18 november 

Creatieve armoede in de circuswereld 

Kotsmisselijk word ik van het woord ‘verwondering’.
Eéntje is ermee begonnen, God mag weten wie, en inmiddels belooft zowat elk circus het in zijn reclame.
Een jaar of zeven geleden kwam René Duursma met ‘beleving’ op de proppen en ja hoor, binnen de kortste keren had iedereen het gejat.
Het verbaast me dat René er geen patent op heeft aangevraagd.
Had hij aan iedere gekopieerde beleving nog een aardige cent kunnen verdienen.
Bedenk zelf eens iets om je te onderscheiden.

Neem die ellenlange prijslijst voor de zitplaatsen.
Loge voor, loge zijkant, loge premium. Binnenkort ook loge gold en loge platina?
Ook zo’n bedenksel van Duursma, die op die manier weer een paar euro extra uit de portemonnee van de bezoeker wist te tikken.

De eerste twee snapt Bormpie nog.
Voor is voor en zijkant is zijkant.
Bij premium krijg je een stoffen hoesje over je stoel, bij gold een glas champagne in je klauwen.
Maar wat krijg je in hemelsnaam bij platina?
Ik heb wel een vermoeden, maar ik wil ook volgende week nog een column mogen schrijven.
Sodemieter op.
Eén loge, tribune voor en tribune zijkant.
Drie is genoeg.

Tegen de tijd dat je weet waar je wilt zitten, is de pauze al begonnen.

Bij concerten is het nog erger.
Daar is gold de duurste rang tot die is uitverkocht.
Dan schuift gold ineens dertig meter naar achteren en heet de voorste rang platina.
Denk je dat je de beste plaatsen hebt gekocht, moet je alsnog een verrekijker meenemen.


Dan Social Deal. Iedereen kijkt naar wat de buurman vraagt en zo blijven de goedkoopste kaartjes ergens tussen de tien en twintig euro hangen.
Waarom, ontgaat me.
Iemand uit de Haarlemmermeer rijdt echt niet naar Hilversum omdat een kaartje daar acht euro goedkoper is.
Vijfentwintig procent korting is mooi zat.
Zorg dat er wat in de kassa overblijft, zeker met kerst.

Ik weet dat ik hierover inmiddels klink als een kapotte grammofoonplaat, maar dames en heren producenten, luister nou eens naar iemand die het niet weet. Domme mensen zeggen soms slimme dingen.

En dan de show zelf.
Tien geijkte nummers achter elkaar, omlijst met het eeuwige rode velours.
Ik hoef heus geen experimentele avond waarop een man in een jutezak mijn jeugd komt uitbeelden.
Maar zoek eens naar acts die je nergens anders ziet.
Haal er theatermensen bij die van die losse nummers één voorstelling kunnen maken.
Combineer bijvoorbeeld een musical met circus.
Voor iets bijzonders willen mensen best vijftig euro betalen.

Of zet het tentencomplex drie weken eerder neer, als dat tegen beperkte meerkosten kan.
Organiseer na de Sint op vrijdags, zaterdags en zondag seen winterspektakel met een ijsbaan en een kerstmarkt.
Wie voor de schaatsbaan komt, ziet meteen wat er met kerst in de tent speelt. 
Zo heb je extra publiek op je terrein én een kans om alvast circuskaarten te verkopen.

Mik eens op een miljoen.
‘Waar heeft Bormpie het over?
Is-ie gek?’
Dat zal best.

Maar ik leef nog altijd van de centen die ik twintig jaar geleden verdiende, toen ik alles nog wél op een rijtje had.

Tegenwoordig ben ik te lui om naar de koelkast te lopen.
Daar heb ik mijn vrouw voor, al denkt zij daar zelf anders over.
De tuinen van onze twee huizen laat ik elke maand bijhouden en voor de rest heb ik overal een mannetje voor.
Ik heb mijn hele leven gedelegeerd en daarvoor de beste mensen ingehuurd die ik kon vinden.
Daar zit voor mij de kunst van het zakendoen.
In de Nederlandse circuswereld zie ik er maar twee die dat op hoog niveau ook snappen.
Henk van der Meijden en Ilja Smit.
Die denken groot en durven de helft van de taart weg te geven als ze daardoor op hun eigen helft royaal slagroom kunnen spuiten.
Slimme mannen.
Jongens, ik weet het.
Bormpie spoort niet.
Maar als ik Joop van den Ende in zijn smoel kijk, zie ik ook een halve gare.
En met sommige dwazen kun je beter twee uur aan tafel zitten dan een heel seizoen in vergadering.
Na twee uur met mij ga je in elk geval naar huis met je kop vol ideeën.
Al blijft er één probleem.
Circusmensen zijn zo stronteigenwijs dat ze voor een vrije val geen vangnet nodig hebben.
Ze springen van hun ego midden in hun IQ.
Zo. Na deze bemoedigende column wens ik u een prettige dag

Tot de volgende keer.
15 november 
Door Alfons Borm 

Patricia Althoff… uhh, wie?

Eigenlijk was ik wel klaar met mijn wilde geraas over Milko Steyvers en Alberto Althoff.
Maar ja, daar verschijnt plotseling, als een duveltje uit een doos, Patricia Althoff.

Ik had weleens van haar gehoord. Naar verluidt is ze ook weer een zus, of halfzus, van Alberto Althoff. Ik raak inmiddels de draad een beetje kwijt, want in de familie Akkerman (Boltini) werd er destijds nogal wat afgerommeld.
Er passeerden heel wat mannen de revue bij de gezusters Boltini en ook broer Toni was bepaald niet vies van een slippertje.
Het resultaat?
Een bonte verzameling achternamen en een stamboom waar zelfs een ervaren historicus spontaan hoofdpijn van krijgt.

En hup, daar gingen de gordijntjes van de woonwagens weer dicht. Achter die gordijntjes ontstond een flinke hoeveelheid bekend en minder bekend nageslacht.

En zo nu en dan duikt er weer eentje op.

Patricia Althoff blijkt tegenwoordig ineens de beste vriendin van Alberto. Een prangende vraag dringt zich dan toch op: waar was ze al die tijd toen Alberto jaren geleden door bijzonder slechte tijden ging?
Maar goed, dat doet er kennelijk niet meer toe.
Nu er weer vrachtwagens staan die daadwerkelijk kunnen rijden, is Patricia plotseling prominent in beeld.

Zoals gezegd had ik het onderwerp eigenlijk afgesloten.
Totdat mevrouw Althoff het nodig vond om mij op een taalfoutje op deze website te wijzen.
Dat deed ze naar aanleiding van haar eveneens plotseling zeer innige vriendschap met clowntje Milko.

Ik had namelijk opgemerkt dat zijn berichten wemelen van de taalfouten en dat punten en komma's bij hem blijkbaar tot de bedreigde diersoorten behoren.
Tja, dan kun je natuurlijk wachten op een reactie.

Maar daar gaat het mij niet om.
Het gaat om de rest van haar bijdrage onder een Facebookbericht, waarvan bovenaan een afbeelding te zien is.

Daar haalt ze Ome Toni, die inmiddels al honderd jaar onder de groene zoden ligt, weer eens van stal.
Dat is kennelijk een beproefde methode binnen de familie: als je zelf weinig indrukwekkends te melden hebt, kun je altijd nog een overleden familielid citeren.

Ome Toni zou ooit hebben gezegd:
'Beter berucht dan beroemd. Negatieve publiciteit en een slechte reputatie zijn waardevol.'
Lees vooral zelf haar bericht.
Nou, mevrouw Althoff, laat ik u eens voorzichtig uit die roze droom helpen.
Het is geen 1975 meer, toen je met een beetje bravoure, een grote mond en een flinke dosis spektakel overal mee wegkwam.
En nog belangrijker: een slechte reputatie is voor een onderneming geen waardevol bezit, maar een regelrecht bedrijfsrisico.

Sterker nog, mevrouw Althoff: probeert u met deze uitspraak soms te vertellen dat de reputatie van uw broertjelief inmiddels hier en daar behoorlijk piept en kraakt?
Dan zal ik u een klein lesje bedrijfsvoering geven.
Ik hoop dat u goed oplet in mijn bedcheiden klasje.

In 2026 draait het om het opbouwen én onderhouden van een solide reputatie.
Niet alleen bij het publiek, maar juist ook bij medewerkers, leveranciers, zakenpartners en overheden.
Dat zijn de partijen die bepalen of een onderneming serieus wordt genomen en toekomst heeft.

Alberto was de afgelopen jaren aardig op weg.
Maar doordat er tijdens de drie goede jaren kennelijk onvoldoende financiële reserves zijn opgebouwd, ontstonden bij de eerste serieuze tegenwind al problemen.

Circus Up moest na amper twee maanden de handdoek in de ring gooien.
Dat zegt toch wel iets.

De afgelopen jaren was bovendien een zeer deskundig persoon bij jullie activiteiten betrokken.
Inmiddels is deze persoon gestopt na een ernstig incident.
En wie kroop er vervolgens tussen de coulissen vandaan?
Juist, Milko.

Niet zo moeilijk met zijn postuur, want die wurmt zich kennelijk overal tussen.

Voor alle duidelijkheid: ik heb persoonlijk niets tegen Milko.
Wel heb ik moeite met de manier waarop hij zichzelf presenteert.
Dat is een wezenlijk verschil.

In plaats van iets te doen met de tekortkomingen waarop ik hem wijs, schiet hij liever in de verdediging. Dankbaarheid voor ongevraagd, maar kennelijk noodzakelijk advies is blijkbaar te veel gevraagd.
Tja, iemand moet het doen.
Aan een zwijgende meerderheid heb je uiteindelijk weinig.
Daar wordt geen onderneming beter van en kom je geen centimeter verder mee.

En dan hebben we ook nog kontjesroerder Wouter Zuidema, die eergisteren met een merkwaardig bericht op de proppen kwam:
'Koop nu uw tickets, want voor woekerprijzen weggeven doen wij niet.'
Ten eerste dat woordje 'wij'.
Daaruit maak ik op dat ook Wouter inmiddels probeert zijn achterwerk tussen de bedrijfskundige coulissen te manoeuvreren.

Maar veel belangrijker is de boodschap zelf.
De goedkoopste circustickets van Nederland zijn namelijk verkrijgbaar via Social Deal bij... jawel: Wintercircus Haarlemmermeer.
Flauwekul dus.

Maar los daarvan: wat een bijzonder onsympathieke manier van reclame maken. '
Wij geven onze kaarten niet weg voor woekerprijzen' is nu niet bepaald een slogan waarmee je het publiek enthousiast maakt.

Sterker nog, het klinkt eerder alsof je de klant alvast verwijt dat hij niet genoeg betaalt.
Het schip Althoff lijkt inmiddels stuurloos rond te dobberen.
Een duidelijke kapitein ontbreekt. Iemand die de koers bepaalt, de communicatie bewaakt en weet wat je als onderneming wel en vooral níét naar buiten moet brengen.

Ook ontbreekt het kennelijk aan een professionele achterban die de boel nog enigszins in goede banen kan leiden, nu de meest geletterde persoon niet langer betrokken is.

Mevrouw Althoff, u mag natuurlijk weer boos op mij worden.
Dat is uw goed recht.
Maar onthoud één ding.

Ik heb Alberto jarenlang verdedigd. Want een echte vriend is iemand die alles van je weet, inclusief je tekortkomingen, en toch bereid is naast je te blijven staan.
Maar er is een grens.

Het feit dat Alberto keer op keer zijn eigen familie onderuit lijkt te halen, staat mij steeds meer tegen.
En precies daarom ben ik afgehaakt.

Misgun ik hem zijn succes?
Absoluut niet!
Maar succes tegen elke prijs?
Nee, dank u.


Tot de volgende keer.
11 november 
Door Alfons Borm 

Sinterklaas houdt Nederland in zijn greep

Afgelopen maandagavond trok het Sinterklaasjournaal een recordaantal kijkers.
Heel Nederland wilde blijkbaar maar één ding weten: wie wordt de nieuwe Sinterklaas?

Uitsluitsel kwam er niet.
De spanning moet er kennelijk nog een paar dagen in blijven.
Alsof we naar de finale van Wie is de Mol? kijken, maar dan met een mijter.

Gek hè, dat we ons drukker maken over de opvolger van Stefan de Walle dan over ons pensioen.
Al snap ik het ergens wel: bij Sinterklaas bestaat tenminste nog de hoop dat je iets krijgt.

Dinsdag zullen de eerste dreigbrieven dus wel bij de NPO op de mat zijn gevallen.
Ondertussen dreigen families uiteen te vallen over de vraag of het Gijs Naber wordt of Daan Schuurmans.

Of misschien toch Viola Holt?
Er gaan tenslotte ook stemmen op dat een vrouw weleens een beurt mag krijgen.
Die baard zal geen probleem zijn.
Bij de televisie hebben ze voor hetere vuren gestaan.

Of wordt het Sylvana Simons?
Dan kan de discussie over de casting meteen door naar de volgende talkshow.

Uiteindelijk wordt het natuurlijk gewoon Robert ten Brink.
Die heeft ruime ervaring met mensen die voor de deur staan en iets van je willen.

Ook Zwarte Piet moet volgens diverse actiegroepen terug.
Naar verluidt wil een sinterklaascomité daarom uitsluitend Surinaamse en Afrikaanse mensen als Piet inzetten.

Dan zou je denken: discussie opgelost.
Maar nee.
Er zal ongetwijfeld iemand opstaan die vindt dat zij dan eerst wit geschminkt moeten worden.
Anders klopt het principe niet meer.
Welk principe precies, bespreken we na de reclame.

Ook onder de duizenden hulpsinterklazen heerst onrust.
De nieuwe Sint krijgt namelijk een eigen mijter, zoals gebruikelijk bij een wisseling van de wacht.

En ja, dan willen de hulpsinterklazen natuurlijk ook zo’n exemplaar.
Je kunt op een schoolplein moeilijk aankomen met het model van vorig seizoen.
Kinderen zien dat meteen.

Dus voelen ze zich op kosten gejaagd. Misschien iets voor een landelijke mijtersubsidie?
Met een aanvraagformulier van twaalf pagina’s, een inkomenstoets en een wachttijd tot Pasen.

Even leek een overheidsbijdrage binnen handbereik, maar in mijn denkbeeldige begrotingsoverleg wonnen de extra raketten voor Oekraïne het toch van de nieuwe hoofddeksels.
Er is dus weer genoeg te doen rond het jaarlijkse heerlijke avondje.
De verlanglijstjes worden geschreven, de standpunten ingenomen en de ME kan zich opmaken voor de intochten.

Een kinderfeest verbindt, zeggen we dan.
Vooral als er dranghekken tussen staan.

Tot de volgende keer.
7 november 
Door Alfons Borm 

De bekendste clown  van Nederland 
Het verschijnsel Milko 
(Slot onderwerp Milko Steyvers) 


Ja, Milko, dat zei jij een paar jaar geleden over jezelf.
En toch vermoed ik dat als ik in een winkelcentrum aan 25 mensen zou vragen wie de bekendste clown van Nederland is, ze ‘Bassie’ zouden antwoorden.
Hier begint jouw hoogmoed.
Deze week schreef je dat je wereldberoemd bent in Haarlem. Wederom een sterk staaltje zelfoverschatting.

Ik heb jou in het verleden goed behandeld.
Ik heb mooie stukjes op Circusweb geschreven en nooit hoorde ik ook maar een ‘Bedankt, Alfons’.
Nu ik iets kritisch over je heb geschreven, plaats jij het volgende bericht op Facebook;

"De mensen die van niks weten.
Roepen alleen maar bullshit.
Proberen je op allerlei manieren te beschadigen.
Mensen die nog nooit wat bereikt hebben in hun leven en weten totaal niet van de hoed en de rand.
Schrijven zonder zich ook maar verdiept te hebben wat er speelt.
Een berichtje voor jou nietsnut ga zo door maakt me alleen sterker en strijdlustigter"

Hiermee stimuleer je me niet om positief over je te schrijven als je weer iets goeds doet.
Ik ben namelijk wel goed, maar niet gek.
Wat heb ik op jou aan te merken?
Drie zaken.
En ik weet uit zeer betrouwbare bron dat je hier meermaals op bent gewezen.

1. Je onvoorstelbare klaagzang op Facebook over hoe je door de gemeente Haarlem in de steek bent gelaten.
En dat terwijl je vijf maanden geleden nog sprak van een eerlijke loting en team Hendriks succes wenste.
Je sprak over vriendschap en zei dat je je er niet in zou mengen.
Nu wijs je naar hen alsof het criminelen zijn, terwijl je geen bewijs hebt dat zij de misdaad hebben laten plegen.
Uit respect voor de getroffene zeg ik niets over die misdaad.
Zou je niet netjes het politieonderzoek moeten afwachten?

Bovendien laat Haarlem jou helemaal niet vallen, want sinds 2014 heb jij daar al niets meer in de melk te brokkelen als het om de vergunning gaat.
Een paar dagen later voelde je je opnieuw in de steek gelaten, ditmaal door iemand anders. I
k denk dat je Wintercircus Haarlemmermeer met deze berichten meer schade berokkent dan goeddoet.

2. Je zielige gebedel om je berichten over Haarlemmermeer te delen.
Je vraagt er dagelijks om, soms zelfs driemaal op een dag.
Die berichten wemelen van de taal- en stijlfouten en staan vaak vol zinnen zonder punten of komma’s.
Wederom schade.
Laat je berichten corrigeren door iemand die wel naar school is geweest voordat je ze plaatst.
Beperk het tot eens in de 3 dagen omdat het steeds van hetzelfde is.

3. De manier waarop je de vergane glorie van de naam Herman Renz probeert te verbinden aan het wintercircus.
AI-foto’s van enorme billboards langs de A4 die er helemaal niet staan.
In elk geval niet met de naam Herman Renz erop.
Waarschijnlijk werk je voor een appel en een ei voor Alberto, die je een worst voorhoudt door te suggereren dat jullie volgend jaar iets met die naam gaan doen.
En… dat gaat niet gebeuren.
Je bent de afgelopen tien jaar bij heel wat mensen langsgegaan om die naam nieuw leven in te blazen, maar niemand ziet er iets in.
Het ergste wat ik ooit hoorde, was dat iemand wel geïnteresseerd was, maar het niet zag zitten om jou er gratis bij te krijgen.
De naam is betekenisloos geworden, Milko. Laat het los.
Je doet steeds weer domme dingen.

Nu roep je dat ik niets bereikt zou hebben.
Intussen las ik een paar weken geleden dat jouw auto stuk was en dat een garage je goed had geholpen omdat je geen geld had voor een fatsoenlijke tweedehandsauto.
Wie laat zijn gat nou zien op Facebook?
En dan denk ik aan die twintig jaar waarin je directeur was van Nederlands mooiste circus ooit, met tien jaar lang bomvolle tenten en dikke sponsorcontracten.
Je had net als ik financieel onafhankelijk kunnen zijn als je in de gouden jaren elke jaar flink wat opzij had gezet, zoals ik deed.
Nee, kom niet bij mij aan met het woordje ‘nietsnut’.

Ik heb jou namelijk ook slapeloze nachten bezorgd dus van enig nut is toch sprake.
Je kon nooit tegen kritiek. Je kunt er niet tegen en je zult er nooit tegen kunnen.
Je voelt je gesterkt door 42 likes op je bericht, terwijl je 6.500 vrienden hebt, maar je vergeet wat er allemaal achter je rug wordt gezegd.
Ik snap heel goed dat jij je gat ertussen schuift nu er bij team Althoff een belangrijke persoon is weggevallen.
Maar niet janken als dat weer uitloopt op een deceptie, hè.
Zoals je met je schnabbeltjes bezig was, zag ik voor jou een beter verdienmodel. Maar ja, die verdomde piste, hè.
Je moet en zal erin staan.
Desnoods voor twee joeten per dag.

Uit de grond van mijn hart wens ik jou het beste, hoewel ik weet dat jij mij nu als vijand ziet.
Maar ik ben je vijand niet. 
Op het moment dat je de wijsheid kan opbrengen iets met kritiek te doen zou je mij zelfs een vriend kunnen noemen.
Getuige de vermindering van taalfouten in je laatste berichten ben ik toch van betekenis geweest. 


Ik ga er wel van uit dat je dit jaar zo slim bent geweest om met vijftienduizend euro naar huis te gaan als zelfbenoemde publiekslieveling van Haarlem, bekendste clown van Nederland en hét gezicht van Wintercircus Haarlemmermeer.
Klok kreeg vorig jaar het vijfvoudige, dus dat lijkt mij een redelijke vergoeding.

Groet, Alfons
5 november 
Door Alfons Borm 

De knettergekke circuswereld

De ene dag slaan ze je voor je harses en verwensen ze je naar de hel, de volgende dag ben je ineens weer hun grootste vriend.
Het hangt er maar net vanaf wat er op dat moment aan elkaar te verdienen valt.
Ik wil nog even terugkomen op mijn column van afgelopen dinsdag.
Er zijn namelijk een paar nuances en wetenswaardigheden die ik graag wil toevoegen.
De eerste bedreigingen zijn inmiddels binnengekomen, maar die doen mij helemaal niets.

Er wordt zelfs gesuggereerd dat Milko erachter zou zitten als de onderste ruiten van mijn huis worden ingegooid.

Ja, hij is boos. Omdat ik schreef dat iedereen inmiddels kotsmisselijk wordt van zijn gezeik op Facebook.
Zijn onprofessionele manier van communiceren, gecombineerd met de zoveelste klaagzang over hoe de gemeente Haarlem hem in de steek zou hebben gelaten, begint kennelijk zijn tol te eisen.
Dat terwijl hij nog maar een paar maanden geleden zelf schreef dat de loting eerlijk was verlopen en Antonio Hendriks een goede vriend was.

Wat mij overigens opviel, is dat een bericht dat hij vanmorgen plaatste ineens punten en komma's bevatte en slechts één kleine taalfout.
Boos was hij nog steeds, maar hij heeft dus blijkbaar wel geluisterd. Waarschijnlijk voor één dag, maar vooruit: hij krijgt het voordeel van de twijfel.

Inmiddels is bevestigd dat mijn vermoeden overLeendert Bedijn, namelijk dat hij ermee stopt, juist was.

Ook Alberto is woedend.
Waarom precies, is mij niet helemaal duidelijk.
Ik heb in het verleden mooie stukken over zijn circus geschreven, maar ben het niet eens met zijn bedrijfsvoering.
Dat mag toch gezegd worden?
Het zoet en het zuur: een politieke uitspraak die op dit moment uitstekend van pas komt.
Er zijn nu eenmaal domme beslissingen genomen.
Al in april van dit jaar, nog voordat Circus Up van start ging, heb ik daar in een column op Circusweb voor gewaarschuwd.
Met een duur product zonder publiekstrekker door Nederland trekken, is in deze markt nauwelijks haalbaar.
Alle tegenslagen achteraf de schuld geven, is geen optie.
Veel van die problemen had je vooraf kunnen voorzien.

Ondernemen op basis van de hoop dat het allemaal wel goed komt, is simpelweg dom.
Daarnaast blijf ik erbij dat het bepaald niet verstandig is om, nadat je in Haarlem je vergunning bent kwijtgeraakt, vier kilometer verderop met Kerstmis een circus neer te zetten.
Los van het feit dat je daarmee een ander, in dit geval de nieuwe vergunninghouder, behoorlijk dwarsboomt, is de kans dat beide circussen zwarte cijfers schrijven bijzonder klein.

Alberto en ik zijn jarenlang bevriend geweest.
Naar aanleiding van mijn column van afgelopen dinsdag is hij boos op mij.
Mijn constatering dat hij mensen benadeelt, is echter niet uitsluitend gebaseerd op wat er dit jaar is gebeurd, maar op ervaringen en ontwikkelingen van de afgelopen dertig jaar.
Ja, ik weet het: hij is een harde werker en heeft ooit veel dieren gehad.
Daar heb ik allemaal respect voor.
Maar ondernemen is meer dan hard werken of trots zijn op je materiaal.
Het draait om kwaliteit leveren, winst maken en iedereen geven waar hij recht op heeft.
Ik heb van dichtbij meegemaakt dat dit laatste niet altijd is gebeurd.
En dan trots zijn op je materiaal, terwijl de zakelijke basis niet op orde is, vind ik toch een vorm van misplaatste trots.
Dat er om de paar jaar weer nieuwe ondernemingen worden opgezet, zegt mij eigenlijk al genoeg.

De circuswereld is aan het professionaliseren.
Dat zien we zowel in binnen- als buitenland.
De tijd waarin je maar wat aanrommelt en vervolgens voortdurend anderen de schuld geeft, is voorbij.
De tegenslagen van het afgelopen jaar hadden voor een groot deel voorzien kunnen worden.
Men kan dus wel boos op mij worden omdat ik de vinger op de zere plek leg, maar misschien is het verstandiger om eens achter de eigen oren te krabben en na te denken over hoe het een volgende keer beter kan.
Het merkwaardige is dat er in dit wereldje altijd wel iemand te vinden is die zich voor een karretje laat spannen.
Al dan niet met loze beloften of omdat het interessant staat om ergens bij betrokken te zijn.
De gebakken peren worden ondertussen langzaam gaar, totdat je er uiteindelijk tot je nek in zit.


Milko profileert zich inmiddels als de nieuwe directeur van het circus en probeert de naam Herman Renz, die de afgelopen jaren behoorlijk in de vergetelheid is geraakt, weer nieuw leven in te blazen.
Een naam waar menigeen de afgelopen jaren geen droog brood meer in zag.
Tot hem wil ik het volgende zeggen: je bent een leuke spreekstalmeester en met je orgeltje op de kermis doe je het best aardig.
Maar houd je alsjeblieft verre van de zakenwereld, want jij bent GEEN zakenman.


Ik weet inmiddels hoe mensen met twee monden spreken.
Wanneer ze jou tegenkomen, vertellen ze waarschijnlijk dat ik een grote klootzak ben.
Alles voor een vrijkaartje of een gratis Fanta.
Zien ze mij, dan vertellen ze hoe mooi ze het vinden dat ik de waarheid durf te schrijven.
Het interesseert mij geen sodemieter.

Ik schrijf zoals ik wil en zeg wat ik vind. Van mij krijgt iedereen wat hij verdient. De ene keer is dat zoet, de andere keer zuur.

Tot de volgende keer!
3 november 
Door Alfons Borm 

Grimmige sfeer rondom Wintercircus Haarlemmermeer

Vooraf gezegd: deze column is er een van gissen en veronderstellingen, die deels gebaseerd zijn op feiten en deels op aannames.

De strijd tussen het Wintercircus Haarlemmermeer en Wintercircus Haarlem lijkt te zijn losgebarsten.
Slechts vier kilometer liggen ze van elkaar verwijderd.
Afgelopen week werd er met de vinger gewezen naar laatstgenoemde, vanwege een onaangename actie richting Leendert Bedijn.
Maar met die beschuldigende vinger moet uiterst voorzichtig worden omgegaan, omdat de betreffende verregaande actie ook uit andere hoeken kan komen.

Gedetailleerd ingaan op deze actie doe ik uit respect voor de betrokkenen niet, maar het betreft wel een kwestie met een uiterst crimineel karakter
.Leendert is inmiddels enkele jaren betrokken bij de zaakjes van Alberto Althoff en het is geen geheim dat dit jaar moeilijk is verlopen, met veel tegenslagen. Tegenslagen waarbij betalingsregelingen zijn getroffen, maar waarbij ook, naar ik heb vernomen, betalingen zijn uitgebleven.

Is dat een schande?
Niet altijd. 
Met veel tegenslag en dromen die niet uitkomen zoals gehoopt, kan een onderneming in de problemen komen.
Wel is het voor mij onbegrijpelijk dat er na enkele succesvolle jaren met Hans Klok en goede Kerstcircussen niet wat meer vet op de botten zit.
Ik ga niet opnieuw terugkomen op mijn gezanik over de veel te goedkope tickets via Social Deal, maar rekenen is er volgens mij niet echt bij geweest
.Quitte draaien is GEEN succes.
Dikke winst is WEL succes.

Maar dit allemaal terzijde.
De actie, uit welke hoek dan ook afkomstig, zou ertoe kunnen leiden dat Leendert het voor gezien houdt.
Tot hier en niet verder lijkt mij een realistische aanname.
Of dit werkelijk het geval is, is mij niet bekend.
Wel valt op dat clown Milko Steyvers  in zijn uiterst slordig geplaatste berichten niet meer spreekt over Alberto en Leendert, maar over Alberto en Milko.
Milko Steyvers plaatst veel te veel berichten, zonder enige vorm van taalbeheersing.
Hij lijkt niet te weten wat een punt of een komma is.
Te veel berichten omdat de doelgroep die hij met zijn Facebookberichten bereikt misschien honderd verkochte kaarten oplevert.
Vier keer per dag een huilverhaal over hoe hij zich door de gemeente Haarlem in de steek gelaten voelt, begint inmiddels behoorlijk vervelend te worden.
Vandaag plaatste hij een bericht waarin hij aangaf niet de beste spreekstalmeester te zijn, maar wel de kleinste.
Ook geen slimme uitspraak.
Hij profileert zichzelf als de publiekslieveling van Haarlem.
Ook niet handig, want dat moeten anderen bepalen.
Wie zichzelf verheft, zal vernederd worden en andersom.
Heel handig wordt ondertussen ook de naam van Herman Renz weer door hem in beeld gebracht.
Maar die naam heeft emotioneel nog slechts betekenis voor de amper honderd circusvrienden in Nederland.
Bij het grote publiek is die naam inmiddels uitgestorven.

Ook is er weer een oudgediende in beeld, in de persoon van Wouter Zuidema.
In het verleden nou niet bepaald een persoon van betekenis, maar als je zijn posts mag geloven, is hij inmiddels weer diep geworteld in de wereld rondom Alberto Althoff.

De lachende persoon is Alberto, die overal mee wegkomt.
Deels dankzij steeds wisselende structuren.
Structuren die bij anderen veel leed hebben veroorzaakt en waar ik, ondanks het feit dat ik geen hekel aan hem kan hebben, als circusliefhebber inmiddels helemaal klaar mee ben.
Voor mij geen bezoek meer aan zijn circus.
Zijn keuzes en de laconieke manier waarop hij met anderen omgaat, zijn voor mij geen optie meer.
Milko ziet zijn kans schoon om zijn kont tussen de deur te zetten en de grote ster te spelen.
Het is zijn goed recht, zeker omdat voor hem maar één ding telt: in de piste staan en zijn portret op grote affiches zien.

Dit jaar heeft het circus van Alberto onder vier verschillende namen gedraaid en volgend jaar komt Klok volgens de geruchten weer terug.
Maar ook hij begint inmiddels een afgelikte boterham te worden, zeker na de ruim honderd grote theatershows die deze winter en komend voorjaar op het programma staan.
Ik voorspel een debacle als Hans Klok and Friends opnieuw op grote schaal gaat reizen.
Beter kleinschalig en niet in de grote steden.
Dan is er tenminste nog enigszins zicht op een verdienmodel.

Zakt de onderneming die Alberto de afgelopen jaren heeft kunnen opbouwen langzaam weg in de modder, of blijft het geheel met veel vallen en opstaan overeind?
De tijd zal het leren.
Maar ook komende Kerst zal het verdienen weer uiterst moeilijk worden, met de spotgoedkope tickets via Social Deal en op slechts vier kilometer afstand een concurrent.
Beide dus een halfgevulde kassa in plaats van één volle.

Tot de volgende keer.
28 oktober 

Artistieke armoede

Steeds vaker krijg ik het gevoel dat theatershows niet ontstaan vanuit een artistieke noodzaak, maar vanuit een bijzonder goed ontwikkeld gevoel voor winstbejag.
Eerst de rekensom, dan de voorstelling. En als er daarna nog ergens een gaatje overblijft, mag de creativiteit ook even aanschuiven.
Ik erger me groen en geel aan al die sinterklaasshows waarvan er op één dag doodleuk vier worden afgewerkt.

Vijfentwintig euro per kaartje aftikken en na een dik uur word je, geheel in de geest van het kinderfeest, weer de straat op geschopt.
De shows stellen doorgaans geen ruk voor.
Een ballonnenpiet, wat meezingliedjes, Sinterklaas die zijn opwachting maakt en, als het een beetje meezit, een zuiver zingende zangeres die ook nog ergens een pietenpak heeft weten te bemachtigen.
Zet er een mooi decor achter en laat vier keer zevenhonderd toeschouwers binnen.
Goed voor zeventig ruggen aan kaartverkoop op één dag.
Daar wil de schimmel zijn bed wel voor uitkomen.

Nog erger vind ik de musicals waarin een slap verhaaltje vooral dienstdoet als kapstok voor een verzameling bekende liedjes.
Neem
We Will Rock You, met de nummers van Queen, of The Bodyguard, met alle hits van Whitney Houston.
En nu is er dan weer
Titanique, met de liedjes van Céline Dion.
De muziek heeft haar succes al bewezen; nu alleen nog even een verhaal eromheen vouwen.
Ook Nederlandse musicalproducties ontkomen niet aan deze trend.
Nu weer
Vlieg met me mee, met de hits van Paul de Leeuw.
Zonder dat hij zelf meespeelt, nota bene. Wel de liedjes, niet de Leeuw.

En dan is er ook nog de Dolly Dots-musical.
Ik word er niet goed van.
Waar is de creativiteit gebleven die verder reikt dan een overrompelend decor en muziek die zo hard staat dat je trommelvliezen na afloop zelfstandig naar de garderobe lopen?
Musicals als The Phantom of the Opera, Les Misérables, Miss Saigon en Blood Brothers: dat waren toch juweeltjes? Voorstellingen met een eigen verhaal, een eigen muzikale wereld en de ambitie om je werkelijk ergens in mee te nemen.

Ook bij het toneel lijkt het allemaal steeds minder te worden.
Vooral bij de zogenaamde vrije producties sta je vaak zonder pauze om kwart voor tien alweer buiten.
Je hebt je nauwelijks in het verhaal genesteld of je kunt je parkeerkaart alweer afrekenen.
J
a, acteurs willen tegenwoordig natuurlijk ook op tijd in hun nest liggen.
Cabaretiers doen precies hetzelfde: vijf kwartier, geen pauze, klaar.
Al vermoed ik dat daar een andere gedachte achter zit.
Zonder pauze krijgt het publiek tenminste niet de gelegenheid om halverwege zijn jas te pakken.

Gelukkig zijn er nog steeds genoeg mooie voorstellingen.
Avonden waarop je geraakt, verrast of omvergeblazen wordt en weer weet waarom theater zo bijzonder kan zijn. Maar het aanbod van artistiek hoogstaande voorstellingen lijkt wel te slinken.
Theaterdirecties en programmeercommissies kiezen steeds vaker voor producties waarbij de kans op een bomvolle zaal zo groot mogelijk is. Begrijpelijk, de schoorsteen moet ook roken.
Maar het zou prettig zijn als er tussen al dat rekenen af en toe ook nog iemand aan theater dacht.
De zalen mogen dan goed gevuld zijn, artistiek gezien wordt het steeds kariger.

Tot de volgende keer.
26 oktober 

Ha. Ha. Ha. Ik lach me kapot

Een circus zonder clowns is natuurlijk zoiets als een haring zonder uitje of een politicus die de waarheid spreekt: het kán wel bestaan, maar er ontbreekt toch iets wezenlijks.
Toch zou ik er persoonlijk geen enkel bezwaar tegen hebben wanneer menig circus de hoeveelheid clownesk gesukkel eens kritisch tegen het licht zou houden. Want laten we wel wezen: niet iedere artiest die een rode neus opzet, beschikt daarmee automatisch over het vermogen om een publiek de slappe lach te bezorgen.
Soms heb ik aanzienlijk meer plezier van mijn buurman die twintig minuten lang probeert zijn stokoude Zündapp aan de praat te krijgen.
Daar zit tenminste nog een zekere tragiek in, gecombineerd met een oprechte wanhoop die menig professionele clown niet eens met drie acts en een emmer confetti weet te evenaren.

En dan heb ik het nog niet eens over mijn eigen huiselijke amusement.
Wanneer mijn vrouw op een regenachtige zondagmorgen, gewapend met een vuilniszak en een humeur dat kennelijk nog niet volledig is opgestart, de kliko naar de straat brengt, kan ik daar vanuit mijn behaaglijk warme woonkamer eveneens bijzonder van genieten.
Ja, beste mensen, Bormpie heeft een oprijlaan van veertig meter.
Dat schept nu eenmaal mogelijkheden die voor de gemiddelde rijtjeshuisbewoner helaas buiten bereik blijven.

Maar goed, terug naar de clowns.
Waarom zijn sommige artiesten die beroepsmatig anderen aan het lachen proberen te maken, buiten de piste toch best vaak het tegenovergestelde van leuk gezelschap?
Ik heb Jimmy Folco ooit drie kinderen naast de tent zien afblaffen, en voor zover ik mij kan herinneren, stond dat niet in het programma vermeld.
Ook schijnen er onder circusartiesten maar weinigen te zijn die onmiddellijk enthousiast worden wanneer de mogelijkheid zich voordoet om naast Toni Alexis te bivakkeren op het circusterrein.
Hij schijnt altijd wel iets te kunnen vinden om te zeiken.
Uiteraard moet ik hierbij de journalistieke voorzichtigheid betrachten: ik baseer mij op wat mij ter ore is gekomen en pretendeer niet dat ik iedere betreffende artiest persoonlijk op zijn humeur heb onderzocht.

Maar het beeld dat zich soms opdringt, is op zijn minst opmerkelijk.
En het verschijnsel beperkt zich bepaald niet tot de circuswereld.
Ook in de Nederlandse theater- en televisiewereld is het geen onbekend fenomeen dat komieken die op het podium de ene na de andere lachsalvo veroorzaken, privé niet altijd de wandelende gezelligheidsfabrieken zijn waarvoor het publiek hen houdt.
Johnny Kraaijkamp, Piet Bambergen en Joop Doderer zijn namen die bij menigeen onmiddellijk associaties oproepen met humor.

Maar wie denkt dat iemand die op het toneel voortdurend de lachers op zijn hand heeft, thuis automatisch de ene na de andere grap uit zijn mouw schudt, zou weleens bedrogen kunnen uitkomen.
De werkelijkheid is nu eenmaal geen klucht, al doen sommige mensen daar buitenshuis wel hun uiterste best voor.
Dat laatste heb ik ooit aan den lijve mogen ondervinden toen ik nog woonde in het mooiste dorp van Noord-Holland: De Rijp.
Piet Bambergen woonde daar eveneens. Naast zijn werkzaamheden als professioneel leverancier van onderbroekenlol vervulde hij er ook de functie van havenmeester.
Dat leverde een interessante combinatie op.
Laten we het erop houden dat niet iedereen in het dorp hem op handen droeg. Sterker nog, er waren mensen die hem liever zagen gaan dan komen.
Dat moet voor een komiek toch een merkwaardige gewaarwording zijn.
Je verdient je brood met het opwekken van vrolijkheid, maar zodra je buiten de schijnwerpers treedt, blijkt niet iedereen bereid om ook privé voor jou te applaudisseren.

Waarom zijn sommige artiesten die beroepsmatig leven van humor, in het dagelijks leven toch zo'n enorme kwallen?
En laten we vooral niet doen alsof ik zelf het toonbeeld van permanente opgewektheid ben.
Integendeel!
Ik ben buiten de deur regelmatig een bijzonder aangenaam mens, althans, dat beeld probeer ik met enige overtuiging in stand te houden.
In het café een spetter, thuis een etter.
Het is een talent dat niet iedereen beheerst.
Maar deze keer had ik werkelijk een reden om enigszins ontstemd te raken.

Onlangs bezocht ik een van de grootste Pasar Malams van Nederland, in Expo Haarlemmermeer te Vijfhuizen.
Een indrukwekkend evenement waar gedurende drie dagen naar schatting zo'n 30.000 bezoekers op afkomen, voornamelijk afkomstig uit de wijde omgeving.
Dat zijn er nogal wat: een vol voetbalstadion.
En laat nu precies op diezelfde locatie binnenkort Alberto Althoff met zijn wintercircus neerstrijken.
Bij mij begon toen onmiddellijk het ondernemershart te kloppen.
Niet dat ik nog over een ondernemershart beschik dat bij iedere commerciële mogelijkheid spontaan een vreugdedansje maakt, maar mijn hersenen functioneren gelukkig nog naar behoren.
Ik dacht namelijk: daar moet toch ergens een standje staan waar bezoekers alvast circuskaartjes kunnen kopen?
Of op zijn minst een tafeltje waar ze een folder kunnen meenemen, zodat ze thuis nog eens rustig kunnen bekijken welk spektakel hun straks te wachten staat?

Want zeg nou zelf: 30.000 bezoekers op dezelfde locatie waar je binnenkort met je voorstellingen komt?
Hoeveel mooier wil je het als ondernemer opgediend krijgen?
Je hoeft er geen afgestudeerde marketinggoeroe voor te zijn om te begrijpen dat hier kansen liggen.
Maar nee hoor.
Geen standje, geen verkooptafel en, voor zover ik heb kunnen constateren, geen zichtbare poging om deze enorme stroom bezoekers alvast warm te maken voor het circus.

Ook de concurrent, die op slechts zes kilometer afstand zijn tenten opslaat, leek deze mogelijkheid niet met beide handen te hebben aangegrepen.
En daar sta ik dan toch een beetje van te kijken.
Het verbaast mij dat zulke voor de hand liggende commerciële mogelijkheden soms onbenut blijven.
Ondernemen is niet uitsluitend het organiseren van je show.
Het is ook het actief opzoeken van de mensen die bereid zouden kunnen zijn ervoor te betalen.
Je kunt nog zo'n prachtige voorstelling aanbieden, maar wanneer niemand weet dat je er bent, blijft het enthousiasme beperkt tot de artiesten zelf.

Een stand met twee mooie dames op dergelijke evenementen kost veel minder dan de peperdure gesponsorde Facebook-advertenties waar je mee wordt doodgegooid.
En nee, ik beweer niet dat iedere uitgedeelde folder automatisch in een verkocht kaartje verandert.
Zo naïef ben ik nu ook weer niet.
Maar wanneer je met relatief beperkte middelen duizenden mensen kunt bereiken die zich op dat moment letterlijk op jouw toekomstige speelterrein bevinden, lijkt het mij op zijn minst verstandig om die mogelijkheid serieus te nemen.
Je hoeft de mensen niet eens naar een andere locatie te lokken.
Ze zijn er al!
Het enige wat je nog hoeft te doen, is ze op het bestaan van jouw circus attenderen en ze een goede reden geven om ervoor terug te komen.

En wie nu denkt dat ik uitsluitend vanuit een theoretisch luie stoel zit te roepen hoe anderen hun bedrijf moeten runnen, heeft nog een verrassing tegoed.
In november wordt op diezelfde locatie namelijk een megagrote vlooienmarkt georganiseerd. Voor ongeveer honderd euro kun je daar twee dagen met een stand staan.
Voor dat bedrag kun je tegenwoordig met twee personen nauwelijks uit eten.
En wat krijg je voor die honderd euro bij de vlooienmarkt?
Twee dagen de gelegenheid om in contact te komen met mensen die speciaal naar die locatie komen om rond te kijken, iets te kopen en zich te laten verrassen.
Natuurlijk is een vlooienmarkt geen Pasar Malam en is een circus geen tweedehandswinkel.
Iedere situatie vraagt om een eigen aanpak.
Maar het principe blijft hetzelfde: waar mensen samenkomen, ontstaan mogelijkheden om je product onder de aandacht te brengen.

Je hoeft niet iedere gelegenheid te benutten, maar je moet ze op zijn minst herkennen.
En precies daar wringt voor mij de schoen.
Sommige ondernemers investeren duizenden euro's in reclamecampagnes, advertenties en allerlei ingewikkelde marketingconstructies, terwijl ze ondertussen een evenement met tienduizenden bezoekers aan zich voorbij laten gaan.
Wanneer ik zie hoeveel moeite sommige circusondernemers hebben om hun tribunes gevuld te krijgen, vraag ik mij toch af of ze voldoende gebruikmaken van de mogelijkheden die letterlijk voor hun neus liggen.
Want een volle circustent begint niet noodzakelijk met een aanbieding op internet.

Soms begint die gewoon bij een tafeltje, een stapel folders en iemand die bereid is de bezoekers vriendelijk aan te spreken.
En als dat allemaal te ingewikkeld wordt, heb ik nog wel een ander idee.
Misschien moet ik binnenkort maar eens een cursus gaan organiseren.
De titel heb ik alvast bedacht:
Hoe herken ik een potentiële klant voordat hij alweer thuis zit?
De praktijkopdracht is eenvoudig: ga ergens staan waar 30.000 mensen langskomen en vraag jezelf af hoeveel daarvan mogelijk belangstelling hebben voor jouw product.
Maar goed, wie ben ik om daar iets van te zeggen?
Ik ben tenslotte maar Bormpie, de man die in het café een spetter is en thuis een etter, en die zijn vrouw vanaf een afstand van veertig meter naar de kliko ziet lopen.
Alleen heb ik inmiddels wel geleerd dat je, wanneer je iets wilt verkopen, beter zelf op mensen af kunt stappen dan te hopen dat ze toevallig bij je voordeur aanbellen.

Tot de volgende keer!
22 oktober 

Lege stoelen

Het theater heeft het moeilijk.
Achter het warme licht van de schijnwerpers tekent zich een werkelijkheid af die aanzienlijk minder glansrijk is.
Hoewel twintig procent van de voorstellingen nog altijd uitverkocht raakt, moet de overige tachtig procent het doen met een zaal die slechts voor de helft, of zelfs minder, gevuld is.

De oorzaken laten zich betrekkelijk eenvoudig aanwijzen.
Door de aanhoudende prijsstijgingen slinkt de financiële ruimte voor alles wat het leven net iets aangenamer maakt. Tegelijkertijd lijkt de onrust in de wereld mensen terughoudender te maken.
Wie onzeker is over morgen, denkt vandaag langer na over een avond uit.

Opmerkelijk genoeg lijken restaurants zich redelijk aan die terughoudendheid te onttrekken.
De behoefte om te genieten is dus niet verdwenen.
Wel worden de keuzes scherper: een etentje, een voorstelling, een weekend weg.
Niet alles kan meer, en vanzelfsprekend is inmiddels weinig.

Daar komt bij dat een volle zaal niet noodzakelijkerwijs een volle kassa betekent.
Regelmatig worden op het laatste moment kaarten met forse korting aangeboden of zelfs gratis verstrekt, bijvoorbeeld aan vrijwilligersorganisaties. Begrijpelijk, want spelen voor lege stoelen is voor niemand aantrekkelijk. Toch kan achter de aanblik van een goedgevulde zaal een heel ander financieel verhaal schuilgaan.

Vooral de kostbare producties lijken kwetsbaar.
Daarmee dringt zich de vraag op hoeveel een theaterkaartje eigenlijk mag kosten. Persoonlijk beschouw ik tachtig euro nog als een verdedigbare bovengrens.
Zodra de prijs boven de honderd euro uitkomt, wordt een avond theater voor veel mensen een uitgave die nadrukkelijk moet worden afgewogen.
Een langdurig succes als Soldaat van Oranje lijkt in het huidige klimaat dan ook steeds moeilijker te evenaren.
Bovendien is het aanbod aan grote producties inmiddels zo omvangrijk dat de vraag rijst of de markt dat allemaal kan dragen.
Ook de meest bevlogen theaterliefhebber kan zijn geld immers maar één keer uitgeven.

Veel verbetering verwacht ik op korte termijn niet.
Daarvoor biedt de toestand in de wereld voorlopig te weinig houvast.
Al kan diezelfde onzekerheid mensen ook in tegenovergestelde richtingen bewegen.
De één houdt uit voorzorg de hand op de knip.
De ander denkt juist: laat ik er nu nog van genieten, zolang het kan.
Tussen voorzichtigheid en levenslust ligt een spanningsveld waarvan de uitkomst zich moeilijk laat voorspellen.
Hoe het zich zal ontwikkelen, weet ik niet.

Wel lijkt het mij verstandig dat producenten hun financiële uitgangspunten kritisch tegen het licht houden.
Een begroting die pas bij zeventig procent zaalbezetting quitte speelt, biedt in deze omstandigheden weinig ruimte voor tegenvallers.
Wat mij betreft zou veertig procent het uitgangspunt moeten worden, hoe ingrijpend de consequenties daarvan ook zijn.
Misschien begint een gezonde toekomst voor het theater wel met een wat nuchterder blik op de werkelijkheid achter het doek

.
Tot de volgende keer.
18 oktober 


Social Deal again

Een half jaar geleden heb ik mijn ongenoegen al eens kenbaar gemaakt over de manier waarop tickets voor voorstellingen via Social Deal worden aangeboden.
Toch kom ik er nog een keer op terug.

De Kerstcircussen dienen zich weer aan en daarmee ook de inmiddels vertrouwde stortvloed aan ogenschijnlijk onweerstaanbare aanbiedingen.
Tickets voor vijftien euro zijn eerder regel dan uitzondering.
Prijzen die inmiddels nauwelijks nog boven een bioscoopkaartje uitstijgen.
En daar begint mijn relaas.

Laat ik mijn gedachtegang beginnen bij iets uit mijn eigen verleden.
Jaren geleden was mijn bedrijf aangesloten bij de Vereniging van Attractieverhuurders.
Tijdens een vergadering kwam de vraag ter sprake hoe ondernemers eigenlijk tot hun verhuurprijzen kwamen.
Het antwoord van de meeste aanwezigen was tamelijk eenvoudig: men keek vooral naar wat de concurrentie rekende.
Mijn antwoord was destijds anders.

De prijzen van Borm’s Pretpaleis werden bepaald aan de hand van een betrekkelijk simpel uitgangspunt: alle bedrijfskosten bij elkaar optellen en daar een winstmarge van honderd procent bovenop zetten.

En precies datzelfde mechanisme meen ik tegenwoordig terug te zien bij de ticketprijzen van veel Kerstcircussen.
Men kijkt naar elkaar, beweegt zich binnen min of meer dezelfde prijsklasse en lijkt vooral bang dat een hogere prijs automatisch betekent dat het publiek wegblijft.
Alsof het bijna een ondernemersfout is geworden om gewoon te zeggen:
we beginnen bij 25 euro tot laten we zeggen 60 euro afhankelijk van de rang.

Of sterker nog: misschien doen we helemaal niet mee aan Social Deal.
Want laten we eerlijk zijn: je hoeft niet bang te zijn om een prijs te vragen die past bij het product dat je aanbiedt.
Sterker nog, zonder een gezonde prijsstelling wordt het op termijn buitengewoon moeilijk om structureel kwaliteit te blijven leveren.

Artiesten kosten geld.
Techniek kost geld.
Tent, personeel, transport, verzekeringen, marketing en alle andere zaken die zich achter de schermen ophouden, kosten eveneens geld.

Natuurlijk, als het doel uitsluitend is om quitte te spelen, heeft Bormpie hier verder weinig aan toe te voegen.
Maar wie daadwerkelijk een kwalitatief goed product wil neerzetten én daarnaast wil ondernemen in plaats van uitsluitend proberen de kosten terug te verdienen, zal moeten accepteren dat daar een prijskaartje aan hangt.

Dat Duitse komedianten gedurende het jaar gebruikmaken van Social Deal kan ik nog enigszins begrijpen.
Daar kan een dergelijk platform een functie hebben als marketinginstrument, als manier om nieuw publiek te bereiken of om lege stoelen gevuld te krijgen.
Maar de Kerstperiode is van een geheel andere orde.

Mensen geven in die weken traditioneel geld uit aan uitjes, cadeaus, horeca en entertainment.
Het is misschien wel de periode waarin de consument het meest bereid is geld uit te geven aan een middagje of avondje uit.
Dat is dus bij uitstek het moment waarop je ervoor zou moeten zorgen dat een gezond deel van die bestedingen naar je eigen onderneming gaat.

Ik hoor regelmatig het argument dat het zonder Social Deal onmogelijk zou zijn om bijvoorbeeld vijftienduizend bezoekers binnen te halen.
Maar dan stel ik mij toch een paar vragen.
Waarom lukt het Carré om zonder dergelijke acties zestigduizend bezoekers te ontvangen?
Waarom zit Eindhoven vol?
En waarom kiezen organisaties in Leeuwarden en Etten-Leur er kennelijk eveneens voor om niet mee te gaan in hetzelfde kortingscircus?

Het antwoord ligt wat mij betreft niet uitsluitend in de omvang van de markt of de bekendheid van een organisatie.
Je hebt hier te maken met ondernemers die begrijpen dat artistieke kwaliteit, marketing, ondernemerschap en een gezonde prijsstelling elkaar helemaal niet uitsluiten.
Integendeel: wanneer ze goed worden gecombineerd, kunnen ze elkaar juist versterken.

Ook Zwolle kiest voor een andere benadering.
Ik heb urenlang met Frens te Kiefte gesproken over zijn nieuwe project en wij kwamen tot dezelfde conclusie: een reële ticketprijs zou, afhankelijk van de rang, ergens tussen de vijfentwintig en vijftig euro moeten liggen.
Niet omdat het publiek per definitie zo veel mogelijk moet betalen.

Wel omdat een dergelijke prijsstelling beter aansluit bij wat een kwalitatief goede productie daadwerkelijk kost.
En juist daardoor ontstaat er financiële ruimte.
Ruimte om met goede artiesten te werken en ruimte voor een liveband.
En tot slot: ruimte voor een regisseur die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend.
Daar komt geen Social Deal aan te pas.
Hooguit een bescheiden, lokale korting om mensen nét dat laatste zetje te geven om over de drempel te stappen.
Dat is iets wezenlijk anders dan structureel je product voor de helft van de oorspronkelijke prijs aanbieden en ook nog eens een substantieel deel afdragen aan het platform.

Want laten we daar vooral ook niet te ingewikkeld over doen: aan het einde van de rit wordt ook daar gewoon geld verdiend.
Niet voor niets heb ik Social Deal eerder gekscherend omschreven als een systeem van "dikke sigaren voor de eigenaren.

Promotie is bovendien meer dan thuis op de bank een account aanmaken bij een kortingssite en vervolgens genoegen nemen met de helft van je oorspronkelijke mogelijke omzet.
Een goed product verdient naar mijn mening een marketingstrategie die verder reikt dan alleen het woord ‘korting’.

Ik geloof in marketing, in investeren en in het zorgvuldig opbouwen van een publiek. Maar ik geloof vooral in een eerlijke prijs: een prijs die niet alleen de kosten dekt, maar ook ruimte laat voor een gezonde winst.
Want winst is geen vies woord.
Winst is wat ervoor zorgt dat je volgend jaar opnieuw kunt investeren en
uiteindelijk dat je onderneming überhaupt bestaansrecht houdt.
En bovenal geloof ik in het opbouwen van een jaarlijks terugkerende traditie waarin kwaliteit en continuïteit elkaar versterken.

Want wanneer je eenmaal begint met het bordje "half geld" is het buitengewoon lastig om dat bordje later weer van de gevel te halen.
Een publiek raakt gewend aan een bepaalde prijs.

Wat vandaag wordt gepresenteerd als een tijdelijke aanbieding, kan morgen zomaar worden beschouwd als de normale prijs. En op het moment dat je vervolgens weer de werkelijke waarde van je product probeert te vragen, kan het publiek zich afvragen waarom het ineens zoveel duurder is geworden.

Daar zit volgens mij het echte gevaar.
Ondernemen is wat mij betreft dan ook niet uitsluitend: zoveel mogelijk mensen naar binnen krijgen.
Het is ervoor zorgen dat die mensen een kwalitatief product krijgen, bereid zijn daar een eerlijke prijs voor te betalen én het jaar daarop graag terugkomen.
Dat is uiteindelijk de enige formule waar ik werkelijk in geloof.

Tot de volgende keer.
9 oktober 


Een tikkeltje bezorgd

Mijn vader zei vroeger altijd: als een groot bedrijf duizend mensen wil ontslaan, kondigt het eerst tweehonderd ontslagen aan.
Dan is de eerste klap alvast opgevangen en komt het uiteindelijke aantal een stuk minder hard aan.
Een redenering die mij altijd is bijgebleven.
Momenteel wordt ons regelmatig de vraag voorgelegd of we nu wel of niet in oorlog zijn met Rusland.
Of sterker nog: is er sprake van een aanloop naar een derde wereldoorlog?

Wat heeft dit in vredesnaam met circus te maken Bormpie ?
Nou, daar kom ik zo op.
En misschien is het onderwerp circus vandaag inderdaad een beetje ondergeschikt aan hetgeen ik wil zeggen.

Wie de actualiteit een beetje volgt, kan niet om de toenemende berichtgeving heen over de mogelijkheid van verdere Russische escalatie richting Europa. Flauwekul, bangmakerij of een reëel risico? Dat is natuurlijk de vraag.
En laten we daarbij niet meteen denken aan duizenden tanks die vanuit het oosten onze grenzen over rollen.
Een conflict van vandaag kan er immers heel anders uitzien.
Denk bijvoorbeeld aan cyberaanvallen, verstoring van communicatie of andere vormen van hybride oorlogsvoering.

De gevolgen daarvan kunnen aanzienlijk zijn.
Onze samenleving is in hoge mate afhankelijk van digitale systemen, internet, energievoorziening en logistieke netwerken.
Ik kies hierin geen kant.
Wel is het een feit dat Europa, en daarmee ook Nederland, via politieke, economische en militaire steun nauw betrokken is geraakt bij het conflict tussen Rusland en Oekraïne.
Hoe je daar vervolgens politiek of moreel over denkt, is een tweede.

Mijn persoonlijke indruk is dat de verhoudingen tussen Rusland en het Westen inmiddels behoorlijk zijn verslechterd.
En dat lijkt mij op zichzelf al reden genoeg om niet al te gemakkelijk te denken dat het wel zal loslopen.

En dan komen we bij circus.
De komende wintercircussen zouden er wat mij betreft rekening mee moeten houden dat bezoekersaantallen mogelijk lager kunnen uitvallen dan in voorgaande jaren.
Niet omdat mensen ineens geen circus meer leuk vinden.
Maar omdat de prioriteiten van mensen in tijden van onzekerheid razendsnel kunnen veranderen.

Ik heb namelijk het ernstige vermoeden dat mijn vader in dat opzicht gelijk had: wanneer er voortdurend wordt gesproken over mogelijke dreiging, oorlog en maatschappelijke ontwrichting, kan de eerste fase van gewenning uiteindelijk plaatsmaken voor echte onrust.
En als het daadwerkelijk zover komt, krijgen we misschien taferelen waarbij de jacht op toiletpapier tijdens de coronaperiode achteraf bijna als een gezellig uitje wordt herinnerd.

Het laatste waar mensen zich dan druk om maken, is een kaartje voor het circus.
Nu al zie ik dat grote theaterproducties moeite hebben om de zalen volledig gevuld te krijgen.
Soms worden er — al dan niet via acties en vrijkaarten — extra inspanningen gedaan om de stoelen gevuld te krijgen.
Dat hoeft natuurlijk helemaal niets met oorlogsdreiging te maken te hebben.
Het kan allerlei oorzaken hebben: de economie, veranderend consumentengedrag, de hoeveelheid entertainment die tegenwoordig beschikbaar is en simpelweg het feit dat mensen keuzes moeten maken.
Maar het zet je wel aan het denken.

Ik kan natuurlijk niet in een glazen bol kijken.
Sterker nog: ik kan nog geen koffiedik lezen.
Maar ik heb wél jeuk aan mijn likdoorn dat er iets staat te gebeuren.
Of Nederland daadwerkelijk rechtstreeks geraakt zou worden, weet niemand.
Wat wel vaststaat, is dat Nederland door zijn ligging, infrastructuur, economie en internationale positie niet losstaat van wat er in Europa gebeurt.

Noem mij negatief. Noem mij realist.
Maar als ondernemer moet je vooruitkijken.
Waar dat vroeger misschien betekende dat je plannen maakte voor de komende jaren, lijkt die horizon tegenwoordig steeds vaker teruggebracht te worden tot maanden — soms zelfs weken.
Alles gaat sneller.

Daarom heb ik het al eerder geschreven en haal ik het vandaag nog maar eens aan:
“Bij twijfel: niet doen.”
En:
“Als je geschoren wordt, moet je stilzitten.”
Wijze woorden zijn er tenslotte niet voor niets.
Uiteraard hoop ik van harte dat mijn zorgen volledig onterecht blijken en dat alles uiteindelijk met een enorme sisser afloopt.
Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Om er dan toch nog maar één extra metafoor tegenaan te gooien.

Misschien vandaag wat weinig circusgehalte in mijn column.
Maar soms moet je even buiten de circustent kijken om te begrijpen wat er  mogelijk op ons afkomt.

6 oktober 

De kracht van de herhaling

Ik heb het al zo vaak gezegd maar mijn hobby circus komt steeds verder in het nauw.
Het knelt aan alle kanten en ik vraag mij steeds vaker af of het nog wel een volwaardige hobby is.
Tot een jaar of tien geleden ging ik elke maand wel een aantal dagen naar het buitenland om circussen te bezoeken.

Naar Koblenz om Barelli te zien, daarna naar Hannover waar Barum stond, doorkarren naar Bieleveld om Busch Roland te bezoeken en op de terugweg naar Ibbenburen waar Universal Renz verbleef.
Dat waren mooie reisjes.

Deze week vernam ik dat in navolging van Roncalli ook Charles Knie volledig stopt met dieren.
Dus ook geen hondjes en papagaaien meer.
Charles Knie welke nota bene tien jaar terug het meest aantrekkelijke circus was voor circusliefhebbers vanwege de vele dieren en het prachtige orkest (welke ook al naar huis is gestuurd)

Vanaf 2027 mogen de circussen in Frankrijk twee jaar afbouwen en ook daar valt het doek voor zeeleeuwen, roofdieren en andere dieren die op de lijst staan van wat men wild noemt terwijl er van wild totaal geen sprake is.

Ik wordt een beetje moe van mensen die zeggen dat je met je tijd moet meegaan en dat het voor de exploitatie van een circusbedrijf beter is.
Hoewel het natuurlijk de bittere waarheid is.
Maar het gaat me om de manier waarop dit allemaal tot stand is gekomen.
De ellenlange propaganda die nu al dertig jaar voort ettert.
Onwaarheden over het houden van dieren die door langbaardige geitenwollen eikels en lelijke mokkels met brillen en puisten zijn verspreid.

Ik ben een voorstander van periodieke controles en bij misstanden dieren weghalen maar er waren zoveel goede eigenaren en dierentrainers welke gewoon de liefde voor hun dieren is ontnomen.
Ik haat lieden die voorheen dieren in hun circus hadden en daar nu tegen ageren.
Pure zwakte.
Dat je er mee stopt is prima maar geef er niet op af.

Dan de muziek.
Hooguit vijf orkesten nog in west Europa tegen vijftig tot voor slechts één decennium terug Het is hard gegaan.
Naast de dieren ben ik een liefhebber van live muziek dus iedereen die dit leest moet mij wel begrijpen.
Twee belangrijke ingrediënten die mij nou juist vijftig jaar geleden tot circusgek maakte zijn foetsie.
Wat blijft er dan over?

Jazeker er is iets voor in de plaats gekomen.
Ik telde laatst zestig scanners bij een circus en inderdaad is dat imposant.
Maar er zijn eigenlijk nog maar tien acts die je in haast elk circus ziet.
Het is eenheidsworst wat de pot schaft.

Hoela hoep, jongleren, strapaten en een clown met zes acts is de basis van haast elke show.
De wat grotere circussen voegen er met een beetje geluk ern motorkogel en rad des doods aan toe.
En dat alles met grote regelmaat allemaal met te harde moderne muziek afkomstig van de laptop.

Het is me allemaal wat maar ik ga er geen vijf uur meer voor rijden.
Ik heb besloten om uitsluitend nog naar circussen te gaan met een orkest en/of met dieren.
En misschien af en toe een show met echt mooi variété zoals Sandor Donnert's magical world of circus en circus Harlekino.
Maar twee keer per jaar voor suks is voor mij wel voldoende.En...Renz International was dit jaar het hoogtepunt in Nederland als het gaat om reizend circus.

Gelukkig hebben wij - echte liefhebbers - de Kerstdagen voor de boeg.
Daar zit nog wel wat moois tussen, maar we moeten er wel steeds een jaar op wachten.

En wat betreft de toekomst wil ik gewoon meer afwisseling en initiatieven zien.
Flic Flac, horror circus en jaren geleden Africa Africa zijn mooie voorbeelden.
Daar ben ik wel voor te porren maar de
ge-eikte standaard zuinige programmaatjes ben ik wel mee klaar ondertussen.
Een voetbal liefhebber gaat toch ook niet meer heen als de bal elke keer dezelfde route rolt.

Tot de volgende keer
30 September  / Een flinke dosis kritiek


Ik heb enkele kritische aanmerkingen op een in Nederland rondreizend circus.
En laat ik er meteen maar bij zeggen: kritiek leveren op een circus is nog best een hachelijke onderneming.
Want iedereen weet inmiddels dat je daarmee, al dan niet bewust, je toekomstige bezoekrecht op het spel kunt zetten.

Circusmensen hebben namelijk een bijzondere relatie met kritiek.
Vooral met opbouwende kritiek.
Die wordt soms ontvangen alsof je zojuist persoonlijk de tent hebt laten instorten.
Zeg je iets wat hen niet bevalt, dan krijg je al snel het historische argument om de oren: "Wij doen dit al 100 jaar"


Een zin waar je eigenlijk weinig tegenin kunt brengen. Behalve misschien:
Dat kan wel zijn, maar een slechte gewoonte wordt niet automatisch een goede omdat je haar al honderd jaar in stand houdt.

Maar goed, ik ga geen namen noemen. Laten we het erop houden dat het betreffende gezelschap zichzelf presenteert als een soort "Nationaal circus".
En waar anderen zwijgen, daar spreekt Bormpie
Niet omdat ik zo graag herrie schop, maar omdat sommige zaken nu eenmaal een keer aan de kaak gesteld moeten worden. Je kunt natuurlijk alles maar blijven slikken, maar op een gegeven moment krijg je daar maagzuur van.

Toch hoop je, tegen beter weten in, dat men iets met je opmerkingen doet.
Hoewel ik eerlijk gezegd de indruk heb dat mijn woorden in dit specifieke geval ongeveer dezelfde bestemming zullen krijgen als water dat naar de zee wordt gedragen.
Of, om het iets beeldender te formuleren:Parels voor de zwijnen.

Mijn kritiek bestaat uit meerdere punten en die ga ik in deze column één voor één behandelen.
En ik vermoed zomaar dat een aanzienlijk deel van de lezers zich in deze punten zal herkennen.
Het aardige is namelijk dat het vaak helemaal geen ingewikkelde zaken zijn. Geen hogere circuswiskunde waarvoor eerst een commissie van deskundigen moet worden samengesteld.

Het zijn voornamelijk dingen die met een beetje aandacht, gezond verstand en misschien hier en daar een scheutje goede wil vrij eenvoudig opgelost zouden kunnen worden.
Meer dan de helft van de lezers weet waarschijnlijk al over welk circus ik het heb nadat ik de woorden ""Nationaal circus" heb laten vallen.

Voor degenen die nog twijfelen geef ik nog één klein zetje in de goede richting:
Ze spelen in een rood-geel gestreepte tent.
Nou, succes ermee.
Met kritiek moet je natuurlijk wel voorzichtig omgaan.
Een beproefde methode is om eerst een compliment uit te delen en daarna pas de bijl tevoorschijn te halen.

“Ik heb echt enorm genoten, prachtige voorstelling, fantastische sfeer, geweldige artiesten… maar…”
Dat woordje "maar" heeft inmiddels ongeveer dezelfde reputatie als een verdachte koffer op een vliegveld.
Bovendien zijn veel mensen dat verplichte compliment vooraf inmiddels ook wel een beetje zat. Kritiek hoeft tenslotte niet eerst door een laagje slagroom gehaald te worden voordat je haar mag uitspreken.

Kritiek hoort bovendien opbouwend te zijn en niet afbrekend. Je mag best zeggen wat er niet deugt, zolang je de persoon tegenover je maar niet volledig afserveert.
Oftewel: de bal mag best hard worden gespeeld, maar liever niet recht door de ramen.
Dan nu eindelijk het circus waar ik het over heb.

Zonder namen te noemen uiteraard.
Het betreft een niet-Nederlandse onderneming.
De mensen spreken Duits, ondanks het feit dat ze inmiddels al zo'n vijfentwintig jaar door Nederland trekken.
Dat maakt het geven van kritiek natuurlijk extra ingewikkeld.
Je hebt dan toch altijd een redelijke kans dat slechts de helft van je verhaal wordt begrepen en, veel erger nog, dat juist de verkeerde helft wordt begrepen.

Ik kom er eens in de paar jaar en zo belandde ik afgelopen zomer opnieuw in de betreffende tent.
Ik dacht nog:
Zal ik het rechtstreeks voor hun raap zeggen of typ ik het laf op de computer.
Ik koos voor dat laatste.
Niet uitsluitend uit lafheid overigens.
In het verleden heb ik namelijk meegemaakt dat vooral de directeur van dit circus niet altijd beschikte over een karakter dat je onmiddellijk zou omschrijven als zachtaardig.

En aangezien ik mijn column graag schrijf terwijl mijn hartslag onder de 140 blijft, leek mij enige afstand verstandig.
Maar inmiddels zijn jullie natuurlijk razend benieuwd geworden naar de punten die ik allemaal wilde benoemen.
En terecht.
Ik ga jullie daar dan ook niet langer op laten wachten.
Dat zou niet fair zijn.
Jullie volgen mij inmiddels iedere week en ik begin jullie zo langzamerhand tot mijn vriendenkring te rekenen.

En vrienden laat je niet onnodig wachten.
Dus;
Ik was aanwezig bij een voorstelling in…
Eh…
Waar was het ook alweer?
Ik ben de plaats even kwijt.
Maar eerlijk gezegd doet dat er ook helemaal niet toe. Het gaat immers niet om de geografische locatie van mijn kritiek, maar om de inhoud ervan.
Ik weet in ieder geval nog dat het een middagvoorstelling was.
Dat schiet al lekker op.

Ik had destijds een lijstje gemaakt met alle punten die mij waren opgevallen.
En met "lijstje" bedoel ik eigenlijk een lijst.
Een lijst die qua lengte vermoedelijk ergens tussen een gemiddelde kassabon van de Action en de bijsluiter van een ingewikkeld medicijn in zat.

Mijn plan was om te beginnen met de kleine ergernissen en vervolgens langzaam op te bouwen naar de wat zwaardere punten.
Maar nu komt het probleem.
Terwijl ik dit schrijf, ben ik namelijk driftig op zoek naar mijn aantekeningen.
Ik heb werkelijk geen idee waar ik ze heb gelaten.
Ik heb gezocht.
Nog een keer gezocht.
En daarna op de plek gezocht waarvan ik dacht dat ik al gezocht had.
Niets.
Geen lijst.
Geen aantekeningen.
Geen zorgvuldig opgebouwde aanklacht.
Helemaal niets.
Dus zit er maar één ding op.

Ik moet het uit mijn hoofd doen.
En daar zit ook meteen een voordeel aan.
Men zegt immers dat het behoorlijk kan opluchten wanneer je eindelijk zegt wat je dwarszit.

Hoewel ik, nu ik zo naar mijn lege bureau kijk, ineens tot een veel beter inzicht kom.
Waarom zou ik eigenlijk nog iets zeggen?
Mijn aantekeningen zijn verdwenen.
Mijn geheugen laat het afweten.
Mijn diplomatieke vaardigheden zijn beperkt.
En bovendien schreef ik aan het begin al:
Parels voor de zwijnen.
Dus laat ik het hierbij.
Scheelt mij een hoop werk.
En waarschijnlijk het betreffende circus een hoop ergernis.

Tot de volgende keer 
3 augustus 

Circus zonder dieren nu ook zonder artiesten.

Aanleiding voor deze column is een bericht welke ik zag van Ron Mikkenie op Facebook.
Hij schreef dat het voor kinderen al gauw goed is als een circus met veel springkussens komt in plaats van een voorstelling.
Dat klopt maar dan in het geen circus meneer Mikkenie maar kermis.
Ook leuk, maar een ander genre vermaak.

De inzet was een bericht van iemand die iets schreef over het nieuwe Kids Fun Park van circus Up.
Is dit nu circus of geen circus?
Ten eerste brengt men het op de markt als Circus Up presenteert Kids Fun Park en ten tweede is het een totaal pakket voor één toegangsprijs; springkussens, Dinoland en korte circusshows meermaals op een dag.
Twee of drie shows per dag al naar gelang de drukte waarschijnlijk.

Circus Up heeft dus het aloude komplete circus losgelaten en is op zoek gegaan naar een nieuwe formule.
Lukte dat in de eerste maanden, mede door diverse omstandigheden, niet om op verantwoorde wijze verder te gaan, denk ik dat de keuze om de circuskosten lager te maken maar er een dinoland aan toe te voegen, een zeer goede zet is.

Het reizende pretpark is dagelijks open vanaf elf uur en mensen mogen blijven zolang ze willen.
Voordeel is dat naast de redelijke entreeprijs veel omzet zal komen vanuit de muntjesstal voor eten en drinken.
Zo komt men per bezoeker toch nog op een aardig bedrag welke ook nodig is om dit te kunnen brengen op deze manier.

Voor de voorstellingen in Scheveningen bestaat de circusshow alleen uit de illusionist Alfredo Lorenzo Beautour en een lasershow.
Op zich niets mis mee omdat het shows betreft van circa dertig minuten.

Als circusliefhebber weinig interessant maar voor de vrienden van het duo Althoff/Bedijn wel aan te bevelen om te bezoeken al is het maar om hen succes te wensen.
Blijft het bij Scheveningen,?
Geen idee maar ik denk persoonlijk dat het met deze setting geschikt is om ook diverse andere plaatsen aan te doen.

In Duitsland reizen tientallen zaken als spring- en speel parken.
Die hebben dus niet alleen de dieren er uit gedaan maar ook de artiesten.
Dieren mogen niet meer en artiesten zijn alleen maar lastig en duur.

De vraag blijft natuurlijk wel wanneer zo'n productie het circusgedeelte er helemaal uitgooit omdat zo'n dinodorp met springkussens voldoende vermaak biedt en in zijn totaliteit met acht mensen gedaan kan worden en dus veel op het duurste onderdeel (mensen) gaat beknibbelen.

Mijn conclusie is dat het nu nog wel leuk is gezien de kleine voorstellingen maar zodra het circusgedeelte helemaal verdwijnt het gewoon kermis wordt.
En dan, ja dan...
Dan is het prachtig voor kinderen maar niet meer voor mij.

Ooit hoorde ik een grap;
Een camping is een stuk gras waar de boer zijn koeien heeft afgehaald omdat hij aan mensen meer kan verdienen.
Gaat het met circussen ook die kant op?

Tot de volgende keer
9 juli

Weer een nieuw Wintercircus?

Ineens zomaar uit de lucht gevallen gisteren ?
Plotsklaps nieuws uit Zwolle?
Voor velen wel, voor mij niet.
Ik wist het stiekem al een tijdje.
Frens te Kiefte weet dat ik mijn bek kan dichthouden op momenten die er toe doen.
Je moet het er wel even bijzeggen ja.

Circovation met als dik onderstreepte ondertitel Wintercircus Zwolle is een feit nadat er diverse hindernissen moesten worden genomen.
Maar dat was voor Frens een koud kunstje want als iemand overredingskracht heeft is hij het wel en ik spreek uit ervaring.
Hij verkoopt je bij wijze van spreken nog aardbeien voor aardbeien stamppot.

Weer een wintercircus in het landschap der eindejaarsuitjes hoor ik sommigen al roepen maar Zwolle is wel een zeer geschikte locatie met 180.000 inwoners.
Afgelopen winter waren er twee nieuwkomers waarbij het allemaal een beetje tegenviel dus ik heb respect voor iemand die de gok durft te nemen.

En wat voor één.
Direct een topprogramma met live orkest.
Nou ja orkest, superband moeten we eigenlijk stellen.

Frens volgt niet het traditionele pad maar heeft zijn eigen idee over circus die niet altijd aansluit bij de mijne en juist dat is haast de garantie voor succes.

Ik ben er één van het verleden waar hooguit nog tien procent belangstelling voor is maar Frens weet de hedendaagse mens aan te raken met zijn toverstaf.
De overige procenten dus.

Zien we in Duitsland dat een Flic Flac overuren draait zou deze productie ook het Nederlandse publiek moeten kunnen inpakken.
Nee, het wordt geen Flic Flac maar dat het een modern circussprookje wordt is zeker.

De speeltent komt midden in het centrum van Zwolle te staan waar een aansluiting met het grote horeca aanbod gerealiseerd zal worden.
Frens weet iedereen te enthousiasmeren.
Ik sprak hem er urenlang over en zijn gedrevenheid kent geen grenzen.

De uiterst professionele en hedendaagse website is in de lucht inclusief de kaartverkoop via een perfect ticketsysteem volgens het theaterprincipe

Over theater gesproken.
Deze link zal zeker gelegd gaan worden in de regie waardoor niet alleen een circuspubliek bereikt gaat worden maar ook de theaterwereld.
De tent afkomstig van Sandor Donnert bied alle ruimte voor genoeg publiek maar met de intimiteit die mensen aanspreekt.

Ja , ik ben enthousiast dat merken jullie wel.
Dat komt omdat ik al jaren roep dat circus een andere aanpak verdient en deze luidt:

Top circus acts met live band voor het stoere publiek van nu.
Ik ben ervan overtuigd dat Circovation een jaarlijks terugkerend succes kan worden in Zwolle.
Dat was nog eens circus plezier

Graag beschrijf ik vandaag een bezoek aan het circus drie decennia geleden.

In den beginne kom ik aangereden met mijn Opel kadett waar ik zondags altijd in reed omwille mijn sterk en toen al sluimerende nostalgische gevoel niet tekort te doen.

Circus Malford staat op een drassig veld in Kortenhoef en ik snel mij naar de voorkant van het circus omdat ik in mijn broek schijt dat er geen kaartjes meer zijn.
Er staat immers een lange rij voor de,  uit waarschijnlijk van vlak na de oorlog en tweehonderd keer overgeschilderde, bolle kassa aanhanger.

Een aardige dame voor mij drukt een kortingsbon in mijn handen. Zo'n deugvrouw die er hoogstwaarschijnlijk bij de plaatselijke drogist tweehonderd heeft meegegrist omdat ik niet de enige ben die er één krijgt.
Zo'n vrouw die in het theater de hele rij op een dropje trakteert.

Eenmaal mijn kaartje van slechts zeven gulden in mijn hand zigzag ik mij een weg tussen de plassen door naar de tent om onderweg toch nog haast een uitglijder te maken.

De opening van de tent bestaat uit een open flap en ik wandel naar binnen.
Een veel te dik geschminkte dame probeert mij een vlaggetje te verkopen dus heeft waarschijnlijk niet door dat ik reeds sedert enige jaren over baardgroei beschik.

Ik neem plaats op de tribune waar ik op een rode plank ga zitten die terwijl ik ga zitten angstaanjagend wiebelt.
Voor de voorstelling begint heb ik al twee of drie keer een plank horen vallen.

Een clown loopt rond en gooit steeds een grote opblaasbare bal in het publiek tot grote hilariteit van vooral de kinderen.
Volgens mij komt de muziek van een plaat omdat je de krassen kunt horen en hij tot meerdere keren aan toe overslaat.

De voorstelling gaat beginnen.
Een dane betreed de manege en heet iedereen van harte welkom in half Duits en uitermate slecht Nederlands en zegt dat artiesten uit vele landen een internationale circusshow presenteren.
Nauwelijks te verstaan maar misschien dat nou juist dat het echte circusgevoel geeft.

Een jongeman uit Frankrijk start met vier paardjes om in de loop van de show terug te jaren als Italiaan met een kamelen dressuur.

Dat overkomt ook een dame welke over meerdere nationaliteiten schijnt te beschikken uitsluitend door van pruik te verwisselen.
Met de blonde uit Oostenrijk met de geitjes en met de zwarte uit Argentinië bij het messen werpen.

Ik geniet er toch van.
Niks geen voortent met kraampjes en ook geen rode loper.
Geen flikkerende lampjes en geen champagnebuffet.

Maar wel de onvergetelijke geur van zand, zaagsel, popcorn, nat tentzeil en paardenstront.
Deze totale combinatie heet circus.

Het gekke is,  en ik meen het al eerder geschreven te hebben ,dat elk circus zo zijn eigen geur had.
Busch Roland rook net even anders dan Arnold Renz en Barum weer anders dan Krone.

Terwijl ik dit schrijf heb ik een dvd van circus Holiday 1981 op staan, gekregen van Jan Zwart.
De totale sfeer van destijds keert in mijn hoofd terug alsof het nooit weggeweest is.

En dan mag iedereen lullen wat ze willen, zo in de trant van dat het allemaal niet meer kan en we niet teveel moeten omkijken maar vooruit.

Maar ik las vandaag dat er hoogstwaarschijnlijk een verbod gaat konen op koppen bij het voetbal en ook het vuurwerkverbod zal er wel doorheen worden gedrukt.
En zo verdwijnt alles wat mooi was tot we alleen nog maar binnen mogen zitten met de handjes over elkaar.

Tot de volgende keer
Foutloos maar niet goed te praten 

Er is een behoorlijke ruzie gaande tussen Antonie Teuteberg (van Wintercircus Dordrecht) en zijn voormalige pupil Robin Kanis.
Het was de bedoeling dat Kanis de nieuwe clown zou worden om Los Ginos 2 vorm te geven samen met aangever Teuteberg.

Enkele jaren was Kanis betrokken en hoewel hij nog zeer jong is kreeg hij taken toebedeeld waarbij je moet afvragen of deze geschikt zijn voor een beginneling.
Naar ik heb begrepen ook op financieel gebied.
Dat vraagt een professionele aanpak die er natuurlijk niet is.

Kanis en Teuteberg hielden er een opmerkelijke relatie op na, zo noemde Teuteberg hem afgelopen winter zelfs zijn broertje en veranderde de naam Robin Kanis in Robin Teuteberg.
Maar er ontstonden spanningen en Kanis besloot het kamp te verlaten en dat was tegen het zere been van Teuteberg.
En Teuteberg begon natuurlijk  een openbaar offensief zoals we dat van hem gewend zijn.

Kanis is het niet eens met dat zijn afbeelding staat op de aankondigings poster van het komende Wintercircus tesamen met Teuteberg al spelende op instrumenten.
Hij eist dat Teuteberg dit staakt maar Teuteberg beweerd beeldrechten te hebben.
Maar die doen er in deze zaak niet toe.
Het gaat om redelijkheid.

Beeldrechten of niet, het zou Teuteberg sieren de afbeelding niet meer te gebruiken omdat je iets aan het publiek toont wat niet te zien zal zijn.

De vraag blijft nog steeds of Kanis rechten heeft om te voorkomen dat zijn beeltenis gebruikt mag worden.
Dat is nog best ingewikkeld.
Als de foto's zijn gemaakt in betaalde tijd dan kan hij weinig doen.
Als er verder geen afspraken over op papier staan en dat acht ik zeer waarschijnlijk , kan hij naar de rechter stappen.

Maar deze zal waarschijnlijk hetzelfde zeggen als ik.
De foto's zijn gemaakt in betaalde tijd maar geadviseerd zal worden ervan af te zien.

De tegenwoordige rechtspraak is niet meer honderd procent gericht op de letter van de wet dus een rechter mag ook zelf bepalen wat redelijk is.
Uitgaande van dat laatste is er altijd een kans maar kost beide partijen veel geld.
De beste oplossing in mijn optiek is dat Teuteberg een andere foto kiest zonder Kanis.
Dat is voor beide partijen de beste uitkomst.

Bovendien zou de 52 jarige Teuteberg iets meer begrip kunnen hebben voor een 20 jarige zonder enige ervaring.

Tot de volgende keer
Circus Up

Lachuuu. Circus Up nu circus Down.
Nou die woordspeling had ik al bedacht nog voor de eerste voorstelling voor mocht, ja luister goed, mocht het fout gaan.
Vooruitzien is regeren.
Maar nu deze allermakkelijkste inkopper door iedereen wordt gebruikt, inclusief diegenen die regelmatig uitnodigingen kregen van het ondernemersduo Althoff/Bedijn om gratis premieres bij te wonen bij hun producties, haak ik als orginelist natuurlijk af.

Het is niet geworden waarop men had gehoopt en daarom is voorlopig even de rem erop gegooit door de komende maanden te annuleren, slechts twee maanden na de start en dat is 'jammer maar helaas" zou Sjef van Oekel hebben gezegd.
Reeds (weer een van Oekel uitspraak) half April schreef ik in mijn column op circusweb al dat ik het niet zag zitten.
Met een rondreizend circus in Nederland mag je gewoon niet boven de drieduizend euro dagelijkse kosten uitkomen omdat de ervaring leert dat in ons land gemiddeld 150 tot 200 mensen per voorstelling komen.
Soms even meer maar regelmatig minder.

Maar er is veel meer!

Mijn vader (hij ruste in vrede) had het over een tienjaarlijkse algemene kopersstaking.
Zo om de tien jaar stort onze economie zich in een crisis waarbij de burger de hand stevig op de knip houdt.
Dat was in 2008 en dat is nu weer het geval.
Geen bankencrisis maar te veel onrust in de wereld met als dieptepunt het sluiten van de straat van Hormuz.

Door mijn brede kennissenkring zie ik wat er momenteel gebeurd.
En dat is vaak keihard werken maar niets overhouden.
Overleven dus.
En om dan met een circus (waarvan ik de dagelijkse kosten schat op 8000 euro) op pad te gaan is uiterst gewaagd.
Met (zoals vorig jaar) Klok erbij is het nog te doen maar zonder een gelijkwaardige trekpleister absoluut niet.

En als het dan in de beginperiode ook nog tegenzit met twee perioden van dusdanig warm weer, zodat haast iederen zegt; met die hitte ga ik niet in een tent zitten, dan heb je in combinatie met de economische terughoudendheid wel dikke pech.
Vervolgens diverse problemen met veeleisende gemeenten en ja, dan kan ik mij voorstellen dat men zegt;
Potdorie nog eens aan toe zeg (van Oekel) ik kap er mee.

Mijn conclusie is dat er overhaast een productie op poten is gezet nadat de Duitsland tour met Hans Klok niet doorging.
De formule was zeker goed te noemen; de combi van circus en springkussens, maar de paniekvoetbal die uitbrak nadat het publiek het massaal liet afweten ( 2 tickets twv 39 euro op vakantie veilingen voor 4.95 direct kopen) was verontrustend want dan KAN je niet meer uit de kosten komen.
Bovendien vraag ik mij af of mensen niet denken; dat kan niets zijn voor dat geld.
En...het ontbreekt je met deze prijs aan elke vorm van zelfrespect.

Helaas raakte dit circus ook de vergunning kwijt voor het wintercircus Haarlem.
In plaats van te kiezen voor een nieuwe locatie waar een gerede kans is op verdienen, gaat men op 6 km afstand staan van de nieuwe uitbater in Haarlem, omdat men denkt dat iedereen naar hen komt.
Vaste klanten had je in 1960, nu niet meer.
Voor een knaak goedkoper gaan ze naar een ander.
De poet moet nu verdeeld en dan is er voor beiden geen winst.
Over het ontbreken van collegialiteit nog maar te zwijgen.

Ik had het graag anders gezien maar ja, wat kan een halve gare die soms rare stukjes schrijft nou weten.
Dat is Nederland ten voeten uit;
Satire en weloverwogen inzichten gaan niet samen.

Ik hoop dat ze onder de naam circus Chapito in Den Haag wat gaan verdienen want daar ligt voor hen dit jaar de enige bal op de stip.

Tot slot wil ik dat iedereen die mij messenger berichten en apps stuurt met leedvermaak eens nadenkt over het volgende;

WIE OM EEN GRAFSCHRIFT LACHT 
DIE ZAL DAT OOIT BEROUWEN
NU LACHT MEN OM HET ZIJNE
STRAKS LACHT MEN OM HET JOUWE

Tot de volgende keer
Dikke sigaren

Drie heren en één dame zitten gezellig in een peperduur restaurant met voor zich een peperduur glas wijn en in hun bakkes een peperdure sigaar.
Het zijn de eigenaren van Social deal die zich tebarsten lachen om het resultaat van het door hun georganiseerde Kerstcircus.

Even ter informatie;
Er waren afgelopen Kerstperiode tweeëntwintig circussen waarvan twaalf hun kaarten aanboden via dit platform met een totaliteit van ongeveer zeventigduizend verkochte tickets.

Van de twaalf deelnemende circussen verkochten de meesten meer dan de helft van de kaarten via social deal.
Gemiddeld aangeboden voor 22.50 waarvan 35 procent afdracht.
Social deal pakt dus 7.50 per kaart en het circus 15 euro.
70.000 x 7.50 is ruim een half miljoen euro.

Een column als deze kan ik nauwelijks schrijven zonder gebruik te maken van eigen ervaringen en opgedane wijsheid.

De laatste vijf jaar van mijn bedrijf Borm Festiviteiten draaide de binnenkomst van opdrachten voornamelijk op Google adwords oftewel betaalde advertenties.

Vroeger betaalde we de Gouden Gids vijftigduizend gulden per jaar om in heel Nederland met een achtste pagina onder verhuur te staan en dat leverde anderhalf miljoen gulden werk op.
Bij Google adwords kon je bieden op zoekwoorden om als eerste zichtbaar te zijn.
Op het laatst betaalde mijn bedrijf twintigduizend euro per maand voor amper een ton werk.
Da's andere koek he.

De platforms lachen zich vierkant in de rondte en de datacenters groeien als paddestoelen uit de grond.
De eigenaren zijn triljoenairs en zo ondergaan we een nieuwe vorm van slavernij en...nu ook voor de blanken.

Het probleem is dat er geen weg terug is.
Zonder namen te noemen waren er afgelopen twee circussen die eigenlijk niet wilde samenwerken met Social deal maar na tegenvallende kaartverkoop een paar weken vooraf toch overstag gingen.

Het bekende nadeel is dat je de officiële toegangsprijs moet opschroeven om de kopers hun voordeel te laten zien.
En de consument neemt tegenwoordig geen genoegen meer met vijftien procent korting dus moet je het nog flink opschroeven ook.

Wat wijsheid is weet ik eerlijk gezegd niet.
Ik weet wel dat zonder kaarten aan te bieden via het platform circussen als Hilversum, Haarlem, Den Haag en Dordrecht nooit aan zoveel bezoekers komen.
Of toch ?

Carré, Etten Leur en Leeuwarden zijn voorbeelden van zorgvuldig opgebouwde reputaties zonder gebruik te maken van de weggeefprijzen.
Om als voorbeeld Etten Leur te nemen die elk jaar duizend bezoekers extra toevoegd doordat ze een eerlijke toegangsprijs heffen met hooguit een vijf euro kortingsactie.
In combinatie met een prachtige productie kan dit eigenlijk niet meer mis gaan.
Hetzelfde geldt voor Leeuwarden.

En ik weet dat beide directies heus wel eens denken zo van "doe ik het of doe ik het niet" maar staan sterk in hun schoenen.
Bovendien moet je bij jezelf te rade gaan of vijftien euro per kaartje ontvangen eer doet aan waar je mee bezig bent.
Een bioscoopkaartje kost hetzelfde.

Dat dan de verkoop van een blikje en een zak popcorn moet bijdragen aan een nog te behalen winst is mijns inziens treurig.

Carré raakt uitverkocht op de bijna veertigjarige constante wereldcircus kwaliteit en is eigenlijk niet te vergelijken met welk Kerstcircus dan ook.

De grote winnaar is dus niet Den Haag, Haarlem, Dordrecht of wie dan ook maar het grote Nederlandse circus Social deal die zonder tent, dieren, orkest of artiesten vijf ton kon bijschrijven op hun rekening.

Drie heren in maatkostuum en één dame in mantelpakje zitten in een peperduur restaurant....
Ze lachen zich het apenzuur om al die hardwerkende circusmensen die tot hun knieën in de sneeuw staan om hun tent netjes in de wagens te krijgen.
Ze zijn de onbetwiste kampioenen met slechts een laptop.

Tot de volgende keer
18 juni 

Circus soap op komst 

Nou, dat wordt lachen met de Kerstdagen.
Ik zie de krantenkoppen al voor mij;
Artiesten van Wintercircus Haarlemmermeer storten een tractor koeienstront voor de deur bij Wintercircus Haarlem.
Of: clowntjes van Wintercircus Haarlem delen fake vrijkaarten voor Wintercircus Haarlemmermeer uit in winkelcentrum.

De Leeuw is los.
Na jarenlang te mogen spelen in het Reinaldapark in Haarlem krijgt dit jaar een ander de vergunning doordat de gemeente Haarlem in plaats van normale gunning een loterij hield.
Ambtenaren houden nu eenmaal van spelletjes spelen.

Nee, eerlijk is anders.
Je bouwt als circus aan een goede reputatie door steeds te investeren in prima artiesten en dan gaat een ander er met de kluif vandoor omdat jouw briefje in de hoed bleef liggen.
Waardeloos.

Het duo Alberto Althoff en Leendert Bedijn gaan nu zes kilometer verderop staan  aan de rand van de Haarlemnermeer.
Laat die nu net grenzen aan het Reinaldapark in Haarlem.
Onder de nieuwe naam Wintercircus Haarlemnermeer gaat men proberen de gunst te behouden die hen al jarenlang toekomt.

Voordeel is dat er rondom het circus geparkeerd kan worden terwijl je in het Reinaldapark nog tot half vier snachts de uitgang aan het zoeken was.

Tonny Hendriks gaat nu Haarlem doen en Leendert Bedijn wenst hem op circusweb succes.
Netjes maar natuurlijk niet gemeend want elk succes gaat ten koste van het zijne.
Wees nou toch eens eerlijk mensen.
Zeg gewoon; ik hoop dat iedereen naar ons komt en niet bij hem.
Maar ja, eerlijkheid bestaat niet meer.

Is het slim is natuurlijk de prangende vraag, om zes kilometer verder te gaan staan.
Het is een simpele rekensom.
Elk jaar trekt men in Haarlem ca 25.000 bezoekers.
Die komen uit Haarlem en de Haarlemnermeer.
Nu dus voor allebei 12.500 bezoekers.
Ben ik blij dat het geen drie circussen zijn want dan wordt de rekensom mij te moeilijk.

De bezoekers beginnen pas in Oktober na te denken over de Kerst en wie dus vanaf dan de meeste reclame maakt en de goedkoopste tickets aanbied is spekkoper.
Dit gaat weer ten koste van de verdiensten.
Zo is er een gerede kans dat beiden beter twee weken op vakantie kunnen gaan naar Thailand.

En als ze denken dat ze het kunnen door het bieden van het beste programma dan hebben ze het mis.
Publiek interesseert het geen bal hoe de artiesten heten of waar ze wel niet allemaal 'gestaan" hebben.
Dat is alleen interessant voor insiders en dat zijn er hooguit honderd.

Haarlemnermeer heeft niet alleen het makkelijk parkeren als voordeel maar ook de kop van Milko die een herkenning is voor het publiek.
Ik ga er dan ook vanuit dat Milko dit jaar net zo goed betaald wordt als afgelopen jaar Hans Klok.
Want voor een doos frikandellen gaat de zon op.

Voor mij als circusfan is er één voordeel.
Als het vervelende clowns gedoe komt rij ik snel even naar de ander om iets moois te zien en komen daar de clowns rij ik weer terug.
13 juni 
AMBTENAARTJE LEEF JE MOG ? 

Tja het is het natuurlijk net niet.
Armetierig klein broertje van Rotterdam gedraagt zich als een soort weggegooide nageboorte.
Willen net als broerlief zich laten gelden en als er niks te doen is gaan we toch lekker zoeken.
Leuke vrijdagmiddag bezigheid voor het weekend begint.
Nog ff pesten.

De gemeente, althans overijverige domkoppen hadden besloten om de hele week rond te hangen op het terrein van circus Up om daar spijkers op laag water te zoeken.
Ok ben tegen papadagen maar hadden ze die maar opgenomen in plaats van interessant doen om hun salaris (welke totaal niet interessant is) waar te maken.

Ik ken dat soort.
Met de de nadruk op soort.
Mijn vader noemde tuig vroeger altijd 'soort".
Dat soort oogt beschaafd maar zijn wolven in schaapskleding.
In je gezicht zijn ze nog redelijk maar zodra ze weg zijn en hun bevindingen schriftelijk mededelen (en dus niet meer bang zijn voor klappies) heb jij het nakijken.

Ze hebben totaal geen verstand van zaken en kunnen alleen tabellen en statistieken lezen zonder dit te combineren met enigsinds menselijk inzicht.

Alsof je aan het praten bent met een parkeerwachter die een boete staat uit te schrijven terwijl jij net naar de betaalpaal loopt.
Ga maar eens in discussie.
Eerst kaartje halen dan parkeren zeggen ze dan.
Staat op her bord dus dat is dan zo.
Heb ik één keer gedaan en stond dus midden op straat en in de rij bij de betaalpaal.
Een getoeter van jewelste en een file van Hoorn tot Enkhuizen.
Het enige wat die lui begrijpen is of het vakantiegeld wel op tijd komt.

Circus Up is nu de dUPe.
Ze zijn in de muizenval genaamd Schiedam getrapt.
Eerst dit veranderen en dan weer dat om tenslotte één dag van tevoren geconfronteerd te worden met intrekking van de vergunning.
Nog niet eens te spreken over al die mensen die zich dit weekend verheugd hadden op iets leuks.

Controleurs kunnen mijn reet likken.
In de horeca komt er de ene dag iemand die zegt dat er een brandblusser in de keuken moet staan en de volgende een ander die dat verbied omdat het onhygiënisch is.
Ze werken nog langs elkaar heen ook.

Ik heb circus Up hoog in het vaandel staan en het is in tegenstelling tot meerdere andere soortgelijke organisaties die de zaakjes goed voor elkaar heeft.
Godverdomme was het nog maar 1985.

Natuurlijk is het Volendam drama van twintig jaar geleden een ramp maar deze week is besloten dat er zelfs geen sterretjes meer op ijsjes mogen aldaar.
Het slaat volledig door.

Waar geleefd worden gebeuren zo nu en dan lichamelijke ongelukken.
Dat was zo, dat is zo en dat zal altijd zo zijn.
Maar voor elk lichamelijke incident ontstaan door de huidige Nederlandse regelgeving honderden psychische.
Geloof mij.
Het acceptatievermogen staat op springen.
8 juni 
GRATIS NAAR HET THEATER 

De vereniging voor theater producenten is een terechte actie begonnen en dreigt theaters die gratis kindervoorstellingen aanbieden te boycotten.
Inmiddels zijn er ongeveer 30 theaters die dit doen met als insteek kinderen bekend te naken met cultuur.

De producenten hebben hier last van omdat nabijgelegen theaters die dit niet doen de betreffende voorstellingen niet meer programeren.
Hierdoor worden er van sommige producties te weinig verkocht en is het voor de makers moeilijk een goed product te maken.
Immers die moeten een bepaald aantal keren gespeeld worden om budgettechnisch uit de kosten te komen.

Aangesloten bij de vereniging zijn onder meer van Hoorne, Medialane (van den Ende) en Albert Verlinde.

De theaters realiseren dit door speciale fondsen te creëren en gebruik te maken van subsidies.
Het grote bezwaar is oneerlijke concurrentie tegenover nabij gelegen theaters die dit financieel niet kunnen.
Volledig terecht dus dat dit een heet hangijzer is geworden.

Om weer even terug te vallen op circus, waar dit vooral veel in Frankrijk en Duitsland gebeurd.
Vrijkaarten uitdelen om de tent te vullen en vervolgens te leven van het stallenbezoek en de te dure versnaperingen.

Het probleem is dat mensen het op den duur vanzelfsprekend vinden en op het laatst nergens meer voor willen betalen.

Ik persoonlijk ben sowieso tegen subsidies en vind dat iedereen zijn eigen broek moet ophouden.
Er zijn toneelgezelschappen die drie miljoen subsidie krijgen voor het spelen van dertig voorstellingen.
De helft van de stoelen moeten dan ook nog uit de zaal omwille artistieke omstandigheden.

Vrije producenten moeten ploeteren om hun begroting rond te krijgen en werken vaak op partage regeling.
Tachtig procent van de recette voor hen en twintig voor het theater .
Als ze twee keer mis gokken met een stuk is het klaar met ze.

Ik ben en blijf voorstander van een eerlijk gecalculeerde prijs zonder fratsen.
Geen vaderdag aanbiedingen of zomer voordeel.
Geen social deal en geen vakantieveiling.
Gewoon betalen.
Dan kunnen we terug naar een redelijke originele prijs.
Gratis gaat de zon op en voor korting ga je maar naar de hamsterdagen van Appie. Maar als je kunst wil zien trek je gewoon je portemonnee.
25 Mei

DE DOIF IS DOOD 

Welke goochelaar kent deze hilarische act van Toon Hermans niet?
Zou je vandaag de dag niet meer kunnen doen omdat er dan direct drie zwaar gesubsidieerde organisaties op de stoep van het theater staan met spandoeken en zelf geknutselde demonstratieborden omwille de link met dierenmishandeling.

Of zou Toon het vandaag vanwege zijn goodwill nog wel kunnen doen.
Wat de één wel kan zeggen of doen mag de ander niet.

Ik heb meegedaan aan de online wedstrijd in de Magische Loge met mijn creatie Magico di Roma, een foute priester die van goochelen houdt.
Daarin komen wat woordjes voor en een verwijzing naar een niet meer te ontkennen kerkelijk probleem die bij de één doet schaterlachen en bij de ander de wenkbrauwen doen fronsen.

Eigenlijk meer cabaret dan goochelen en als Jiskefet het had gedaan was het een groot succes geworden. Of de legendarische Berry Merlin waar je op zijn goochelspullen behoorlijk korting kreeg naarmate het aantal complimenten je hem toesliingerde.
Maar als Alfons Borm het doet is het Godslastering.
Heeft natuurlijk ook te maken met mijn niet al te populaire status in het landschap der goochelaars. Gewoon omdat ik nooit recht buig wat krom is.
Waar komen al die negatieve gevoelens die ik schijnbaar opwek toch vandaan vraag ik mij wel eens af.
Ik ben een uiterst aardig mens, althans dat vind mijn vrouw.
Je weet wel wat je aan mij hebt.
Ik ben geen slijmjurk zoals velen om vervolgens achter je rug te lullen.
Deze week weer een kwestie rondom Christian Farla die andere goochelaars kneuzen noemde in een privé bericht aan mij.

Ik plaatste dat op Facebook en iedereen vond dat schandalig. Maar wees eerlijk.
Als ik tegen iemand zou zeggen;
Weet je dat een goede bekende van jou, je een enorme klootzak vind!
Dan is het eerste wat ze zeggen; wie dan.
Dan wil het toch weten?
Waarom mag de goochelwereld dat dan niet weten dat Christian Farla andere goochelaars kneuzen vind.

Geliefd ben ik bij weinigen.
In de circuswereld wat meer waardering maar de goochelwereld is echt een beetje huichelachtig met veel afgunst, jaloezie en weinig gunfactor.
Persoonlijk ben in de veronderstelling dat het komt omdat ik ondanks dat ik meer geld bij elkaar heb verdient met optredens tussen 1985 en 1995 dan de meeste Nederlandse magische coryfeeën nog niet in hun hele carrière.    Ook weer zo'n onsympathieke mededeling maar als ik mijn portemonnee trek na een etentje totaal geen probleem voor velen. Ook ik ben maar een mens met al zijn beperkingen en ben de laatste die gaat ontkennen dat waardering mij geen bal uitmaakt.
Ook zoiets. Hoor ik vaak.
Interesseert mij niet wat anderen denken of zeggen.
Juist zij zijn de eersten die verbolgen reageren als er eens iets minder goed over hen wordt geschreven.

Oké, ik ben arrogant want weet dat mijn inzending qua entertainmentwaarde de beste was of in ieder geval één van de beste.
De waardering zal ik nooit meer krijgen.
Daar hangt een te negatief sfeertje voor om mij heen.

De goochelwereld wordt zo langzamerhand meer een academische bedoening waarbij vergeten wordt dat mensen vermaakt willen worden.
Steeds vaker treden ze vaker op in vergaderlokalen als intermezzo met zogenaamde intelligentie magie dan op het toneel als puur vermaak.
De vraag zal er wel naar zijn maar zelf hou ik van onbedaarlijk lachen.
Kan je oud mee worden.

Je kan met zo'n wedstrijd waarbij men duimpjes en hartjes mag geven om de  uitslag te bepalen wel direct zien wie wel- en wie niet je vrienden zijn.
De frituurpan gaat dit jaar mijn neus voorbij. Helaas want een dag zonder frikandel is een dag niet geleefd.