17 november 
Door Elsbeth Dubois de Roo en Arue Jager 

 Gérard Depardieu, seksueel misbruik en de rechtszaken
Stand van zaken

De zaak rond de Franse acteur Gérard Depardieu is een van de meest spraakmakende en ingrijpende affaires rond seksueel grensoverschrijdend gedrag in de Europese filmwereld.
Wat aanvankelijk naar buiten kwam als een beschuldiging van seksueel misbruik, groeide uit tot een omvangrijke kwestie waarin tientallen vrouwen zich uitspraken over het gedrag van de acteur. Daarnaast kwamen er verschillende strafrechtelijke onderzoeken, rechtszaken en maatschappelijke discussies over machtsmisbruik, de positie van vrouwen en de bescherming van beroemde mannen in de filmindustrie.
De zaak is extra belangrijk omdat Depardieu niet zomaar een acteur is. Hij geldt decennialang als een van de grootste iconen van de Franse cinema.
Zijn reputatie, invloed en status maakten hem jarenlang vrijwel onaantastbaar binnen delen van de filmwereld.

16 november 2026, heeft Depardieu zijn hoger beroep tegen zijn veroordeling wegens aanranding van twee vrouwen ingetrokken. Daarmee is zijn veroordeling definitief geworden.
 
Hij heeft bovendien publiekelijk excuses aangeboden voor zijn gedrag. 

Hieronder analyseren wij  de gebeurtenissen, de beschuldigingen, de rechtszaken, de verdediging van Depardieu en de bredere betekenis van deze affaire.

1Wie is Gérard Depardieu en waarom is deze zaak zo belangrijk?
Depardieu werd geboren op 27 december 1948 in Châteauroux, Frankrijk.
Hij bouwde vanaf de jaren zeventig een indrukwekkende internationale filmcarrière op.
Hij speelde in meer dan tweehonderd films en televisieproducties.

Enkele bekende films waarin hij speelde zijn:
• Cyrano de Bergerac (1990).
• Green Card (1990).
• 1492: Conquest of Paradise (1992).
• The Man in the Iron Mask (1998).
• Asterix & Obelix: Mission Cleopatra (2002).
Hij werd jarenlang gezien als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Franse filmcultuur.

Zijn publieke persoonlijkheid was echter ook omstreden.
Depardieu stond bekend om zijn uitgesproken karakter, grove humor, provocerende uitspraken en soms intimiderende gedrag.

Dat gedrag werd lange tijd door een deel van de filmwereld beschouwd als onderdeel van zijn persoonlijkheid.
Hier zit een belangrijk maatschappelijk probleem.
Wanneer wordt gedrag dat jarenlang als excentriek, grappig of artistiek wordt beschouwd, in werkelijkheid een vorm van intimidatie of machtsmisbruik?
Die vraag vormt de kern van de Depardieu-affaire.

Het gaat niet alleen om de vraag of bepaalde handelingen strafbaar waren.
Het gaat ook om de vraag waarom mensen binnen de filmindustrie mogelijk jarenlang niet durfden op te treden tegen een invloedrijke acteur.

De eerste grote strafrechtelijke zaak begon in augustus 2018.
De Franse actrice Charlotte Arnould beschuldigde Depardieu van twee verkrachtingen en seksuele aanrandingen.
Volgens haar vonden de feiten plaats op 7 en 13 augustus 2018 in de woning van Depardieu in Parijs.
Arnould was destijds 22 jaar oud. Depardieu was 69.
Arnould verklaarde dat Depardieu haar tijdens twee afzonderlijke ontmoetingen seksueel had misbruikt.
De zaak kreeg aanvankelijk weinig publieke aandacht, maar vormde uiteindelijk de basis voor een langdurig strafrechtelijk onderzoek.
In 2019 werd het onderzoek aanvankelijk geseponeerd, omdat het Openbaar Ministerie vond dat er onvoldoende bewijs was om de beschuldigingen strafrechtelijk te onderbouwen.

Arnould legde zich daar niet bij neer.
In 2020 stelde zij zich opnieuw als benadeelde partij in het onderzoek. Daardoor kon een onderzoeksrechter het dossier opnieuw onderzoeken.
In december 2020 werd Depardieu formeel in staat van beschuldiging gesteld wegens verkrachting en seksuele aanranding.
Hij ontkende de beschuldigingen.
In september 2025 besloot een onderzoeksrechter dat Depardieu voor de rechter moest verschijnen wegens twee vermeende verkrachtingen.

Bij die beslissing speelden verschillende elementen een rol:
• De verklaringen van Arnould, die volgens de onderzoeksrechter gedurende meerdere jaren consistent waren.
• Camerabeelden uit de woning van Depardieu.
• Medische bevindingen die volgens het onderzoek verenigbaar waren met haar verklaringen.
• Verschillen tussen de verklaringen die Depardieu tijdens het onderzoek had afgelegd.
De onderzoeksrechter stelde dat er voldoende aanwijzingen waren om de zaak aan een strafrechter voor te leggen.
Depardieu heeft de seksuele handelingen en de beschuldiging van verkrachting betwist. Hij erkende wel dat er twee intieme ontmoetingen hadden plaatsgevonden.
Belangrijk juridisch onderscheid: een beslissing om iemand voor de rechter te brengen is geen veroordeling.
De schuldvraag in deze zaak is dus nog niet definitief vastgesteld. 

De zaak rond Charlotte Arnould was niet het enige dossier.
In 2023 publiceerde het Franse onderzoeksmedium Mediapart een omvangrijk onderzoek waarin verschillende vrouwen vertelden over hun ervaringen met Depardieu.
Het ging om vrouwen die tussen ongeveer 2000 en 2022 met hem hadden gewerkt.
Hun verklaringen vertoonden volgens de berichtgeving overeenkomsten.

Verschillende vrouwen verklaarden dat Depardieu:
• Seksueel getinte en vernederende opmerkingen maakte.
• Ongevraagd hun billen, borsten of andere lichaamsdelen aanraakte.
• Seksuele opmerkingen maakte tijdens filmopnamen.
• Vrouwen intimideerde door zijn dominante positie.
• Een sfeer creëerde waarin vrouwen zich ongemakkelijk of onveilig voelden.
Sommige vrouwen beschreven de gebeurtenissen als seksuele intimidatie, anderen spraken over aanranding.

Een belangrijk aspect is dat verschillende incidenten volgens de getuigenissen plaatsvonden op filmsets, soms terwijl andere medewerkers aanwezig waren.
De aantallen zijn in de loop der jaren veranderd.
Volgens Mediapart hadden in november 2026 in totaal 23 vrouwen publiekelijk of tegenover justitie melding gemaakt van seksueel grensoverschrijdend gedrag door Depardieu.
Zes vrouwen hadden een formele klacht ingediend.
Twee zaken waren inmiddels wegens verjaring afgesloten.

Dat betekent nadrukkelijk niet dat alle 23 beschuldigingen strafrechtelijk zijn bewezen.

Het gaat om verklaringen met verschillende juridische statussen. 

Het patroon in de verklaringen
Een opvallend element is dat verschillende vrouwen vergelijkbare ervaringen beschreven.
Het terugkerende patroon bestond volgens hun verklaringen uit:
• Grove seksuele opmerkingen.
• Ongewenste lichamelijke aanrakingen.
• Een ongelijke machtsverhouding.
• Een omgeving waarin het moeilijk was om tegen hem op te treden.
Dit is relevant omdat seksueel machtsmisbruik niet noodzakelijk bestaat uit één geïsoleerd incident.
Wanneer verschillende mensen onafhankelijk van elkaar vergelijkbare ervaringen beschrijven, kan dat aanleiding zijn om ook de werkomgeving en de machtsstructuren te onderzoeken.
Dat maakt de afzonderlijke beschuldigingen echter niet automatisch bewezen.

De zaak die uiteindelijk tot een definitieve veroordeling leidde, heeft betrekking op gebeurtenissen tijdens de opnamen van de Franse film Les Volets Verts (The Green Shutters) in 2021.
Twee vrouwen beschuldigden Depardieu van seksuele aanranding.
Het ging om:
• Amélie Kyndt, een decoratrice/setdresser.
• Sarah, een pseudoniem voor een regieassistent.

Amélie verklaarde dat Depardieu haar tijdens de opnamen seksueel had betast.
Volgens haar verklaring hield hij haar vast tussen zijn benen en raakte hij verschillende delen van haar lichaam aan.
Daarbij zou hij seksueel expliciete opmerkingen hebben gemaakt.
Sarah beschuldigde hem ervan haar meerdere keren bij haar billen en borsten te hebben aangeraakt.
De beschuldigingen hadden betrekking op verschillende momenten tijdens de filmopnamen.
De verdediging van Depardieu
Depardieu ontkende dat hij zich schuldig had gemaakt aan seksuele aanranding.
Hij erkende dat hij grove taal gebruikte en dat hij zich soms ongepast gedroeg.
Maar hij betwistte dat zijn handelingen seksuele aanranding vormden.

Tijdens de rechtszaak ontstond discussie over de betekenis van lichamelijk contact, seksuele intenties en toestemming.
Zijn verdediging probeerde de beschuldigingen te relativeren en stelde dat zijn gedrag niet als seksueel geweld moest worden geïnterpreteerd.

De zaak kreeg internationaal veel aandacht.
Het was een belangrijk moment voor de Franse #MeToo-beweging, omdat voor het eerst een bijzonder prominente acteur op deze schaal strafrechtelijk werd beoordeeld voor seksueel grensoverschrijdend gedrag op een filmset.
De rechtbank onderzocht onder meer:
• De verklaringen van de twee vrouwen.
• De verklaringen van getuigen.
• De omstandigheden op de filmset.
• De verklaringen van Depardieu.
• De geloofwaardigheid en onderlinge samenhang van het beschikbare bewijs.

De rechtbank veroordeelde op 13 mei 2025 Depardieu wegens seksuele aanranding van beide vrouwen.
Hij kreeg:
18 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.
Daarnaast:
• Moest hij worden opgenomen in het Franse register voor zedendelinquenten.
• Kreeg hij een verbod van twee jaar om verkozen politieke functies te bekleden.
• Moest hij de slachtoffers financieel compenseren.
De toegekende schadevergoedingen bedroegen onder andere:
• € 15.000 aan Amélie Kyndt.
• € 14.040 aan Sarah.
• € 1.500 aan de betrokken belangenorganisatie AVFT.
De rechtbank kende daarnaast afzonderlijke bedragen toe voor immateriële schade en de zogenoemde secundaire victimisatie tijdens de rechtszaak.
De rechter stelde dat Depardieu onvoldoende begrip leek te hebben van het begrip toestemming en van de traumatische gevolgen van zijn gedrag.
Hij werd daarmee strafrechtelijk veroordeeld, niet uitsluitend maatschappelijk veroordeeld. 

De spectaculaire ontwikkeling van 16 november 2026: Depardieu trekt zijn hoger beroep in
Dit is op dit moment een van de belangrijkste ontwikkelingen.
Na zijn veroordeling in mei 2025 ging Depardieu in hoger beroep.
De zaak zou op 16 november 2026 opnieuw worden behandeld.
Maar op die dag trok hij zijn hoger beroep in.
Hij verklaarde dat hij de veroordeling accepteerde en bood publiekelijk zijn excuses aan voor zijn eerdere gedrag.
Hij zei onder meer dat hij zich jarenlang had verscholen achter provocatie en schunnige humor.
Ook erkende hij dat zijn opmerkingen en bepaalde handelingen gevolgen hadden, zeker gezien de macht die hij vroeger op filmsets bezat.
Hij sprak van oprechte en diepe excuses aan degenen die door zijn gedrag geleden hadden.

Het intrekken van het hoger beroep betekent dat de oorspronkelijke veroordeling definitief wordt.
Er komt dus geen nieuwe inhoudelijke behandeling van deze zaak in hoger beroep.
De veroordeling tot 18 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf blijft staan.
Ook de overige opgelegde maatregelen blijven van kracht.

Heeft Depardieu schuld bekend?
Hier moeten we zorgvuldig onderscheid maken.
Hij heeft de veroordeling geaccepteerd en excuses aangeboden.
Maar zijn verklaring bevat geen expliciete erkenning van alle concrete seksuele aanrandingen waarvan hij werd beschuldigd.
Hij heeft dus niet alsnog een volledige bekentenis afgelegd.
Wel heeft hij publiekelijk erkend dat zijn gedrag, opmerkingen en bepaalde handelingen gevolgen hebben gehad.
Voor de twee vrouwen betekent dit dat de juridische strijd in deze specifieke zaak definitief is afgesloten.

Amélie Kyndt noemde het een overwinning en gaf aan dat zij liever eerder excuses had ontvangen.
Sarah beschreef haar gevoelens als een combinatie van frustratie en opluchting.

De nieuwe beelden uit 2011: een nieuwe ontwikkeling
Op 12 november 2026 kwam opnieuw belastend materiaal naar buiten.
Mediapart en Le Média publiceerden beelden die betrekking hebben op de opnamen van de film Turf uit 2011.
Op de beelden is te zien hoe Depardieu tijdens een opname een vrouwelijke figurante aanraakt bij haar billen en kruis.
Volgens de berichtgeving probeert de vrouw hem weg te duwen.
Daarnaast verzamelden de journalisten verklaringen van getuigen.
Ze zijn relevant omdat ze betrekking hebben op een periode die aanzienlijk eerder ligt dan de gebeurtenissen waarvoor Depardieu in 2025 werd veroordeeld.
Bovendien raken ze aan een belangrijk onderdeel van zijn verdediging.

Depardieu had zich eerder op het standpunt gesteld dat hij wel grove opmerkingen kon maken, maar dat hij geen vrouwen zonder toestemming aanraakte.
De beelden lijken dat onderscheid opnieuw ter discussie te stellen.
Toch moet ook hier juridisch zorgvuldig worden gehandeld.
De publicatie van beelden is geen nieuwe strafrechtelijke veroordeling.
De beelden en de verklaringen moeten worden beoordeeld in hun eigen context.

Ze zijn vooral belangrijk voor de maatschappelijke discussie en de beoordeling van het bredere patroon van beschuldigingen. 

Hoewel Depardieu nu definitief is veroordeeld voor de aanranding van twee vrouwen, is zijn juridische situatie daarmee niet volledig afgerond.
De zaak van Charlotte Arnould loopt nog.
In augustus 2025 besloot een onderzoeksrechter dat Depardieu terecht moest staan wegens twee vermeende verkrachtingen in 2018.
Depardieu ging tegen die beslissing in beroep.
De Parijse beroepsrechtbank moet op 26 november 2026 beslissen of de beslissing om hem voor de rechter te brengen in stand blijft.
Dat betekent dat er op dit moment nog geen definitieve uitspraak over de beschuldigingen van Charlotte Arnould is.

Een belangrijk onderdeel van het dossier bestaat uit camerabeelden uit de woning van Depardieu.
Volgens de onderzoeksrechter ondersteunen deze beelden onderdelen van de verklaringen van Arnould.
Daarnaast spelen de volgende aspecten een rol:
• De verklaringen die Arnould kort na de gebeurtenissen aflegde.
• De medische bevindingen.
• De verschillen tussen de verklaringen van Depardieu gedurende het onderzoek.
• De machtsverhouding tussen een jonge beginnende actrice en een internationaal bekende acteur.
Een bijzonder juridisch aspect is dat de onderzoeksrechter ook aandacht besteedde aan de kwetsbaarheid van Arnould.
Er werd gekeken naar de vraag of iemand zich daadwerkelijk vrij kan verzetten tegen seksuele handelingen wanneer er sprake is van een sterke machtsongelijkheid, intimidatie of een toestand van psychische kwetsbaarheid.
Dit raakt aan een belangrijk uitgangspunt in het hedendaagse debat over seksuele toestemming:
Het ontbreken van lichamelijk verzet betekent niet automatisch dat er sprake is van toestemming.

De zaak zal, als de verwijzing naar de strafrechter wordt bevestigd, opnieuw een belangrijke juridische en maatschappelijke discussie opleveren.

Om de zaak volledig te begrijpen, moeten we ook kijken naar de verdediging van Depardieu.
Hij heeft de beschuldigingen gedurende een groot deel van de affaire consequent bestreden.
In een open brief in de Franse krant Le Figaro in oktober 2023 verklaarde hij dat hij nooit een vrouw had misbruikt.
Zijn verdediging draaide om verschillende argumenten.

A. Hij beschouwde zijn gedrag als onderdeel van zijn persoonlijkheid
Depardieu stond bekend om zijn grove humor, provocerende opmerkingen en uitgesproken gedrag.
Hij presenteerde zichzelf lange tijd als iemand die zich niet aan conventionele omgangsvormen hield.
De vraag is echter of deze persoonlijkheid een rechtvaardiging kan vormen voor gedrag dat anderen als intimiderend of seksueel grensoverschrijdend ervaren.
Juridisch gezien is het antwoord duidelijk: een uitgesproken persoonlijkheid geeft niemand het recht om zonder toestemming anderen seksueel aan te raken.

B. Hij betwistte de interpretatie van lichamelijk contact
Tijdens de rechtszaak rond Les Volets Verts stelde Depardieu dat bepaalde aanrakingen niet als seksuele aanranding moesten worden beschouwd.
De rechtbank accepteerde die redenering niet.
De rechters beoordeelden de handelingen in hun context en kwamen tot de conclusie dat er sprake was van strafbare seksuele aanranding.

C. Hij verwees naar zijn reputatie en carrière
Depardieu en zijn verdediging hebben herhaaldelijk benadrukt dat hij een internationaal gerespecteerd acteur is.
Zijn culturele betekenis en zijn bijdrage aan de Franse cinema zijn onmiskenbaar.
Maar hier ontstaat een belangrijk maatschappelijk dilemma.
Moet iemand met een uitzonderlijke culturele betekenis anders worden behandeld dan iemand zonder die status?

In een rechtsstaat hoort het antwoord nee te zijn.
Een beroemdheid heeft dezelfde rechten, maar ook dezelfde verplichtingen als ieder ander.
Artistieke prestaties mogen geen vrijstelling vormen van strafrechtelijke verantwoordelijkheid.

9. De rol van de Franse filmindustrie: waarom kon dit zo lang doorgaan?
Misschien is dit wel het belangrijkste onderdeel van de hele affaire.
De zaak Depardieu gaat namelijk niet uitsluitend over het gedrag van één acteur.
Ze stelt ook vragen over de cultuur binnen de Franse filmindustrie.
De machtspositie van beroemde acteurs
Een acteur van het kaliber Depardieu heeft een bijzondere positie.

Hij kan invloed hebben op:
• De carrièrekansen van andere acteurs.
• De reputatie van medewerkers.
• De mogelijkheid om aan toekomstige producties deel te nemen.
• De werksfeer op filmsets.
• De beslissingen van producenten en regisseurs.
Een jonge actrice of vrouwelijke medewerker heeft doorgaans aanzienlijk minder invloed.
Dat creëert een ongelijke machtsverhouding.

Wanneer een beroemde acteur zich grensoverschrijdend gedraagt, kan het voor andere medewerkers moeilijk zijn om hem tegen te spreken.
Ze kunnen bang zijn om hun baan te verliezen of als lastig te worden beschouwd.
Het zwijgen van omstanders
In verschillende verklaringen kwam naar voren dat incidenten op filmsets soms plaatsvonden in aanwezigheid van andere medewerkers.
Dat roept een belangrijke vraag op:
Waarom grepen mensen niet eerder in?

Daarvoor kunnen verschillende verklaringen bestaan:
• Angst voor professionele gevolgen.
• Normalisering van seksistische grappen en opmerkingen.
• De uitzonderingspositie van een beroemde acteur.
• Een werkomgeving waarin hiërarchie belangrijker was dan veiligheid.
• De gedachte dat dergelijk gedrag nu eenmaal bij de filmwereld hoorde.
Dat zijn mogelijke verklaringen voor het ontstaan en voortbestaan van een dergelijke cultuur. Ze betekenen niet dat iedere medewerker op de hoogte was of bewust misbruik heeft beschermd.
De betekenis van #MeToo
De Depardieu-affaire past in een bredere internationale ontwikkeling.
De #MeToo-beweging maakte duidelijk dat seksueel misbruik niet uitsluitend moet worden bekeken als een probleem tussen twee individuen.

Ook organisaties, werkgevers en machtsstructuren kunnen bijdragen aan omstandigheden waarin misbruik mogelijk wordt.
In Frankrijk leidde de affaire tot een stevige maatschappelijke discussie.
Een deel van de Franse culturele elite verdedigde Depardieu.
In december 2023 ondertekenden ongeveer vijftig bekende persoonlijkheden een open brief waarin werd gewaarschuwd voor wat zij een publieke lynchpartij noemden.

Daartegenover stonden honderden kunstenaars die zich uitspraken tegen de bescherming van invloedrijke mannen.
De centrale tegenstelling was duidelijk:
• De ene groep benadrukte het belang van het vermoeden van onschuld en de culturele betekenis van Depardieu.
• De andere groep benadrukte dat slachtoffers serieus genomen moeten worden en dat beroemdheid geen bescherming tegen verantwoordelijkheid mag bieden.
Beide uitgangspunten kunnen juridisch naast elkaar bestaan: iemand heeft recht op een eerlijk proces, terwijl beschuldigingen tegelijkertijd serieus onderzocht moeten worden.

De gevolgen van de affaire zijn groot.
Depardieu heeft tientallen jaren een uitzonderlijke positie binnen de internationale filmwereld gehad.
Zijn reputatie was gebaseerd op zijn acteertalent, zijn omvangrijke filmografie en zijn status als cultureel icoon.
De affaire heeft dat beeld fundamenteel veranderd.
Culturele en maatschappelijke gevolgen
Er ontstond discussie over zijn onderscheidingen en publieke erkenning.
Ook zijn internationale reputatie kwam onder druk te staan.

De controverse leidde onder andere tot:
• Kritiek op zijn positie binnen de Franse cultuur.
• Discussies over zijn onderscheidingen.
• Terughoudendheid bij publieke figuren om hem te verdedigen.
• Een bredere discussie over de omgang met grensoverschrijdend gedrag in de filmindustrie.
Kan zijn artistieke werk nog los worden gezien van zijn gedrag?
Dit is een ingewikkelde culturele vraag.
Er zijn grofweg drie benaderingen.

1. De scheiding tussen kunstenaar en kunstwerk
Volgens deze benadering moeten zijn films worden beoordeeld op hun artistieke kwaliteit.
Zijn persoonlijke gedrag verandert niet automatisch de waarde van zijn eerdere acteerprestaties.

2. De kunstenaar als onderdeel van zijn werk
Volgens een andere benadering kan de maatschappelijke betekenis van zijn werk niet volledig los worden gezien van zijn persoonlijke gedrag en de manier waarop hij zijn macht gebruikte.

3. Een tussenpositie
Een derde mogelijkheid is dat mensen zijn films blijven bekijken, maar tegelijkertijd erkennen dat zijn persoonlijke gedrag en strafrechtelijke veroordeling onderdeel zijn geworden van zijn historische nalatenschap.
Deze derde benadering laat zien dat artistieke waardering en maatschappelijke verantwoordelijkheid niet noodzakelijk tegenover elkaar hoeven te staan.

We blijven de zaak volgen