Recensie musical Aletta

Bezocht 14 april  / door Alfons Borm

Soms ben je in het theater en denk je na afloop  : ja, dit is goed gedaan.
Heel goed gedaan, supergoed gedaan.
Aletta is zo'n voorstelling.
Theatergroep Oostpool maakt met deze musical zijn eerste muzikale verhaal.
Aletta Jacobs was een sleutelfiguur van de vrouwen emancipatie eind negentiende, begin twintigste eeuw en bied alle mogelijkheden voor een omvangrijk verhaal. Een verhaal waarin vrouwen kiesrecht werd bewerkstelligd en werken in hogere functies werd bereikt.

Het is geen geheim dat ik van oorspronkelijk Nederlands gemaakte producties houd waar echt aandacht aan is besteed en dan kom je bij deze productie niets te kort.

Het is verdomd moeilijk om een succes musical te maken zonder deze van over onze grenzen in te huren en te vertalen.
Theater Oostpool is voor de volle honderd procent geslaagd.
Het decor is goed, de muziek is goed en de cast is goed.
Het decor is niet oubollig maar ook niet niet ultra modern.
Precies en goed ontworpen met veel changementen om de vaart in de best wel komische voorstelling te houden.
Daar zit tevens de kracht.

Er valt ondanks het serieuze thema best wat te lachen en daar ontbreekt het bij nieuwe Nederlandse musicals vaak aan.
Je ziet bij alle wereldsuccessen zoals Les Misserables en Miss Saigon dat er ook humor in zit.
Ik heb maar al te vaak gezien dat musicals welke van begin tot eind ernstig zijn falen.
Het publiek is immers een avondje uit.
Nadat er iemand sterft mag er best weer wat pret komen, dat is in het echte leven niet anders.

Hoofdrolspeelster Desi van Doeveren zet een overtuigende Aletta neer maar vond ik persoonlijk bij de songs wat slecht  verstaanbaar.
Het leek net of ze iets te veel kneep met haar stem.
Maar dat is dan ook mijn enige kritiek.
In tegenstelling tot de rest van de cast die prima te horen waren.

De band bestaat uit vijf dames en zit op het podium en dat vind ik toch beter dan bij hedendaagse voorstellingen waar zij vaak achter het decor onzichtbaar zijn.
De juiste mix met onder meer virtuoze sax klanken maken het orkest tot een voorstelling op zich.

De voorstelling duurt tweeëneenhalf uur inclusief pauze.
Niet te lang en niet te kort want het boeit tot het einde aan toe.
De liedteksten van Sjaan Duinhoven en Nathan Vecht zijn prachtig en de muziek van Sjaan Duinhoven, Wilko Sterke en Jeroen Sleyfer is afwisselend in tempo en stijl terwijl er toch eenheid word behouden.

Regisseur Daria Bukvic heeft met deze voorstelling volledig raak geschoten en kon met het script van Nathan Vecht en Maud Wiemeijer prima uit de voeten.
Een regisseur is belangrijk maar moet goede handvatten hebben en in dit geval waren het zelfs hele goede.

De musical draait tot en met medio juni maar het zal mij niet verbazen als er komend seizoen een verlenging komt gezien het succes.

recensie musical Willem van Oranje 

bezocht 25 april  / door Alfons Borm 

Ik begin dit verslag waar het normaal eindigd.
Ja, het is een groots spektakel en zeker het bekijken waard.
Speciaal voor dit historische gebeuren een enorm theater gebouwd in Delft, de plaats waar koninklijke leden worden bijgezet.

Regelmatig mislukken dit soort enorme investeringen. We zagen het in Friesland fout gaan met de mega productie De Tocht en ook het geweldige theater in Leusden gebouwd voor 14, de Johan Cruyff musical faalde.
Momenteel wordt er weer een theater uit de grond gestampt voor Beatrix, de musical in het Brabantse Best.
Allemaal in navolging van het grote succes Soldaat van Oranje.

Nu dus Willem van oranje, volgens de producenten een overweldigende ervaring.
En dat is het zeker.
Het publiek komt binnen in een enorm theater waar de zitinrichting rond draait en er zodanig heel veel decors te zien zijn doormiddel van steeds openschuivende panelen.
Dit is tot in het detail en op de seconde goed geregisseerd.

De filmbeelden op de panelen zijn uiterst verzorgd en mensen en paarden lopen via film zo het toneel op.
Heel bijzonder.
De rol van Willem van Oranje wordt gespeeld door Jorris Willem Smit en doet dit met verve.
De totale cast van 45  personen is uitmuntend.

Waar de schoen wringt is de.muziek.
Daar slaat men de plank volledig mis en dat terwijl een musical het daar grotendeels van moet hebben.
Fons Metkies, de componist, is er in geslaagd vervelende melodieën die eigenlijk allemaal op elkaar lijken te fabriceren die niet één keer kippenvel opleverd.
De teksten van Frans van Deursen zijn overigens prima.
Helaas voor hem, want qua muziek toch een beetje te kort gedaan.

Het verhaal, welke volgens de makers verteld moet worden, is boeiend en de scène plaatjes met als hoogtepunt het moment waarbij het hele toneel vol stroomt met water is magnefiek.
Maar waarom verliet ik dan met gemengde gevoelens het theater ? 

Ik blijf er bij. De muziek die niet deugde.
Muziek waar ik normaliter zo van hou en moet pakken, je moet vastgrijpen en je adem moet doen stoppen op cruciale momenten.
Zo zie je maar weer.
Je kan tientallen miljoenen investeren in dergelijke projecten maar tien keer terug komen zoals sommigen bij Soldaat van Oranje deden zit er denk ik niet in.

Recensie musical Nonsens

Bezocht 15 april / door Alfons Borm

Nonsens is de Nederlandse vertaling voor Nunsence zoals de.musical internationaal heet.
Meerdere keren is deze in Nederland ten tonele gebracht en niet zonder succes.
Ik zag de productie voor het eerst ergens midden jaren tachtig met Nelly Frijda als moeder overste.

Geschreven door Dan Goggin en als grap bedoeld in een klein theater op Broadway werd het een wereldhit ondanks de slappe verhaallijn maar wel met aanstekelijke liedjes.
De show ging in vele landen in productie en oogst tot op vandaag de dag grote successen.
Vooral als je van een gezellig avondje uit houdt zonder al te veel te hoeven nadenken is deze show een klassieker op musical/klucht gebied.

Het verhaal gaat over een klooster waar voedselvergiftiging is uitgebroken en zoveel nonnen overlijden dat er geen geld meer is voor de begrafenissen.
De overlevenden geven een benefiet voorstelling om geld in te zamelen.

Helaas is deze uitvoering geen topper ondanks dat Het Pretpakhuis van Jon van Eerd de touwtjes in handen heeft.
Sterker nog; diverse mensen verlieten in de pauze al het theater.
De cast aangevoerd door Mylene d' Anjou en Ger Otte hebben niet de humoristische inslag die deze show zo hard nodig heeft.
Het ontbreken van live muziek is tevens een behoorlijk minpunt omdat deze voorstelling het toch voornamelijk van de liedjes moet hebben.

De grappen zijn ronduit oubollig en werken gewoon niet meer als de hoofdrolspelers niet bij machte zijn komisch te zijn.
Was het veertig jaar terug al minnetjes qua tekst dan nu helemaal maar met een top cast altijd iets van te maken.
En daar zit eigenlijk de hele pijn.

Het decor is minuscuul en je zou haast zeggen van bordkarton gemaakt.
Je kan duidelijk zien dat er geen budget was en dat heeft waarschijnlijk te maken met te weinig verkochte voorstellingen aan de diverse theaters.

Je moet voor een productie als deze, met al zijn artistieke beperkingen, gewoon een keigoede cast neerzetten, anders faalt het,  blijkt ook nu weer.

De toegangsprijs van 39 euro is alleszins redelijk maar persoonlijk betaal ik liever het dubbele voor een mooie show want dit was zonde van mijn kostbare avond waarbij ik het gratis pauzedrankje nog het meest aangenaam vond.