wordt van een groter verhaal. Projecties ondersteunen de voorstelling visueel,
Een bijzonder onderdeel is het eerbetoon aan Jeroen van Merwijk, wiens betekenis voor de samenwerking moeilijk kan worden overschat.
Zijn invloed is niet alleen terug te vinden in de geschiedenis van het gezelschap, maar ook in de muzikale traditie waarop deze voorstelling voortbouwt.
Daarmee krijgt
Breekbare Mensen
een persoonlijke ondertoon.
Achter de muziek gaat immers ook een verhaal schuil over vriendschap, samenwerking en het voortleven van artistiek werk nadat de maker zelf er niet meer is.
Dat is een gegeven dat gemakkelijk sentimenteel zou kunnen worden.
Juist daarom is het belangrijk dat zo'n eerbetoon niet uitsluitend op nostalgie leunt, maar ook laat horen waarom deze liedjes en teksten nog altijd de moeite waard zijn.
19 oktober
Door Sanne Blom
Musical Pippi Langkous
Pippi en de piraten: een fantasierijk avontuur vol lef en humor
Pippi Langkous blijft een bijzonder kinderpersonage.
Ze is sterk, zelfstandig en trekt zich weinig aan van wat volwassenen normaal vinden.
In de familiemusical
Pippi en de piraten
brengt Theater Terra haar wereld in 2026 naar het toneel.
De voorstelling, onder regie van Wesley de Ridder, richt zich op bezoekers vanaf zes jaar en combineert avontuur met muziek, humor en poppenspel.
Het verhaal begint wanneer Pippi flessenpost ontvangt van haar vader, kapitein Efraïm Langkous.
Hij wordt gevangen gehouden door piraten die willen weten waar een verborgen schat ligt.
Pippi besluit hem te bevrijden en neemt haar vrienden Tommy en Annika mee.
Met onder meer een luchtbed en een zelfgebouwd vliegtuig leggen ze een avontuurlijke reis af.
Het uitgangspunt is eenvoudig, maar biedt volop mogelijkheden voor spannende en grappige situaties.
P
ippi is het middelpunt van het verhaal. Haar aantrekkingskracht zit niet alleen in haar bijzondere spierkracht, maar ook in haar manier van denken: waar anderen een probleem zien, bedenkt zij een oplossing.
Daarmee biedt het verhaal een mooie boodschap voor jonge bezoekers. Je hoeft niet altijd de gebruikelijke weg te volgen om iets voor elkaar te krijgen.
Ook de vriendschap met Tommy en Annika geeft het avontuur betekenis.
Pippi mag dan uitzonderlijk sterk zijn, samen op reis gaan maakt haar wereld groter.
De uitvoering lijkt vooral te overtuigen door vaart en speelsheid.
De scènes wisselen elkaar snel af en helpen de acteurs zelf bij de decorwisselingen.
De vormgeving van Kathelijne Monnens maakt zo verschillende plekken binnen het avontuur zichtbaar.
Ook het fysieke spel en de komische dansjes dragen bij aan de levendigheid. Dat past goed bij een verhaal waarin de verbeelding voortdurend de grenzen van het mogelijke oprekt.
Anouk Snel vertolkt Pippi.
Naast haar spelen Jarne Stevens en Fee Boddeke de rollen van Tommy en Annika.
Sjors Arts neemt de rol van piratenhoofdman Bloed Barend op zich.
Een opschepper die minder angstaanjagend is dan hij zelf denkt.
Dat soort humor maakt de piraten geschikt voor een familievoorstelling: ze zorgen voor gevaar in het verhaal, maar bieden tegelijk ruimte om te lachen.
De muziek is geschreven door Fons Merkies en Laurens Goedhart, met liedteksten van Sjors Arts.
De gezamenlijke zangnummers en een gevoeliger duet tussen Pippi en haar vader.
Zo krijgt naast de actie ook hun onderlinge band aandacht.
De inzet van poppen, waaronder een aapje en een papegaai, voegt een extra speels element toe.
Een kanttekening is dat het verhaal vertrouwde patronen volgt.
Een gevangen vader, schatzoekende piraten en een heldin die hen te slim af is: het zijn bekende ingrediënten.
Op basis van die opzet lijkt de verrassing vooral te moeten komen uit de manier waarop het avontuur wordt gespeeld. Wie veel gelaagdheid of onverwachte ontwikkelingen zoekt, zal daardoor mogelijk minder worden aangesproken dan een jong publiek dat graag meegaat in Pippi’s fantasiewereld.
Pippi en de piraten
komt naar voren als een vrolijke en toegankelijke familiemusical, waarin het plezier van samen een avontuur beleven vooropstaat.
De combinatie van beweeglijk spel, humor en fantasierijke vormgeving sluit goed aan bij de eigenwijze hoofdpersoon. Bovenal herinnert dit verhaal aan wat Pippi zo aantrekkelijk maakt: haar overtuiging dat er vaak meer mogelijk is dan anderen denken.
10 oktober Middenbeemster
Door Sanne Blom
Luuk Ransijn
Een cabaretier die liever raakt dan schreeuwt
Jong talent met muzikale aanleg, een ontwapenende uitstraling en oog voor de wereld om hem heen.
In een tijd waarin cabaretiers elkaar soms proberen te overtroeven met scherpe oneliners, luidruchtige conferences en vooral veel verbaal geweld, is het interessant om kennis te maken met Luuk Ransijn.
Een jonge cabaretier die niet uitsluitend op de lach uit lijkt te zijn, maar ook iets te vertellen heeft.Ransijn, geboren in 2000 in Alkmaar, timmert inmiddels behoorlijk aan de weg. In 2023 won hij de Sonneveldprijs op het Amsterdams Kleinkunst Festival.
Hij hoeft zich niet voortdurend groter voor te doen dan hij is.
Zijn podiumpersoonlijkheid wordt juist gekenmerkt door een zekere ontwapenende openheid.
Dat is een kwaliteit die niet iedere cabaretier bezit.
Sommige artiesten komen het podium op alsof ze persoonlijk verantwoordelijk zijn voor het oplossen van alle wereldproblemen.
Ransijn lijkt eerder iemand die samen met het publiek wil onderzoeken waarom de wereld soms zo merkwaardig in elkaar zit.
Zijn muzikale aanleg speelt daarbij een belangrijke rol.
Bij zijn eerdere werk werden vooral de liedteksten, composities en zijn pianospel geprezen.
Daarmee beschikt hij over meer mogelijkheden dan alleen het vertellen van grappen.
En dat is een voordeel, want een goede cabaretier moet niet alleen iets te vertellen hebben, maar ook weten hoe hij zijn verhaal bij het publiek brengt.
Hij zoekt naar manieren om zich daartoe te verhouden en probeert daarbij ruimte te vinden voor hoop en optimisme.
Dat klinkt misschien wat zwaar voor een avondje cabaret, maar juist daar ligt een interessante uitdaging.
Humor is immers bij uitstek geschikt om zaken bespreekbaar te maken die ons anders misschien te veel zouden bezighouden.
Een goede grap kan soms meer duidelijk maken dan een uitvoerig betoog.
En een goed liedje kan een gevoel verwoorden waarvoor een mens zelf de juiste woorden niet kan vinden.
Ransijn combineert in zijn werk humor, muziek en persoonlijke observaties.
Dat is een aantrekkelijk uitgangspunt, al zal uiteindelijk vooral moeten blijken of de afzonderlijke onderdelen ook samen een overtuigend geheel vormen.
De waardering voor zijn muzikale kwaliteiten en zijn authentieke uitstraling is een mooi vertrekpunt.
Maar talent is nog geen eindstation.
Het is eerder een uitnodiging om verder te reizen.
De vraag is niet alleen of Ransijn een zaal kan laten lachen, maar ook of hij een voorstelling kan maken die na afloop nog even in het hoofd blijft rondspoken.
Of zijn observaties voldoende verrassend zijn, zijn teksten voldoende diepgang hebben en zijn humor ook buiten de directe actualiteit overeind blijft.
Dat zijn geen verwijten, maar vragen die bij iedere cabaretier horen die serieus genomen wil worden
.
Mijn conclusie
Luuk Ransijn is een naam om in de gaten te houden.
Hij beschikt over muzikale kwaliteiten, heeft een herkenbare podiumpersoonlijkheid en kiest niet uitsluitend voor de gemakkelijkste weg naar de lach.
Zijn kracht lijkt te liggen in de combinatie van lichtvoetigheid en inhoud.
Hij hoeft de wereld niet op zijn kop te zetten om er iets zinnigs over te zeggen. Soms is het voldoende om er met een andere blik naar te kijken.
Of hij zich op termijn ontwikkelt tot een van de bepalende cabaretiers van zijn generatie, zal de toekomst moeten uitwijzen.
Voorlopig is er voldoende reden om nieuwsgierig te zijn naar zijn verdere ontwikkeling.
En nieuwsgierigheid is in het theater misschien wel een van de mooiste complimenten die je een artiest kunt geven.
9 oktober | Kunstlinie Almere
Door Sanne Blom
Musical Cats
Cats is geen musical,
Cats
is een feestje. Dat was althans het gevoel waarmee ik de zaal verliet.
Ik was een jaar of tien toen mijn ouders mij voor het eerst meenamen naar deze show.
Natuurlijk is het een musical, maar wel een die vooral indruk maakt door de combinatie van muziek, beweging en verbeeldingskracht.
Sinds die eerste kennismaking is er veel veranderd.
In deze Nederlandse productie van De Graaf & Cornelissen heeft de vertrouwde vuilnisbelt plaatsgemaakt voor het Rijksmuseum.
Een verrassende keuze, die op het podium bijzonder goed uitpakt.
De wereld van de katten krijgt tussen de kunstwerken een nieuwe uitstraling, zonder dat de speelsheid van de voorstelling verloren gaat.
De producenten laten opnieuw zien hoeveel ervaring zij met grootschalig muziektheater hebben.
De uitvoering oogt verzorgd en ambitieus, met een uitstraling die de vergelijking met internationale producties goed kan doorstaan.
Het verhaal is eenvoudig.
Een groep katten komt rond middernacht samen voor het jaarlijkse kattenbal. Tijdens die bijeenkomst maken we kennis met uiteenlopende persoonlijkheden: de theaterkat, de spoorwegkat, de magische kat en de criminele katten.
Een ingewikkelde intrige staat hier niet centraal.
Het plezier zit vooral in de afzonderlijke portretten en in de manier waarop zang, dans en karakter samenkomen.
Tussen al die kleurrijke figuren verschijnt Grizabella, een kat wier gloriedagen ver achter haar liggen.
Ooit leidde zij een bestaan vol glamour; nu is zij een kwetsbare buitenstaander. Nurlaila Karim geeft haar in deze versie overtuigend gestalte.
Met ‘Dromen in het maanlicht’ krijgt de voorstelling bovendien een emotioneel rustpunt tussen de uitbundige ensemblenummers.
Vocaal overtuigde de cast mij niet overal even sterk.
Verschillende stemmen hadden een vergelijkbare, wat compacte klank, waardoor de eigenheid van de personages soms minder goed naar voren kwam.
Op sommige momenten klonk de zang geknepen, waar meer openheid en ruimte de muziek goed zouden hebben gedaan. Mogelijk is dat deels een bewuste interpretatie, maar voor mij ging het ten koste van de vocale afwisseling.
De theaterkat en de wijze oude kater waren wat mij betreft positieve uitschieters.
Hun heldere stemmen en natuurlijke voordracht gaven hun personages karakter.
Ook het repertoire dat zij mochten vertolken, hielp daarbij.
De grootste troef van deze
Cats
is het decor.
Het Rijksmuseum vormt een prachtig speelveld, waarin vertrouwde kunstbeelden en moderne visuele effecten elkaar versterken.
Vooral de openings- en slotscène, waarin het volledige kattenensemble samen
De Nachtwacht
verbeeldt, zijn magnifiek. Het zijn beelden die blijven hangen en die laten zien hoe geslaagd het museumconcept is uitgewerkt.
Het liveorkest bevindt zich buiten het zicht, in de coulissen.
De bezetting klonk compact; ik vermoed dat er ongeveer zes musici meespeelden. In de begeleiding hoorde ik veel elektronische klanken.
Daardoor miste ik af en toe de rijkdom en de kleur van een groter orkest, vooral bij passages waarin echte blazers meer diepte hadden kunnen geven.
Bij
West Side Story
, dat dezelfde producenten eerder brachten met zeventien musici, was die orkestrale kracht duidelijker aanwezig.
Het verschil is hoorbaar.
Dat is jammer, maar het doet het plezier van deze voorstelling niet teniet.
De live begeleiding blijft een waardevol onderdeel van de avond.
Deze
Cats
reist langs dertien grote theaters en speelt bijna tweehonderd voorstellingen.
Het is een mooie keuze om deze feestelijke musical opnieuw naar Nederland te brengen.
Niet ieder vocaal of muzikaal detail wist mij te overtuigen, maar de verbeeldingskracht en de visuele kwaliteit wegen daar ruimschoots tegenop.
Wie zich graag laat meenemen in een kleurrijke wereld van muziek en dans, heeft aan deze
Cats
een bijzonder plezierige theateravond.
8 oktober — Theater De Purmaryn, Purmerend
Door Sanne Blom
VOOR HAAR — De Frans Halsema musical
Een eerste try-out bevindt zich doorgaans nog in het schemergebied tussen repetitie en volwaardige voorstelling.
Het is een fase waarin makers de ruimte moeten krijgen om te zoeken, te schaven en waar nodig bij te sturen.
Een definitief oordeel is dan ook eigenlijk voorbarig: in Nederland gaan aan een première niet zelden vijf tot tien try-outs vooraf.
Toch dringt zich bij
Voor haar
al na deze eerste avond een vaststelling op: de voorstelling staat opmerkelijk stevig.
Frans Halsema (1940–1984), cabaretier en zanger, leeft vooral voort in het collectieve geheugen van de generatie die hem zelf heeft meegemaakt.
Dat was ook zichtbaar in de uitverkochte zaal, waar het publiek overwegend uit zestigplussers bestond.
Begrijpelijk, maar tegelijkertijd jammer. Wie deze voorstelling ziet, ontdekt immers dat Halsema’s repertoire en levensverhaal zich uitstekend lenen voor een kennismaking door een veel breder publiek.
Nostalgie vormt hier een toegangspoort, maar hoeft allerminst een voorwaarde te zijn.
Voor haar
,
Kees
,
Vluchten kan niet meer
en
Zondagmiddag Buitenveldert
: het zijn liedjes die voor veel bezoekers niet alleen herkenning oproepen, maar ook een hele gevoelswereld ontsluiten.
Ze herinneren aan een periode waarin het Nederlandse cabaret een uitgesproken eigen stem ontwikkelde, met een bijzondere wisselwerking tussen taal, muziek, melancholie en geestigheid.
Halsema’s artistieke loopbaan voerde hem langs verschillende markante gezelschappen en samenwerkingen.
Hij begon als pianist bij cabaret Lurelei, met Erik Herfst en Jasperina de Jong, en kwam vervolgens terecht bij het cabaret van Wim Kan.
Daarna speelde hij zo’n 350 keer in de musical
En nu naar bed
van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink, naast onder anderen Jenny Arean en Conny Stuart. Zijn samenwerking met Gérard Cox groeide uit tot een hoogtepunt dat volle zalen trok; daarnaast zocht hij zijn eigen weg als solist.
De centrale rol wordt met grote inzet en overtuiging vertolkt door Soy Kroon.
Hij zingt fraai en geeft Halsema in zijn spel een duidelijke dramatische aanwezigheid.
Tegelijkertijd legt zijn vertolking een wezenlijk spanningsveld van de biografische musical bloot: wanneer wordt een acteur werkelijk de persoon die hij verbeeldt, en wanneer blijft hij een begaafd vertolker die diens levensverhaal draagt?
Voor wie Halsema zelf heeft gezien en gehoord, blijft die afstand voelbaar. Kroon zet een mooie rol neer, maar roept voor mij nergens volledig de specifieke persoonlijkheid van Frans Halsema op.
Dat doet weinig af aan zijn vakmanschap, maar raakt wel aan de herkenbaarheid waarop een dergelijke voorstelling mede drijft.
Acteurs als Rob van de Meeberg, die eerder indrukwekkende portretten neerzette van Wim Kan, Johnny Jordaan en Alfred Hitchcock, hebben laten zien hoe overtuigend die samensmelting kan zijn.
Teun Donders komt als Gérard Cox dichter bij de herkenning die ik zoek.
In de overige rollen, verdeeld over drie andere spelers, is de overeenkomst met de oorspronkelijke personen minder vanzelfsprekend.
Wie hen niet zelf heeft meegemaakt, zal vermoedelijk gemakkelijker meegaan in deze vertolkingen en het spel op zijn eigen merites waarderen.
Een bijzonder geslaagd element is de muzikale begeleiding.
Wat als een band wordt aangekondigd, blijkt een compact ensemble van piano, viool en saxofoon.
Juist die bescheiden bezetting biedt de liedjes een passend kader.
De instrumenten ondersteunen de melodieën en laten voldoende ruimte voor de teksten, waarin een belangrijk deel van Halsema’s blijvende zeggingskracht besloten ligt.
Bij de biografische uitwerking zijn wel enkele kanttekeningen te plaatsen. Vooral de geschiedenis van de samenwerking tussen Halsema en Cox lijkt hier en daar vrij te zijn geïnterpreteerd. Cox’ frustratie over Halsema’s keuze voor een solocarrière krijgt overtuigend gestalte, maar de suggestie van een derde samenwerking strookt naar mijn weten niet met de werkelijkheid.
Na hun artistieke scheiding spraken zij elkaar niet meer.
Dramatische verdichting kan een levensverhaal op het toneel helpen dragen, maar roept ook de vraag op hoeveel vrijheid de historische werkelijkheid verdraagt.
Niettemin biedt deze tweeëneenhalf uur durende musical een rijke en onderhoudende theateravond.
De voorstelling voert het publiek terug naar een betekenisvolle periode uit de geschiedenis van het Nederlandse cabaret, terwijl de liedjes laten horen hoe weinig hun emotionele kracht aan tijd gebonden is.
De belangstelling lijkt dat te bevestigen: de uitverkochte zaal in Purmerend staat niet op zichzelf en de tournee, die tot eind februari duurt, loopt uitstekend.
Als deze eerste try-out de maatstaf is, heeft Albert Verlinde Theaterproducties een productie in handen die kan uitgroeien tot een nieuwe parel aan de kroon.
Onze Jordaan: achter de meezingers schuilt een aangrijpend familieverhaal
AFAS Theater, Leusden — medio september 2026
Na twee uitverkochte tournees heeft de met drie Musical Awards bekroonde musical
Onze Jordaan
voor drie maanden zijn intrek genomen in het AFAS Theater in Leusden. Bij een musical met deze titel verwacht je al snel een voorstelling in de traditie van
De Jantjes
: Amsterdamse gezelligheid, gevatte opmerkingen en vertrouwde volksliedjes.
Die ingrediënten zijn aanwezig, maar schrijver en regisseur Diederik Ebbinge geeft er een verrassende invulling aan. Achter het vertrouwde Amsterdamse repertoire schuilt een familiegeschiedenis over verlies, verandering en de moeite om elkaar te blijven begrijpen.
Centraal staat Greet Bos, die bij de schietpartij op de Dam op 7 mei 1945 haar man Jopie verliest. Ze moet haar kinderen Loes en Jan alleen grootbrengen, terwijl de wereld om haar heen langzaam verandert. Buurtgenoten vertrekken, haar kinderen zoeken hun eigen weg en de Jordaan verliest steeds meer van het karakter waaraan zij zich vastklampt. Zo krijgt de geschiedenis van een wijk een persoonlijk gezicht: voor Greet betekent verandering telkens opnieuw afscheid nemen.
De opvallendste keuze is de combinatie van Jordanese liedjes met Italiaanse opera.
Het repertoire van Willy Alberti, Johnny Jordaan en Tante Leen krijgt daardoor een andere lading. De muziek biedt herkenning, maar geeft ook ruimte aan gevoelens die de personages moeilijk onder woorden kunnen brengen. Juist die verweving van volkslied en opera wordt in verschillende recensies als de grote kracht van de voorstelling genoemd.
De arrangementen van Jeroen Sleijfer verbinden beide muzikale werelden en geven de bekende melodieën nieuwe diepte.
Ook inhoudelijk kijkt Ebbinge verder dan het gezellige beeld van de oude volksbuurt. Saamhorigheid gaat samen met bekrompenheid; liefde kan botsen met onbegrip. Greets verhouding tot haar zoon en haar aanvankelijke houding tegenover haar verzorgster laten zien dat een hechte gemeenschap niet vanzelfsprekend voor iedereen even gastvrij is.
Daardoor krijgt de nostalgie een scherp randje en wordt Greet meer dan een aandoenlijke Amsterdamse moeder. Ze is geestig en kwetsbaar, maar ook koppig en soms pijnlijk hard.
Helemaal zonder kanttekeningen is de voorstelling niet. In de oorspronkelijke productie vonden zowel Theaterkrant als Scènes de tweede helft sterker dan de eerste.
De vele jaren die het verhaal bestrijkt, vragen om korte scènes en grote sprongen in de tijd. Daardoor krijgt niet iedere ontwikkeling evenveel ruimte. Wanneer de musical zich nadrukkelijker op de relaties binnen het gezin richt, wint het verhaal aan emotionele kracht.
De reprise in Leusden bouwt voort op dat succes.
Theaterparadijs prijst in zijn recente recensie onder meer Henk Poorts vertolking van het belcantorepertoire en Doris Baatens invulling van Greet, een rol die zij met Ellen Pieters deelt. Daarmee blijft ook in de nieuwe speelreeks het samenspel van zang, humor en ontroering de belangrijkste troef.
Onze Jordaan
dankt zijn aantrekkingskracht aan de mensen achter de liedjes. Het vertrouwde repertoire opent de deur naar een verhaal over ouders en kinderen, vasthouden en loslaten.
De Amsterdamse humor geeft lucht aan het verdriet, terwijl de muziek verbindt wat in gesprekken soms onuitgesproken blijft. Zo groeit een ode aan één buurt uit tot een herkenbaar verhaal over de vraag wat er van thuis overblijft wanneer alles om je heen verandert.