Deel 3 

Vorige keer eindigde ik bij helemaal het begin van 1980 en mijn bezoek aan het circus van Bassie en Adriaan.
Niet zomaar een bezoek maar de allereerste voorstelling van hun eigen circus en dat was in Haarlem.
Stond ik op het punt verliefd te worden op alles wat met circus te maken had dan was dat twee dagen later zeker het geval.

Tegelijkertijd stond het spiksplinternieuwe Nederlandse supercircus Holiday in Ijmuiden aan de Planetenweg, het toenmalige circusterrein aldaar.
Ik ging er vanuit Beverwijk op het fietsie naar toe.
Pontje buitenhuis over en ik was in Ijmuiden.

Ja ik weet, er zijn niet zo heel veel mensen meer zoals ik.
Mensen die hartkloppingen krijgen bij het zien van zes grote schreeuwende reclameborden op een kruispunt.
Tegenwoordig mag je blij zijn als er vijf in de hele gemeente staan of zelfs niet één.
Maar destijds werden in plaatsen als Ijmuiden gewoon 150 dubbele borden gezet.
In de winkelstraat stonden ze aan haast elke lantaarnpaal.
En ja, dan komt er publiek.
Grootste reclame hoort bij het circus maar is verbannen uit het straatbeeld met de terugloop van bezoekersaantallen vandien.

Ik kwam aan op de Planetenweg en zag daar die ongelooflijk mooie viermastentent staan.
Helemaal nieuw in de kleuren rood wit blauw.
Er waren helemaal nog geen websites waar je kon zien wat er zo'n circus te zien was.
Je haalde de informatie uit de krant die toen nog gelezen werd door mensen.

Ik snelde mij naar de kassa om een programmaboek te kopen.
Dan wist je wat!
Ook weer die velle kleur oranje met de bekende Holiday clown voorop.
Ik zal wel gek zijn maar kon er minutenlang naar kijken.

Circus Holiday had naast de circusvoorstellingen dat jaar het rijdende circusmuseum van Johnny Boltini mee.
Twee grote aan elkaar geschakelde trailers vol bezienswaardigheden over de wereld van zand en zaagsel.
Bij aankoop van een kaartje wat tegenwoordig ticket heet mocht je ook het circusmuseum in.

Dus snel een kaartje gekocht voor de eerste voorstelling.

Binnengekomen in het museum, wankele trap op en daar zat mister Snorremans himself de enige echte Johnny Boltini.
Hij zat daar niet in zijn eentje
Hij had gezelschap van een glas Bokma met de fles ernaast.
Ik raakte aan de praat zoals ik mijn verdere leven met iedereen aan de praat raakte.

Hij vertelde over zijn leven en probeerde mij om de drie minuten iets te verkopen.
Oude posters, programma's en meer van suks
En dat lukte hem uitstekend.
De Bokma was door mijn aankopen de komende weken weer verzekerd.

Later hebben we veel contact gehouden en bezocht ik hem ook regelmatig in Het Paviljoen in Den Haag alwaar hij aan de achterzijde een vast museum had.
Ik nam altijd iets voor hem mee en hoef niet uit te leggen wat.

Ik liep wel honderd keer om het circus heen.
Van voor naar achter en van links naar rechts.
Ik genoot van de dieren van de familie Spindler en de roofdieren van de legendarische dompteur Alfredo Beautour.
De tent werd op het moment dat ik er was nog aan de binnenzijde ingericht.
Ook dat vond ik een schouwspel op zich.

Ik moest nog een paar uurtjes wachten voor de eerste voorstelling begon en raakte in gesprek met Joop Teuteberg.
De August van eveneens de legendarische artiesten; clownstrio Los Ginos.
Ik zag zelfs hoe hij zich enkele uren later naast zijn caravan aan het schminken was.
Ik kon mijn geluk dus niet op die prachtige dag eind Maart 1980.
Het is inmiddels vier uur.
De voorstelling begint over een kwartier.
Ik wil die tent in.

Wordt vervolgd

Deel 2

Ik ben veertien jaar en heb de eerste circusbezoeken al achter de rug.
In dezer jaren kwam er elk jaar een groot Duits circus naar Nederland onder management van de man met de hoed en de sigaar Jos Mullens of zoals hij zichzelf graag noemde generaal manager Jos Mullens.

In 1977 Gebruder Althoff, in 1978 Sarrasani en in 1979 Busch Roland.
Elk jaar werd door zo'n circus ook Haarlem aangedaan en mijn vader had dan vrijkaarten of kortingsbonnen omdat hij een poster plakte op de ruit van zijn winkel in Beverwijk.
We gingen dus elk jaar naar het grote circus.
Mijn zus mee, mijn moeder niet.
Die bleef gezellig thuis met een breiwerkje.
Mijn moeder was niet geïnteresseerd in de kunsten maar maakte de beste ballen gehakt van de wereld
Ja, een kind vind altijd iets moois bij zijn ouders.

Mijn vader was net als ik een circusliefhebber maar het bleef bij eenmaal per jaar.
De herinneringen van toen, de geur, de sfeer, die staan mij nog helder voor de geest en als ik mijn ogen sluit proef in de atmosfeer weer.
Ook met ogen open trouwens.

Het meeste wat mij is bijgebleven is toch Busch Roland in 1979.
Waarschijnlijk omdat we daar twee keer heen gingen op mijn verzoek.
Op het moment dat ik dit schrijf heb ik het programmaboekje in mijn handen en daarin een prachtige grote hoogglans foto van Rob van Hout welke ik in latere jaren kocht.
Op die foto staat Busch Roland in volle glorie opgebouwd op het Malieveld in Den Haag.

Prachtige dierennummers afkomstig van het Zwitserse circus Knie en de mooiste varietenummers maakten deel uit van het programma.
En nu maak ik het bruggetje naar 1980.

Ik sla de TROS kompas open en zie daar een rweepagina groot bericht over het nieuwe Nederlandse circus Bassie en Adriaan welke binnenkort première doen in Haarlem Schalkwijk.
Diezelfde dag een bericht in de AVRO bode over het nieuwe circus Holiday met een vette kortingsbon van zevenguldenvijftig.
Terwijl Bassie en Adriaan in Haarlem komen staat Holiday in Ijmuiden.

Ik ga naar beide.
Eerst naar Bassie en Adriaan.
De première avond heb ik dus meegemaakt.
Het goot van de lucht en producent Joop van den Ende liep in zo'n geel oliepak over het terrein.

Het circus had alles wat een circus moet hebben.
Naast de vele dieren als leeuwen,  olifanten, paarden, apen, beren en  zeeleeuwen prima variété artiesten.
De tent zat afgeladen vol wat het hele seizoen niet anders zou worden.
De populariteit van de twee clowns was op zijn hoogtepunt en daar profiteerde het circus van.
Het werd een succesvolle tocht langs 120 steden in Nederland.

Er was een enorme investering gedaan met de gloednieuwe 32 meter roodgele viermasten tent en de circa 20 vrachtwagens.
De show was helemaal af met een prima live orkest.
Joop van den Ende had nogal wat revue ervaring met André van Duin en stak alle artiesten bij zowel de openingsparade als de finale in oogverblindende kostuums.
Het was een circusrevue van hoog niveau en ik bezocht als kersvers circusbroekie de show dat jaar zeker vijf of zes keer.

Wordt vervolgd 
Deel 1 

 Het prille begin  Het is, ik meen 1977,  en ik sta bij een lantaarnpaal met daaromheen een reclamebord welke net zo groot is als ikzelf.
Circus Charivari komt in Petten en dat is heel toevallig vandaag want ik kan al een beetje lezen.
We zijn op visite bij mijn tante Ans en ik ben een jochie van tien jaar in een ribbroekie met een rode appel op mijn knie genaaid, dropresten om mijn mond en een bloempot kapsel.

1977 ? Deze nieuwe serie heet toch Back to the circus 80ties.
Klopt, maar ik voel mij vrij om er iets aan vooraf te plakken en misschien af toe een kleine beetje er achteraan.

Mijn moeder was een uiterst zuinige vrouw en dat kwam omdat zij de oorlog had meegemaakt, een smoes die mij als kind onthield van veel leuke dingen.
Maar gelukkig was mijn vader anders en trok voor zijn kinderen zonder problemen de portemonnee.
Ik mocht dus naar het circus wat natuurlijk wel weer een heftige discussie tussen mijn ouders opleverde en later in een echtscheiding eindigde.
Maar dat maakte mij geen zak uit, ik zat s'middags op de houten planken bij Charivari.

Ik was er al de hele middag om te zien hoe de tent werd opgebouwd en kocht dus rond tweeën een kaartje bij de kassa met daarin een zigeunerachtige dame met hele grote oorbellen.
Later wist ik dat zij Ilona de Vrindt was, de vrouw van circusdirecteur Bart de Vrindt.

Van de voorstelling weet ik mij weinig meer te herinneren maar de atmosfeer des te meer.
Zo'n circus stond slechts één dag in een dorp om de volgende weer ergens anders te spelen.
Drie of vier vrachtwagens en een paar caravans waren voldoende om vooral kinderen een leuke show te presenteren.

Het was mijn allereerste circuservaring naast het feit dat ik in voorgaande jaren regelmatig stond te staren naar borden van circus Toni Boltini, recht voor onze deur in Beverwijk.
Maar moeder zei steeds 'nee" : en ik kwam er pas later achter dat ik voor dit soort zaken bij mijn vader moest zijn die altijd knaken paraat had voor dergelijk leuks.

Misschien begon mijn liefde voor het circus wel bij die lantaarnpaal waar zo nu en dan een circusbord stond.
Ik kon daar elke dag wel een kwartier naar kijken.

Een paar maanden later stond er weer één.
Circus Mikkenie kwam in Beverwijk en ik was inmiddels zover dar ik beter bij mijn Pa kon zijn en jawel hoor, ik mocht heen.
Mikkenie was toen het grootste Nederlandse circus want Boltini had de vlucht naar België genomen.

In 1977 was dat onder meer met de fantastische nummers van de Italiaanse familie Zamperla waaronder Lucio met zijn tijgers waarvan hij er met één buiten de kooi liep.

Datzelfde jaar ging ik ook nog met mijn vader naar Gebrüder Althoff in Haarlem en er was geen weg terug meer Ik was circusfiel geworden:  een tienjarig knaapje wat elk circus afloopt in een straal van tien kilometer.

Maar eind jaren zeventig was het een karige bedoening in tegenstelling tot de tachtiger jaren waarin vele circussen in Nederland te zien waren.
Naast de oudjes vele nieuw gestarte initiatieven.
Soms succesvol en soms tegenvallend.
Ik maakte het van dichtbij mee en weet mij nog zoveel te herinneren dat ik er een boek over zou kunnen schrijven.

Maar ja, wie koopt er tegenwoordig nog een boek.
Voor een lekkere lange serie getiteld 'Back to the circus 80ties" zal wel wat belangstelling zijn maak ik mijzelf maar al te graag wijs.
ik doe dit op de bekende 'Borm" wijze om zowel informatie, humor en nostalgie te smeden tot leesbaar voer.
Vanuit persoonlijke gevoelens beschreven en om niet in een saaie documentaire te belanden in een ietwat romantische setting.

over 2 weken het volgende deel